ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
“Η ενότητα είναι ποιότητα θεική· είναι γεγονός εκκλησιαστικό· είναι γέννημα της αληθείας· είναι απότοκος του δόγματος· είναι άρνηση του ψεύδους· είναι αποδοχή του μαρτυρίου· είναι δώρημα του Τριαδικού Θεού. Σ’ αυτήν την ενότητα καταφάσκουμε, αυτή ζητούμε, γι’ αυτήν προσευχόμαστε” αναφέρει μεταξύ άλλων ο Μητρ. Μαρωνείας σε εγκύκλιό του για τον Δεκαπενταύγουστο. Αναλυτικά:
Π ρ ο ς
Τον Ιερό Κλήρο και τον ευσεβή Λαό της καθ’ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Ατενίζοντας την εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, έτσι όπως η εκκλησιαστική παράδοση εξιστορεί και φιλοτεχνεί, αισθανόμαστε πως είμαστε παρόντες, όχι απλά σε μία εξόδιο ακολουθία, αλλά σε μία μεγάλη Εορτή και Πανήγυρη. Δυνάμεις αγγελικές, ο χορός των ενδόξων Αποστόλων, Πατέρες αποστολικοί, Υμνογράφοι εκκλησιαστικοί, πιστοί, μα και δύσπιστοι, πλαισιώνουν το σεπτό σκήνωμα της Παναγίας Παρθένου. Και στο κέντρο της ιεράς εικόνος ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός, κρατώντας στα χέρια του την ψυχή της Μητρός Του. Ναί, βρισκόμαστε ενώπιον μίας σπουδαίας Εορτής, της Εορτής της «ενότητος».
Το ανθρώπινο γένος μετά την πτώση, μετά την απομάκρυνσή του από τον Δημιουργό του, απώλεσε πολλά από εκείνα τα δωρήματα που ο Θεός του προσέφερε. Ένα από αυτά τα χαρίσματα του Θεού, ήταν και εκείνο της «ενότητος».
Στην κεκρυμμένη λαχτάρα του ανθρωπίνου γένους για την επανένωσίν του με τον Δημιουργόν, ο Θεός ανταποκρίθηκε στέλνοντας τον Υιό του τον μονογενή στον κόσμο, να προσλάβει την ανθρώπινη φύση, να γίνει άνθρωπος αληθινός. Στο σχέδιο της Θείας οικονομίας ο Υιός και Λόγος του Θεού γίνεται ένας νέος Αδάμ, που αποκαθιστά την σχέση του ανθρώπου με τον Θεό και καταδεικνύει τον αληθινόν άνθρωπον.
Η Παναγία ενώνει τον ουρανό με τη γη. Η Παναγία ενώνει τα παλαιά με τα καινούργια. Η Παναγία ενώνει τον άνδρα και την γυναίκα. Η Παναγία ενώνει την ζωή και τον θάνατο. Ο «έσχατος εχθρός» του ανθρώπου κατά τον απόστολο Παύλο είναι ο θάνατος. Όμως ο Αναστάς εκ των νεκρών, ο Ιησούς Χριστός καταργεί τον θάνατο και απαλλάσσει τον άνθρωπο από τούτη την δουλεία. Αναρωτιώνται όμως οι άνθρωποι: Μα γιατί ο θάνατος παραμένει να υπάρχει στη ζωή μας; Γιατί στερούμαστε πρόσωπα αγαπημένα; Γιατί να παλεύουμε με ασθένειες και δοκιμασίες;
Στα ερωτήματα αυτά η Κοίμηση της Θεοτόκου έρχεται να δώσει ικανές απαντήσεις, έρχεται να παρηγορήσει και να ξεκουράσει. Η Παναγία μας παρ’ όλο που κατέστη «σκεύος αμίαντο», «καθαρή και άσπιλος», ξένη από κάθε πτώση και από κάθε αμαρτία, μετά την επέλευση του Αγίου Πνεύματος, γνώρισε και εκείνη τον θάνατο. Στην εικόνα της Κοιμήσεως βλέπουμε αυτή τη τραγική στιγμή του χωρισμού της παναγίας ψυχής της από το άμωμο σώμα της. Όμως ακριβώς εδώ έγκειται και η κατάργηση του θανάτου.
Η ψυχή της κεκοιμημένης Μαρίας δεν φυλακίζεται στον Άδη, δεν παραδίδεται στον θάνατο οριστικά, αλλά παραλαμβάνεται από τον Υιό και Θεό της, εναποτίθεται στην αγκάλη Του, στα χέρια εκείνα που κρατούν και ασφαλίζουν και σώζουν τον άνθρωπο. Μα και το σώμα της Παναγίας μας, το οποίο από τους Αποστόλους σε μνήμα ενταφιάζεται, δεν εγκαταλείπεται στη φθορά και στη σήψη, αλλά ανίσταται από τον Χριστό και παραλαμβάνεται κι αυτό εις τον ουρανό. Έτσι η Παναγία με την σεπτή Της Κοίμηση και την αγία της Μετάσταση αποκαλύπτει στους ανθρώπους ότι ο θάνατος πλέον είναι ένα πέρασμα από τα παρόντα στα μέλλοντα, από τα οδυνηρά στα ευφρόσυνα, από τα φθαρτά στα άφθαρτα, από τα πρόσκαιρα στα παντοτινά. Η ψυχή κάθε κεκοιμημένου, στα χέρια του Χριστού παραδίδεται, και το σώμα του, στη γη αποτίθεται με την προσδοκία της εγέρσεως. Γι΄αυτό ο θάνατος στη σκέψη των χριστιανών ως ύπνος νοείται, ως κοίμηση και ανάπαυση λογίζεται, αφού «ανάστασιν νεκρών» προσδοκούμε «και ζωήν του μέλλοντος αιώνος».
Στις μέρες μας πολύς λόγος γίνεται και πολλά εγχειρήματα αποτολμούνται στο πλαίσιο της ενότητας μεταξύ των ανθρώπων. Είναι σίγουρα σημαντικό οι άνθρωποι να συναισθανθούμε πως η ζωή μας γίνεται μία κόλαση αληθινή, όταν παραμένουμε κεχωρισμένοι από τον Θεό, από τον συνάνθρωπο και από την κτίση. Είναι σπουδαίο να θελήσουμε αληθινά την ένωση με τον Δημιουργό και μεταξύ μας. Όμως ας μη ξεγελαστούμε πιστεύοντας ότι η ενότητα μπορεί να είναι επίτευγμα των δικών μας ενεργειών και πράξεων. Η ενότητα είναι ποιότητα θεική· είναι γεγονός εκκλησιαστικό· είναι γέννημα της αληθείας· είναι απότοκος του δόγματος· είναι άρνηση του ψεύδους· είναι αποδοχή του μαρτυρίου· είναι δώρημα του Τριαδικού Θεού. Σ’ αυτήν την ενότητα καταφάσκουμε, αυτή ζητούμε, γι’ αυτήν προσευχόμαστε. Όλες οι άλλες, οι κοσμικές και οι ανθρώπινες, είναι επίπλαστες και περιστασιακές και δυστυχώς οδηγούν σε βαθύτερους χωρισμούς, σε μεγάλα δεινά και σε ανείπωτες θλίψεις.
Στα βάσανα και τους πειρασμούς της ζωής δεν είμαστε μόνοι. Έχουμε ισχυρή και φοβερά προστασία, την αγαπημένη και λατρευτή μας Παναγία. Πάντοτε με πίστη σ΄ Αυτην να καταφεύγωμε. Πάντοτε μ΄ ελπίδα να την παρακαλούμε. Πάντα με υπομονή να περιμενουμε το γλυκό της χαμόγελο ως επιβεβαίωση της ανταποκρίσεώς της στο αίτημά μας.
Αδελφοί μου και τέκνα αγαπητά,
Κατά τη φετινή εορτή της Κοιμήσεως της Παναγίας μας, την οποία επιτελούμε μέσα σ΄ ένα ζοφερό τοπίο από την πολυμέτωπη ηθική κρίση, που μαστίζει έθνη και λαούς, ας ανοίξουμε την ψυχή μας και ας παρακαλέσουμε την Παναγία μας με όση δύναμη έχουμε, με αυτά τα λόγια του ιερού υμνογράφου: «Λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως Σε γαρ έχομεν αμαρτωλοί προστασίαν, σε κεκτήμεθα εν πειρασμοίς σωτηρίαν».
Χρόνια πολλά κι ευλογημένα!
Διάπυρος προς την Υπεραγία Θεοτόκο και Μητέρα του Φωτός.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ
ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
