Τις ευχές του για ένα ευλογημένο 2019 στέλνει μέσα από την Ποιμαντορική του Εγκύκλιο για την Πρωτοχρονιά ο Μητροπολίτης Δράμας Παύλος. Ωστόσο, περιγράφει και την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στη χώρα μας με τις κινήσεις που έχουν ως στόχο την Εκκλησία.
Αναλυτική η εγκύκλιος του Σεβασμιωτάτου…
Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά.
Η είσοδός μας στο νέο χρόνο δεν είναι μόνο αιτία πανηγυρισμών, αλλά λαμπρή ευκαιρία λογοδοσίας και στοχασμού. Λογοδοσίας για τον χρόνο που πέρασε και στοχασμού για τον χρόνο που αρχίζει.
Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να ευχαριστήσουμε τον Θεό γιατί παρατείνει την ζωή μας. Κάθε φορά στην Εκκλησία δεόμαστε : «Παράτεινον, Κύριε, το έλεός Σου, τοις γινώσκουσί Σε». Ο καινούργιος χρόνος μοιάζει με ζυμάρι στα χέρια μας που πρέπει να το πλάσουμε.
Τα χρόνια και οι μέρες της ζωής μας κυλούν γρήγορα χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Η γη που κατοικούμε είναι σαν ένα ξενοδοχείο. Άλλοι μπαίνουν, άλλοι βγαίνουν. Πριν από μας άλλοι ήσαν ένοικοι. Έφυγαν αυτοί, ήρθαμε εμείς ̇ θα φύγουμε εμείς, θα έρθουν άλλοι και έτσι κυλάει η ζωή μέχρι την ώρα που οι άγγελοι θα σαλπίσουν την δεύτερη παρουσία του Κυρίου. Ο Απόστολος Παύλος ο μεγάλος διδάσκαλός μας μας δείχνει ποια πορεία πρέπει να ακολουθήσουμε : «Εν σοφία περιπατείτε προς τους έξω, τον καιρόν εξαγοραζόμενοι» (Κολασ. 4,5). Να συμπεριφερόμαστε με σύνεση και ν’ αξιοποιούμε το χρόνο. Αυτό είναι διαχρονικό αξίωμα για τους χριστιανούς και ειδικά για τους καιρούς μας που επλήθυναν οι εχθροί : «του σταυρού του Χριστού, ων το τέλος απώλεια» (Φιλιπ. 3,18-19).
Ο δεύτερος Ψαλμός του προφήτη Δαυίδ αναφέρει ότι έθνη και λαοί διοργανώνουν επαναστατικό κίνημα εναντίον του Θεού Πατέρα και του Υιού Του Ιησού Χριστού ! «Κατά του Κυρίου και κατά του Χριστού Αυτού» (Ψαλμ. 2,2). Βέβαια από την αρχή ο ψαλμωδός βλέπει ότι το κίνημα αυτό θα καταλήξει στο «μηδέν» γι’ αυτό και λέει : «Ινατί εφρύαξαν έθνη και λαοί εμελέτησαν κενά;» (Ψαλμ. 2,1). Ο ψαλμός μας λέει και για ποιο λόγο τα έθνη και οι λαοί αυτοί τα βάζουν με τον Θεό Πατέρα και με τον Χριστόν Του. Τα βάζουν εναντίον του Θεού γιατί δεν θέλουν υποταγή σ’ Αυτόν. Θέλουν να διαρρήξουν κάθε δεσμό με τον Θεό. Θέλουν να είναι άθεοι και άπιστοι. Γι’ αυτό και διακηρύττουν : «Διαρρήξωμεν τους δεσμούς αυτών και απορρίψωμεν αφ᾿ ημών τον ζυγόν αυτών» (Ψαλμ. 2,3). Ο Θεός πάλι βλέποντας το κίνημα των ανοήτων ανθρώπων το αντιπαρέρχεται με ένα «μειδίαμα» όπως λέει ο ψαλμός : «Ο κατοικών εν ουρανοίς εκγελάσεται αυτούς» (Ψαλμ. 2,4). Όμως αν αυτοί συνεχίσουν δεν θα περιορισθεί στο απλό μειδίαμα, αλλά, τότε : «λαλήσει προς αυτούς εν οργή Αυτού και εν τω θυμώ Αυτού ταράξει αυτούς (Ψαλμ. 2,5).
Το συμπέρασμα είναι ότι την ιστορία δεν την γράφει ποτέ μόνος του ο άνθρωπος. Συμπράττει αοράτως και ο Θεός, άλλοτε εμπνέοντας τις ευγενείς επιδιώξεις του ανθρώπου και άλλοτε παραχωρώντας δοκιμασίες για να διδαχθεί ο άνθρωπος από τις αποτυχίες του ώστε να γίνει ταπεινότερος και σοφότερος. Κάπως έτσι εκτυλίσσονται τα πράγματα στον κόσμο και δυστυχώς στον τόπο μας.
Για τα δεινά που περνάμε προτείνονται διάφορες λύσεις, λύσεις όμως χωρίς τον Θεό. Πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά, να πάρουμε απόφαση ν’ αφήσουμε τη λεωφόρο της αθείας και του εθνομηδενισμού. Κάποιοι επιχειρούν να κάνουν «σύγχρονη» τη διδασκαλία των θρησκευτικών στα σχολεία μας ώστε τα παιδιά μας να μην διδάσκονται την ορθόδοξη πίστη και ζωή αλλά να γνωρίζουν γενικά πράγματα για τις θρησκείες. Το αυτό επιχειρείται και για την ένδοξη ιστορία του αιματόβρεκτου τόπου μας, της Πατρίδας μας. Για να μην κουραστούν οι μαθητές της Γ΄ λυκείου από τις επαναλήψεις δεν χρειάζεται να ξέρουν τα παιδιά μας για τον Μακεδονικό αγώνα και τις εμβληματικές μορφές του Ίωνα Δραγούμη, του Παύλου Μελά, του Γερμανού Καραβαγγέλη. Αυτό γίνεται «προκειμένου να ελαφρυνθεί η τσάντα του μαθητή και στο πλαίσιο της εκμάθησης των συγκεκριμένων κεφαλαίων στην τρίτη γυμνασίου».
Τα παραπάνω εντάσσονται στο εφεύρημα της «θρησκευτικά ουδέτερης πολιτείας». Το υπόβαθρο της θεωρίας αυτής έχει τη ρίζα του στη νεώτερη ιστορία της Γαλλίας, είναι συγκεκριμένης αντιεκκλησιαστικής κατεύθυνσης και εκφράζει την ιδεολογία εκείνων που έχουν στρατευθεί στην αθεία. Ενώ αρνούνται στην κρατική οντότητα την οποιαδήποτε πίστη σε θρησκεία, καθιστούν το κράτος φορέα της δικής τους πίστης και ιδεολογίας. Μάλιστα τονίζουν ότι η θρησκευτική πίστη είναι αυστηρά προσωπική υπόθεση. Τους διαψεύδει ο Πλούταρχος που στον προς Κολώνιο λόγο του μαρτυρεί την παγκοσμιότητα της θρησκευτικότητας στην κοινωνία αφού μιλάει όχι για μεμονωμένα πρόσωπα αλλά για πόλεις με ιερά θυσιαστήρια (προς Κολώνιον επικούριον, 31). Τους διαψεύδουν ακόμη οι αρχηγοί της Γαλλικής επαναστάσεως που πολλών από αυτούς είναι οι πνευματικοί τους πατέρες, που σκληρά δίωξαν τον χριστιανισμό και προσπάθησαν να καθιερώσουν νέα θρησκεία, αυτήν του «Ορθού Λόγου» της οποίας η νέα λατρεία εγκαινιάσθηκε στην Παναγία των Παρισίων στις 10 Νοεμβρίου του 1793. Ο δε Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος, ένα από τα σκοτεινότερα πρόσωπα της Γαλλικής επαναστάσεως ή σωστότερα εμφυλίου πολέμου, καθιέρωσε τη λατρεία του Υπερτάτου Όντος. Ακόμη κατήργησαν τα εξωτερικά σύμβολα της λατρείας και θέσπισαν νέο ημερολόγιο. Σκεφθήκαμε, γράφει ο επικεφαλής των αλλαγών : «να αφαιρέσουμε τους δήθεν αγίους και να βάλουμε στη θέση τους όλα τα αντικείμενα που αποτελούν τον εθνικό μας πλούτο». Έτσι προέκυψε στις 25 Δεκεμβρίου που έγινε 5 του Νιβόζ–χιονιστή αντί για τη Γέννηση του Χριστού να τιμάται ο σκύλος ! ! Αυτή είναι η μήτρα των συγχρόνων μας παγκόσμιων ημερών.
Ο πυρήνας της ενότητας του Ελληνικού Έθνους είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία του. Για να αλωθεί ο Ελληνισμός πρέπει να διαλυθεί η Εκκλησία. Ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός σε πρόσφατη συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό «ΙΟΝΙΟΝ FM» είπε μεταξύ άλλων και τα εξής : « Από την εποχή του Καρλομάγνου, του μεγαλύτερου εχθρού του Ελληνισμού, υπάρχει άσπονδο μίσος της Φραγκικής και Τευτονικής Ευρώπης εναντίον της Ορθοδοξίας. Η Ορθοδοξία είναι πάντοτε στο στόχαστρο των Φραγκικών δυνάμεων, επειδή είναι το μόνο διαφοροποιητικό στοιχείο του Έθνους μας από τη Δύση. Από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους έπαυσε ο Ελληνισμός να λαμβάνει αποφάσεις για τον εαυτόν του μέσω των κυβερνητών του. Ο μόνος Ορθόδοξος καθ’ ολοκληρίαν κυβερνήτης ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας. Από ’κεί και πέρα έχουμε πολιτικούς και διανοουμένους που υπηρετούν τη Δύση και τα δυτικά σχέδια. Δεν απολυτοποιώ. Δεν εκτείνομαι σε όλο το χώρο των πολιτικών και των διανοουμένων, αλλά και οι λίγοι εκείνοι από τις δύο πλευρές που θέλουν να σκεφθούν και να αποφασίσουν ελληνικά ελέγχονται από ξένα κέντρα». Όσα επιχειρούνται να γίνουν ώστε το κράτος μας να ονομασθεί «ουδετερόθρησκο» ακυρώνουν τη σχέση του Κράτους με το Έθνος. Ο αείμνηστος λόγιος και σώφρων Ιεράρχης της Κοζάνης κυρός Διονύσιος για το θέμα αυτό είπε και έγραψε ότι : «αν το όποιο Κράτος πιστεύει πως κάθε φορά εκπροσωπεί το Έθνος και πως το Έθνος ηλθε καιρός να πεθάνη, η Εκκλησία δεν πεθαίνει, αλλά “ζη τω Θεώ”. Θα ξεχωρίση λοιπόν η Εκκλησία τις ευθύνες της και θα περάση στην αντίσταση. Όταν θέλουνε να δυσφημήσουν την Εκκλησία, την χαρακτηρίζουν αντίδραση, αλλά η Εκκλησία δεν είναι αντίδραση ούτε σκοταδισμός ̇ είναι αντίσταση στις καταλυτικές δυνάμεις του σκότους. Όταν λέμε αντίσταση, δεν εννοούμε αντιπαράταξη και μάχη ̇ αυτό είναι η αντίδραση. Εννοούμε ασάλευτη στάση και ανύστακτη φύλαξη. Η Εκκλησία φυλάγει τα περάσματα για να μη διαβή ο εχθρός. Αν είναι να διαβή, δεν θα του κάμη τόπο ̇ θα περάση από πάνω της» (Επί πτερύγων ανέμων, σ. 246-247).
Αγαπητοί μου,
Το νέο έτος που μας χαρίζει η φιλανθρωπία του Θεού, ας είναι έτος επιστροφής στις παραδόσεις των προγόνων μας που αγωνίστηκαν και μας παρέδωσαν ελεύθερη, Ορθόδοξη Πατρίδα. Έζησαν με την πίστη στον Χριστό, στην Παναγία και τους Αγίους. Έκτιζαν Εκκλησίες, άναβαν καντήλια, πήγαιναν κάθε Κυριακή και γιορτή στην Εκκλησία. Ζητούσαν πνευματικό να εξομολογηθούν και παπά να μεταλάβουν. Στους νέους στην Πνύκα ο πολύς Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ξεκάθαρα είπε : «Όταν πιάσαμε τα άρματα είπαμε ̇ Πρώτα υπέρ Πίστεως και έπειτα υπέρ Πατρίδος». Ο ψαλμός που στην αρχή σας ανέφερα τελειώνει συμβουλεύοντας εκείνους που στρέφονται κατά του Θεού και κατά του Υιού Του, του Μεσσία, και τους λέει να έχουν σύνεση και να αποκτήσουν παιδεία Θεού : «Και νυν, βασιλείς, σύνετε ̇ παιδεύθητε, … Δουλεύσατε τω Κυρίω εν φόβω … Δράξασθε παιδείας» (Ψαλμ. 2,10-12), γιατί αλλοίμονο σε όσους τα βάζουν με τον Θεό και χαρά και ευτυχία σε εκείνους που υποτάσσονται σ’ Αυτόν. «Μακάριοι πάντες οι πεποιθότες επ᾿ Αυτώ» (Ψαλμ. 2,13).
Ολοκάρδια η ευχή μου προς όλους, το νέο έτος να είναι ευλογημένο, σωτήριο, ειρηνικό με έργα μετανοίας προς δόξαν του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. ΑΜΗΝ.
Διάπυρος προς Θεόν ευχέτης πάντων υμών.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΔΡΑΜΑΣ ΠΑΥΛΟΣ
