του μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνατίου
από το ένθετο της εφημερίδας «Δημοκρατία» για την «Ορθοδοξία»
Χωρίς καμιά αμφιβολία ο όρος «κατηχητικό», για τον πολύ κόσμο, είναι φορτισμένος αρνητικά. Και βεβαίως το γεγονός αυτό δεν είναι αναίτιο. Στα πρόσφατα χρόνια, με υπαιτιότητα πολλές φορές ανθρώπων επιφορτισμένων με αυτό το τόσο κρίσιμο έργο για τη ζωή της Εκκλησίας, το κατηχητικό συνδέθηκε με τη διαμόρφωση ανθρώπων απλώς υπάκουων, χωρίς κριτική σκέψη και αποξενωμένων από κρίσιμα κοινωνικά και υπαρξιακά ερωτήματα.
Οι καιροί όμως έχουν αλλάξει. Η αλλαγή αυτή, που άλλους φοβίζει και άλλους πανικοβάλλει, ήδη γίνεται αιτία να αποδείξει η Εκκλησία για ακόμη μια φορά ότι οι διαχρονικές αλήθειες της μπορούν να βρίσκουν απήχηση σε κάθε εποχή, αρκεί να βρίσκονται οι κατάλληλοι τρόποι προσέγγισης και επαφής με το σήμερα.
Είναι αλήθεια ότι στις μέρες μας ο διαρκής βομβαρδισμός, κυρίως των νέων ανθρώπων, με «πρέπει» και θεωρητικές διδασκαλίες δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα. Ο κόσμος σήμερα επιζητεί αμεσότητα λόγου, ανθρώπινη επικοινωνία και ζωντανό παράδειγμα. Επιπλέον, τα οξυμένα προβλήματα, των οποίων τα παιδιά και οι έφηβοι γίνονται αποδέκτες, αναζητούν λύσεις πρακτικές, άμεσες και ορατές.
Την ανάγκη αυτή έχουν συνειδητοποιήσει σχεδόν όλες οι ενορίες, που αναπτύσσουν νεανικό έργο. Το κατηχητικό αποτελεί πλέον έναν πολύμορφο τρόπο ζωής, που συνδυάζει την κοινωνική ζωή με την ορθόδοξη πνευματικότητα.
Στη δράση του, στις συντροφιές του, στις εξορμήσεις του θα διαμορφωθούν οι άνθρωποι εκείνοι που αύριο θα στηρίξουν με αξίες και όραμα τον εαυτό τους, την οικογένειά τους και ολόκληρη την κοινωνία. Παράλληλα, θα εμβαθύνουν στις αλήθειες της ορθόδοξης παράδοσης, ανακαλύπτοντας την ουσία της, αλλά και τη δυνατότητά της να απαντά στα αγωνιώδη ερωτήματα του καιρού μας. Κυρίως όμως θα νιώσουν ότι ανήκουν σε μια κοινότητα ανθρώπων, την Εκκλησία, όπου τους ενώνει η κοινή πίστη, η κοινή ελπίδα και ο κοινός αγώνας για μια καλύτερη ζωή, γεμάτη νόημα και περιεχόμενο.
Οι καιροί που θα έρθουν απαιτούν ανθρώπους ποιότητας, έντιμους, ακέραιους, κριτικούς απέναντι στα κακώς κείμενα και δραστήριους σε κάθε δραστηριότητα κοινωνικής ευαισθησίας και πνευματικής ενίσχυσης των συνανθρώπων μας. Ολα εκείνα τα χαρακτηριστικά δηλαδή που έχει ένας ενσυνείδητος χριστιανός. Τέτοιους ανθρώπους πασχίζει να διαμορφώσει το κατηχητικό σχολείο.
Ωστόσο, τα οράματα αυτά δεν μπορούν να αποκρύψουν τις δυσκολίες. Δύσκολα πλέον οι άνθρωποι αναζητούν το ζωντανό πρόσωπο του συνανθρώπου, του φίλου, του συντρόφου. Η Εκκλησία οφείλει, παρά τις αντιξοότητες, να υπερβεί πλαίσια και παρωχημένες μεθόδους του παρελθόντος και να προσφέρει στις νεανικές ψυχές λόγο Θεού, χωρίς να ξεχνά στιγμή ότι η ποιότητα της κατήχησής της θα σημαδέψει ψυχές για πάντα. Το κατηχητικό έργο απαιτεί σήμερα προγραμματισμό, έμπνευση, κίνητρα για τα στελέχη του, αλλά και υλική υποστήριξη. Οι συνθήκες αλλάζουν ραγδαία. Αυτό όμως που δεν θα αλλάξει ποτέ είναι η δίψα του νέου ανθρώπου για ελπίδα, αγάπη και ζωντανό παράδειγμα. Εάν αυτά συνεχίσουν να ανθούν μέσα στην Εκκλησία, όλη της η δράση και ιδιαίτερα τα κατηχητικά της σχολεία, που ξεκινούν και τη φετινή χρονιά, θα αποτελέσουν, πνευματική, αλλά και κοινωνική όαση.
