Του Πατρός Θεοφάνους
Μιας και ο Παναγιώτατος Οικουμενικός μας Πατριάρχης, για τον οποίο εμείς εδώ στη Βόρεια Ελλάδα (Κεντρική Μακεδονία, Δυτική Μακεδονία, Ανατολική Μακεδονία, Θράκη, Δωδεκάνησα, Κρήτη, Άγιον Όρος…..) Προσευχόμαστε σε κάθε Θεία Λειτουργία ως τον Πνευματικό μας Προεστό, αναφέρθηκε σε δύσκολα Ζητήματα ιστορικής και Πολιτισμικής Μνήμης, θα τολμήσουμε μια ειλικρινή κατάθεση προβληματισμού και λόγω ειδικού Επιστημονικού ενδιαφέροντος.
Έχουμε την αίσθηση πως η αναφορά του ότι «Ο 20ός αιώνας ήταν ιδιαίτερα σκληρός για τους Ουκρανούς. Άντεξαν τον μεγάλο λιμό της Εποχής του Στάλιν, το Χολοντόμορ, και βρέθηκαν στη μέση της Ένοπλης Αντιπαράθεσης μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Ναζιστικής Γερμανίας κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αυτή η ιστορία εξηγεί την επιθυμία να διαφοροποιηθεί από το Ρωσικό Σύνολο και να συνδεθεί με την Ευρώπη και τις αξίες της.», χρήζει εξηγήσεων και Αναλύσεων.
Αφενός, δεν αναφέρεται στη συστημική συνεργασία Εθνοφασιστών Ουκρανών με τη Ναζιστική Γερμανία και την καθοριστική συμμετοχή τους στο Ολοκαύτωμα των Εβραϊκών Κοινοτήτων της Ουκρανίας ή στο ότι περίπου το 40% του Κόκκινου Στρατού στο δεύτερο μισό του Β’ ΠΠ απαρτίζονταν από Ουκρανούς, πάρα πολλοί εκ των οποίων ήταν συνειδητοί Αντιφασίστες και Κομμουνιστές. Αφετέρου, θέτει τη Ρωσία εκτός Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, γεγονός το οποίο από μόνο του σηκώνει τεράστια συζήτηση.
Ειδικά όταν κάτι τέτοιο λέγεται από τον Προκαθήμενο της Εκκλησίας εκείνης η οποία ταυτίστηκε όσο καμία άλλη με εκείνον τον Πολιτισμό (τον Ανατολικό Ρωμαϊκό), ο οποίος για πολλούς επίσης δεν αποτελεί μέρος της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής κουλτούρας.
Θέση την οποία εμείς ασφαλώς απορρίπτουμε και παλεύουμε εναντίον της, κρίνοντάς την ως μια Δυτικο-αυτοαναφορική παραχάραξη της «καλής και κακής» Ευρωπαϊκής Ιστορίας.
Φοβόμαστε πως η Οικουμενική Θεολογία στην Ελλάδα, όντας και αυτή επιρρεπής στην ιδεολογικοποίηση της μαρτυρίας της, θα μείνει σιωπηλή απέναντι στα θέματα αυτά που έθεσε ο Παναγιώτατος Πατριάρχης μας, αν μάλιστα δεν τρέξει να τα Δικαιώσει ως Βασιλικότερη του Βασιλέως.
Κι έτσι, το νέο Μέγα Σχίσμα θα βαθαίνει και άλλο, μέχρι να πιάσει κι αυτό πάτο.
Όχι με τη Σύνοδο του Πατριαρχείου Μόσχας, το οποίο έτσι και αλλιώς έχει συνδεθεί με τη Διδασκαλία Αίρεσης και φανταζόμαστε θα (πρέπει να) κριθεί σύντομα σε Πανορθόδοξη Σύνοδο ως Κακόδοξο, αλλά και με το ομόδοξο (αν θεωρείται ακόμα τέτοιο) Ποίμνιο στη Ρωσία και όσους Υπάγονται στις κατά Τόπους Δικαιοδοσίες αυτής της ασθενούσας Εκκλησίας ανά τον κόσμο.
Θα προκύψουν όμως σίγουρα στο απώτερο μέλλον Επαγγελματίες του Οικουμενισμού, οι οποίοι θα επιχειρήσουν να αποκαταστήσουν την Ενότητα, η οποία δυστυχώς ποτέ δεν λέει να Αποκατασταθεί.
___________________
Υ.Γ. 1. Μακάρι να βοηθήσουν χρήστες των Κοινωνικών Μέσω Δικτύωσης να φτάσει ο προβληματισμός εκεί που πρέπει. Ίσως κάτι έχει να προσφέρει στην κρίσιμη αυτή συζήτηση, μιας και κρίνεται το μέλλον πολλών ιστορικών Σχέσεων και Δεσμών, αν όχι η ίδια η μαρτυρία της Εκκλησίας.
Και ηλικιακά να το δει κανείς, η Γενιά που τώρα παίρνει τις Αποφάσεις, σε μια-δυο δεκαετίες θα βρίσκεται στο επέκεινα.
Εμείς πάλι, θα είμαστε εδώ, αν το ευδοκήσει ο Θεός, και θα προσπαθούμε να πιάσουμε το νήμα της πρόγευσης των εσχάτων και της μαρτυρίας στον κόσμο μέσα από το Μυστήριο της Εκκλησίας που διαρκώς πονά.
Ας βοηθήσουν λοιπόν, ακόμα και αν το κάνουν από κακοήθεια, κοινή στους κόλακες κάθε αυλής ανά τους αιώνες. Δόξα τον Θεό, ο Παναγιώτατος Πατριάρχης μας είναι ευγενής άνθρωπος όμως.
Υ.Γ. 2. Ο υποφαινόμενος, εκφράζει τη συμπαράστασή του σε όσους συμφωνήσουν ολικώς ή έστω μερικώς με το περιεχόμενο του προβληματισμού αλλά κωλύονται να το εκφράσουν δημόσια.
