Συνέντευξη στον Μάνο Χατζηγιάννη
“Δεν πρέπει να φοβίζει τον Χριστιανό και την Εκκλησία ο μετανάστης ” αναφέρει μεταξύ άλλων στην εφ΄όλης της ύλης συνέντευξής του στο ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑ με αφορμή τον ενάμισι χρόνο ποιμαντορίας του στην Μητρόπολη Μεγάρων & Σαλαμίνος ο Μητροπολίτης Κωνσταντίνος.
Αναφερόμενος στο μεταναστευτικό δηλώνει ανήσυχος για τη “μυωπική θεώρηση των αιτίων του σύγχρονου μεταναστευτικού προβλήματος από εκείνους τους “φιλάνθρωπους” ισχυρούς”.
Επίσης σχολιάζει την κρίση που δεν έχει επηρεάσει έντονα την περιοχή του, προτείνει την εκκλησιαστική παράδοση ως αντίδοτο στις δοκιμασίες της Εκκλησίας της Ελλάδος, ενώ κρατάει αποστάσεις από την διαφαινόμενη κρίση μεταξύ Αθήνας και Φαναρίου.Επιπλέον μιλάει για την επερχόμενη Πανορθόδοξη Σύνοδο του Ιουνίου και βέβαια για τις εμπειρίες του από το Άγιον Όρος.
Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη:
-Σεβασμιώτατε, σχεδόν ενάμισι χρόνο στο μητροπολιτικό θρόνο Μεγάρων & Σαλαμίνος. Ποια τα προβλήματα που αντιμετωπίσατε αυτό το διάστημα και από την άλλη πλευρά ποιες οι αφορμές για να βλέπετε τα πράγματα λίγο πιο αισιόδοξα για το μέλλον;
Η Ιερά Μητρόπολη Μεγάρων και Σαλαμίνος ευρισκόμενη στο έσχατο νοτιοδυτικό άκρο της Αττικής γης συναπαρτίζεται από αστικό και ημιαστικό πληθυσμιακό φορτίο. Τούτο από μόνο του δημιουργεί κάποια αντίθεση σε σχέση με τις επιπτώσεις που έχει προκαλέσει η πολυετής και πολυποίκιλη “κρίση”, την οποία όλοι βιώνουμε. Διαπιστωτικώς, οι κάτοικοι των αστικών κέντρων πλήττονται περισσότερο ενώ όσοι ζουν σε ημιαστικό περιβάλλον και ασχολούνται με την γη ή την θάλασσα τουλάχιστον -προς το παρόν- δεν συνωθούνται στις ουρές των σισσιτίων για τον επιούσιο άρτο και επιπλέον από το υστέρημα τους συνδράμουν τους πολλούς εμπεριστάτους νεόπτωχους αδελφούς μας. Αυτή η αγαπητική λαμπαδηφορία, καρπός του ποιμαντικού αγώνα του προκατόχου μου και όλων των ιερέων μας, με κάνει να βλέπω το μέλλον με αισιοδοξία. Όλοι μαζί με πίστη στον Θεό και αγάπη στον συνάνθρωπο μπορούμε να ξεπεράσουμε κάθε πειρασμό, κάθε κρίση.
-Άπαντες αναγνωρίζουν το τεράστιο κοινωνικό έργο της Εκκλησίας. Πόσο δύσκολο είναι όμως σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς να ανταποκριθεί η Εκκλησία στο έργο της φιλανθρωπίας με την παροχή συσσιτίων, αλλά και με τη στήριξη ευπαθών ομάδων μέσω των ιδρυμάτων της; Και την ίδια στιγμή πόσο επικίνδυνο είναι να θεωρήσουν κάποιοι την Εκκλησία “φιλανθρωπικό ίδρυμα” λησμονώντας το πνευματικό της έργο;
Όπως ήδη προανέφερα το φιλανθρωπικό και γενικότερα το επιτελούμενο κοινωνικό έργο της Εκκλησίας εδράζεται στην αιώνια εντολή του Κυρίου μας να αγαπάμε εμπράκτως τον πλησίον. Τον αποκαλούμενο και “ελάχιστο” αδελφό Του. Όσο κι αν θεωρείται δύσκολη η άσκηση της αγάπης, αφού κατά το παράδειγμα του Σωτήρος Χριστού η τέλεια έκφραση της αγγίζει την αυτοθυσία, εντούτοις πάντοτε αποτελεί εκκλησιαστικό καρπό γνήσιου πνευματικού αγώνα και υπό αυτή την έννοια αντιδιαστέλλεται προς κάθε είδους ακτιβισμό, στον οποίο μπορεί να επιδοθεί και ο ευρισκόμενος εκτός της εκκλησιαστικής εμπειρίας, ακόμη και ο άθεος.
-Βρισκόμαστε δυστυχώς ενώπιον μιας νεάς κρίσης ανάμεσα στην Ελλαδική Εκκλησία και το Οικουμενικό Πατριαρχείο μετά την απουσία του Αρχιεπισκόπου από τη Σύναξη των Ορθοδόξων και δήλωση της ΔΙΣ πως το Πατριαρχείο προέβη σε “ενέργειες που υπονομεύουν την Εκκλησία της Ελλάδος και το κύρος της”. Εσείς πως τα σχολιάζετε όλα αυτά;
Επειδή δεν συμμετέχω ως τακτικό Συνοδικό Μέλος της τρεχούσης κατά το παρόν έτος Διαρκούς Ιεράς Συνόδου και εξ όσων γνωρίζω δεν υφίσταται αντιστοίχως και εξ αφορμής των δημιοσιευθέντων εσχάτως κάποια ενδελεχής συζήτηση ή απόφανση στο πλαίσιο λειτουργίας του ιεροσυνοδικού σώματος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας μας δεν θα υιοθετήσω οποιεσδήποτε ερμηνευτικές δημοσιογραφικές προσεγγίσεις περί δήθεν υφέρπουσας κρίσης ως βάσιμες. Αποτελεί πάγια θέση μου ότι οι σχέσεις μεταξύ της Κωνσταντινουπολίτιδος Εκκλησίας και της αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδος, όπως προσδιορίζονται με ακρίβεια από την ιστορικοκανονική μας παράδοση, εφόσον βιώνονται “εν τω συνδέσμω της αγάπης” επικαιροποιούνται και επιβεβαιώνονται λειτουργικά σε κάθε ευκαιρία στα πρόσωπα των φερόντων τα πρώτα μεταξύ ίσων στο συνοδικό μας σύστημα, θα παραμένουν εσαεί άριστες και θα προσφέρουν εύχυμους καρπούς στην υπ’ ουρανόν Ορθοδοξία.
-Παρατηρείται το τελευταίο διάστημα μια νέα αναστάτωση αναφορικά με τις σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας με αφορμή το μάθημα των Θρησκευτικών, την αποτέφρωση, τις φωνές περί διαχωρισμού Κράτους-Εκκλησίας, το σύμφωνο συμβίωσης και άλλα τινά. Μπορεί να θεωρήσει κανείς πως υπάρχει ένας υπόγειος πόλεμος εναντίον της Εκκλησίας στη χώρα μας; Η διοικούσα Εκκλησία έχει αντιμετωπίσει όπως θα έπρεπε τις “δοκιμασίες”;
Πολύ εύστοχος και πνευματικώς ορθός ο όρος “δοκιμασίες”. Χριστιανική ζωή χωρίς δοκιμασίες, πειρασμούς και αγώνα δεν εννοείται. Αυτό διδάσκει η υπερδισχιλιετής εκκλησιαστική μας ιστορία και εμπειρία. Συνεπώς, εάν προσεγγίσουμε με αυτό το πνεύμα και τις σημερινές προκλήσεις αναδιφόντες στην εκκλησιαστική μας παράδοση που είναι ταυτόχρονα και το πνευματικό μας οπλοστάσιο θα ξεπεράσουμε γόνιμα τις εντάσεις, τις προκλήσεις και την αναστάτωση που δημιουργούν οι λίγοι “εισαγωγείς” καινοφανών ιδεών στη χώρα μας.
-Πιστεύετε πως γενικότερα ο χριστιανισμός δέχεται μια τεράστια πολεμική διεθνώς; Πως κρίνετε τον σύγχρονο διωγμό των Χριστιανών στη Μέση Ανατολή;
Η Εκκλησία του Χριστού πάντοτε ήταν διωκόμενη γιατί ο λόγος Της είναι βαθύτατα επαναστατικός. Οντολογικά επαναστατικός κι όχι πολιτικά, για να μη παρεξηγηθώ. ´Οταν όμως επισυμβεί στον καθένα μας μια οντολογική επανάσταση στο όνομα του Χριστού, η οποία γεννά αγίους, τότε πολύ φοβούμαι ότι τίποτα δεν θα μπορεί να παραμένει ως έχει. Κι αυτό αποτελεί πάντοτε τον εσώτερο φόβο των ισχυρών του κόσμου κάθε εποχής. Συνεπώς, ως χριστιανοί θα ζούμε αναπόδραστα διάφορες εκφάνσεις του διωγμού -πλην όμως- θα αντιστεκόμαστε προβάλλοντας το ήθος της Εκκλησίας, την αγιότητα Της.
-Αποτέλεσμα όσων συμβαίνουν στην Μέση Ανατολή αλλά και στη Βόρεια Αφρική είναι το μέγα ζήτημα του μεταναστευτικού. Θεωρείτε πως υφίσταται απειλή για την Ελλάδα και την Ευρώπη; Ποια η στάση της Εκκλησίας σε όλο αυτό;
Δεν πρέπει να φοβίζει τον χριστιανό και την Εκκλησία ο μετανάστης. Μη λησμονείτε ότι ο μέγας μετανάστης της ανθρώπινης ιστορίας υπήρξε ο Χριστός. Με προβληματίζει έντονα όμως η βαρύτατα μυωπική θεώρηση των αιτίων του σύγχρονου μεταναστευτικού προβλήματος από εκείνους τους “φιλάνθρωπους” ισχυρούς που προκαλούν το πρόβλημα και δεν προτίθενται να το θεραπεύσουν, μεταθέτοντάς το μάλιστα στους ώμους των αδυνάτων. Εκείνων που αναιδώς διακηρύσσουν, ότι δεν θα μπορούσαν ποτέ να φιλοξενήσουν έναν πρόσφυγα στο σπίτι τους. Ευτυχώς, οι ορθόδοξοι Έλληνες έχουμε στο πολιτισμικό μας γονιδίωμα τα αντισώματα αυτού του επικίνδυνου σύγχρονου κοινωνικού φασισμού και το αποδεικνύουμε στις νησιωτικές ακτές που ξεβράζεται η δυστυχία των προσφύγων.
-Ποια η άποψή σας για την επερχόμενη Πανορθόδοξη Σύνοδο του Ιουνίου;
Νομίζω, ότι θα αποτελέσει ζωογόνο πηγή θεολογικής έκφρασης και έμπνευσης σε μια υφιστάμενη σημαντική θεματολογία αλλά και στις σύγχρονες προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει η Ορθόδοξη Εκκλησία. Είναι ένα δυναμικό βήμα στην ιστορική πορεία της Εκκλησίας προς την τρίτη χιλιετία του βίου Της.
-Ποιες είναι οι εμπειρίες σας από το Άγιον Όρος;
Νομίζω ότι στο περιβόλι της Παναγίας μας μπορεί κάποιος να βιώσει την παρουσία του Θεού στο καθετί: στο ανόθευτο ακόμη φυσικό περιβάλλον, στην καρδιακή και αδιάκοπη προσευχή, στη λιτότητα της μοναχικής βιωτής ακόμη και στην αμαρτητική ροπή και ατέλεια των αδύναμων αλλά διαρκώς μετανοούντων και αγωνιζόμενων “εν υπακοή” ταπεινών μοναχών.
