του Γιώργου Θεοχάρη
Ενώ η Κυβέρνηση πανηγυρίζει για την «ιστορική συμφωνία» με τα Σκόπια, εμείς θέλουμε να θέσουμε ένα απλό ερώτημα στον κ. Τσίπρα και στον κ. Κοτζιά;
Χωρίς να εξετάζουμε τί έγινε το 1977 με την γλώσσα (και ούτε μας ενδιαφέρει), ποιος είναι ο λόγος που η Ελλάδα δεν επέμενε στην αντικατάσταση του όρου μακεδονική γλώσσα με τον όρο σλαβομακεδονική;
Αφού όλες οι πλευρές και οι Σκοπιανοί ομολογούν ότι είναι μία σλαβική γλώσσα, γιατί δεν προστίθεται ο όρος «σλαβο-» ως πρώτο συνθετικό, ώστε να είναι σαφής η διάκριση από την αρχαία μακεδονική διάλεκτο, που είναι μία ελληνική διάλεκτος;
Πώς ενώ στο όνομα της χώρας γίνεται σαφές ότι δεν αφορά ολόκληρη την Μακεδονία, στην γλώσσα γενικεύεται ένας όρος χωρίς καμία άλλη διαφοροποίηση;
Ποιος ξένος είναι δυνατόν μετά από όλα αυτά να πιστεύσει ότι τα μακεδονικά είναι μία ελληνική διάλεκτος;
[irp posts=”429383″ name=”Καλαβρύτων Αμβρόσιος για την Μακεδονία: Οργή και αγανάκτηση””]
Όταν τα αρχαία μακεδονικά θα θεωρούνται ως αρχαία ελληνική διάλεκτος και τα απλά μακεδονικά ως μία σλαβική γλώσσα, πώς θα εξηγείται στα Ελληνόπουλα και στα παιδιά όλου του κόσμου αυτή η μετάλλαξη της γλώσσας; Και τί θα μένει στα παιδιά;
Εάν η Κυβέρνηση θέλει να είναι ελάχιστα έντιμη απέναντι στον ελληνικό λαό, ας εξηγήσει ποιοι είναι οι λόγοι που δεν της επέτρεψαν να επιμείνει στον όρο σλαβομακεδονική και χαρίζει την μακεδονική γλώσσα στα Σκόπια.
Τα περί του 1977 δεν αποτελούν επιχείρημα ούτε πείθουν κανέναν.
Και να έγιναν λάθη στο παρελθόν, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να επαναληφθούν και στο μέλλον.
