Κορονοϊός: «Οι πιστοί δεν αρνούνται ποτέ τα επιστημονικά δεδομένα, αλλά θεωρούν ότι πάνω τους κυριαρχεί μία ανώτερη δύναμη, ο Θεός».
Του Γιώργου Θεοχάρη – ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Αυτήν την απάντηση έδωσε κάποτε ο σύγχρονος Ρώσος άγιος Λουκάς της Κριμαίας σε κάποιον σκεπτικιστή συνάδελφό του ιατρό.
Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα:
Δεν μπορώ να κολλήσω κορονοϊό στον ναό από την θεία Κοινωνία. Αυτό είναι άλλο θέμα. Μη λησμονούμε ότι πολλοί πιστοί έχουν δει στην διάρκεια της θείας Κοινωνίας τον άρτο και οίνο ως αληθινή σάρκα και αίμα. Εκεί, στην θεία Λειτουργία, συντελείται ένα θαύμα, με την αγιαστική επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, για το οποίο μας μιλά ξεκάθαρα η Αγία Γραφή, οι άγιοι Πατέρες και όλη η Ορθόδοξη παράδοσή μας.
Όμως κατά τα λοιπά ισχύει ό,τι είπε ο άγιος Λουκάς.
Για τον ναό σε σχέση με τον κορονοϊό ισχύει ό,τι ισχύει και για τον λοιπό κόσμο, αλλά μόνο εάν και εφόσον το επιτρέψει ο Θεός.
Δυστυχώς στην εποχή μας εμφανίζονται, πέρα από τους αμφισβητίες και πολέμιους της Εκκλησίας, και τα άλλα άκρα: αιρετικές δοξασίες σε πιστούς, οι οποίοι περίπου πιστεύουν ότι, επειδή στον ναό όλα αγιάζονται, σκοτώνονται και τα μικρόβια. Κάτι τέτοιο είναι έξω από την διδασκαλία της Εκκλησίας μας.
Θα αρρωστήσω από τον κορονοϊό μέσα ή έξω από τον ναό, μόνο εάν το επιτρέψει ο Θεός.
Ανθρωπίνως παίρνω τα μέτρα που μπορώ να πάρω, χωρίς άγχος, υπερβολές και ακρότητες.
Όχι όμως ότι δεν θα πάρω και κανένα μέτρο, όταν όντως χρειάζεται.
Περιμένω από τον Θεό και προσεύχομαι σε Αυτόν να με προστατεύσει, αλλά εάν Αυτός επιτρέψει να κολλήσω, έχω εμπιστοσύνη στην Πρόνοιά Του. Αυτός γνωρίζει καλύτερα από εμένα το συμφέρον μου.
Η χάρις του Θεού, που εκχέεται άφθονη στον ναό, με αγιάζει και την λαμβάνω κατά το μέτρο της πίστης μου σε Αυτόν και της προσπάθειάς μου να ακολουθήσω το άγιο θέλημά Του.
Ο ναός όμως δεν είναι ένας χώρος όπου φεύγουν όλες οι ασθένειες ή σταματούν όλα τα κακά ή και ο θάνατος.
Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα στην ιστορία, όπου οι πιστοί άνθρωποι κατασφάχθηκαν μέσα στον ναό από αλλοπίστους.
Στην Αγιά-Σοφιά είχε μαζευτεί κατά την άλωση της Κωνσταντινούπολης πλήθος λαού, πιστεύοντας ότι οι Τούρκοι θα σταματούσαν θαυματουργικώς στην κολώνα έξω από αυτήν. Όμως οι Τούρκοι μπήκαν μέσα και κατέσφαξαν τους πιστούς.
Στην Ρωσία οι Μπολσεβίκοι είχαν βάλει φωτιά σε κάποιον ναό των Αγίων Αποστόλων. Κάηκαν χιλιάδες λαού.
Σώθηκε μόνο ένας μοναχός, ο οποίος την ώρα της πυρκαϊάς είδε τους Αγίους Αποστόλους: αυτοί είπαν ότι η Ρωσία έχει κανόνα 70 χρόνια. Η προφητεία αυτή ήταν γνωστή στους Ρώσους Αγιορείτες πολύ πριν πέσει ο κουμμουνισμός. Πράγματι, το 1987 ο κουμμουνισμός έπεσε οριστικά και η προφητεία επαληθεύτηκε.
Όταν ο Θεός επιτρέπει μία μάστιγα, έχει κάποιον λόγο να το κάνει και δεν πρέπει να κρίνουμε τα ανεξιχνίαστα κρίματά Του με βάση την ανθρώπινη λογική.
Είναι γνωστό ότι πρόσφατα στην Ρωσία πολλοί κληρικοί αρρώστησαν και αρκετοί πέθαναν από κορονοϊό.
Τί θα πούμε; Ότι ο Θεός δεν τους προστάτευσε; Ή ότι στους ναούς τους δεν σκοτώθηκαν τα μικρόβια, ενώ στους δικούς μας σκοτώνονται;
Λέγοντας τέτοια πράγματα, φτάνουμε σε παραλογισμούς.
Απλά προσευχόμαστε για τις ψυχές τους. Ο Κύριος, που τους κάλεσε κοντά Του, γνωρίζει το γιατί.
Για αυτό και τα μέτρα στους ναούς είναι απαραίτητα, αλλά απαραίτητη μας είναι και η εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού.
Ο Κύριος δεν μας έδειξε το πρότυπο ενός χριστιανού Σούπερμαν, που είναι άτρωτος από όλες τις ασθένειες.
Αντίθετα οι Πατέρες ερμηνεύουν το ψαλμικό «Εγώ ειμί σκώληξ και ουκ άνθρωπος» εφαρμόστηκε στον Χριστό.
Ο Κύριος δηλαδή δεν ανέλαβε ένα σφριγηλό και ισχυρό σώμα, αλλά το πιο ασθενικό Σώμα, τόσο ασθενικό όσο ένα μαλακό σκουλήκι, που όπου και να το πιάσεις είναι απροστάτευτο και πονάει.
Και το έκανε αυτό για να πάρει πάνω Του όλο τον πόνο και όλες τις ασθένειες του κόσμου.
Και εμείς θέλουμε να πηγαίνουμε στον ναό και να μην μας πιάνει καμία αρρώστια και κανένας κορονοϊός;
Ο ναός δεν είναι ο χώρος όπου δεν εισέρχονται τα μικρόβια, οι αρρώστιες, οι γρίπες, ο κορονοϊός, το κακό και ο θάνατος, αλλά ο χώρος όπου ενωνόμαστε με τον Χριστό, ο Οποίος μας δίνει την χάρη Του να υπερνικούμε τον πόνο, την ασθένεια, το κακό και τον θάνατο, γινόμενοι όμοιοι με Αυτόν.
