Ανάμιξη της Ρωσίας στη Συρία: Μύθοι και πραγματικότητα
του Γιώργου Θεοχάρη
Ο πόλεμος στη Συρία έχει εισέλθει σε νέα φάση. Είναι βέβαιο πλέον ότι η πλάστιγγα γέρνει στην πλευρά της Ρωσίας και του Άσαντ, και ότι πλέον οι ΗΠΑ έχουν εγκαταλείψει τους τρομοκράτες που μέχρι τώρα χρησιμοποιούσαν ως μέσα ανατροπής του Άσαντ, με σκοπό την εξυπηρέτηση των οικονομικών και γαιωπολιτικών συμφερόντων τους.
Ωστόσο υπάρχει ένα ευαίσθητο σημείο που ακόμη δεν έχει κριθεί: αυτό είναι η τύχη των Κούρδων.
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ υποστηρίζουν σταθερά την δημιουργία Κουρδικού κράτους, και για αυτό το λόγο ενισχύουν τους Κούρδους στη Βόρεια Συρία, που αυτή την στιγμή επιχειρούν στη Ράκκα εναντίον του ISIS, με αμερικανική αεροπορική κάλυψη. Ασφαλώς η αμερικανική υποστήριξη δεν γίνεται για ανθρωπιστικούς λόγους ούτε για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, όπως ισχυρίζονται. Απλά οι ΗΠΑ θελουν να είναι μέσα στο παιχνίδι της Συρίας και με το πρόσχημα του ISIS να στηρίξουν τα συμφέροντά τους μέσω των Κούρδων, ώστε μελλοντικά να εξασφαλίσουν την διέλευση του αγωγού νότου – βορά από τον Αραβικό Κόλπο απευθείας στη Μεσόγειο, παρακάμπτοντας την Τουρκία του Ερντογάν.
Ο κίνδυνος αυτός οδήγησε τη Ρωσία, το Ιράν και την Τουρκία σε συνασπισμό, με δόγμα την υποστήριξη της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας, κάθε μία βέβαια για τους δικούς της λόγους. Μην ξεχνάμε ότι στο Ιράν ζουν 8.000.000 Κούρδοι και στην Τουρκία γύρω στα 15.000.000, ενώ η Ρωσία έχει τα σχέδια για τον δικό της αγωγό ανατολής – δύσης μέσω Ιράν, Ιράκ και Συρίας.
Όμως, παρόλα τα οικονομικά και γαιωπολιτικά συμφέροντα που παίζονται στη Συρία, ο πόλεμος έχει δείξει μέχρι τώρα και μία διαφορά στην ηθική στάθμη κάθε εμπλεκόμενης χώρας.
Και σε ηθικό επίπεδο δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ρωσία υπερέχει σημαντικά από όλους τους άλλους εμπλεκόμενους, και συγκεκριμένα στα εξής σημεία:
1. Η Ρωσία πότε μέχρι τώρα δεν έχει συνεργαστεί με ισλαμιστές τρομοκράτες, όπως οι ΗΠΑ, Γαλλία, Αγγλία, Τουρκία, Ιορδανία και χώρες του Κόλπου. Σε αυτό το θέμα ήταν και παραμένει πάντα ξεκάθαρη.
2. Η ανάμιξή της στην Συρία έγινε μετά από πρόσκληση της νόμιμης Κυβέρνησης της χώρας, ενώ οι άλλες δυνάμεις έχουν εμπλακεί χωρίς καμία τήρηση των κανόνων της διεθνούς νομιμότητας.
[irp posts=”326353″ name=”Οι βαθύτερες πνευματικές διαστάσεις του πολέμου στη Συρία”]
3. Ακόμη και στις σχέσεις της με την Τουρκία η Ρωσία ήταν πάντα ξεκάθαρη, χωρίς υπαναχωρήσεις ή υποχθόνιες κινήσεις. Μετά την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού, η Ρωσία δεν παρασύρθηκε σε βεβιασμένες ενέργειες, αλλά συνέχισε να επιδιώκει καλές σχέσεις με την Τουρκία, αφού έθεσε ως προϋπόθεση την ικανοποίηση ορισμένων βασικών όρων.
4. Η Ρωσία κατηγορήθηκε για την στήριξη προς το καθεστώς Άσαντ, ο οποίος, όπως ισχυρίζονται πολλοί, είναι δικτάτορας. Η αλήθεια όμως είναι ότι, εάν έπεφτε ο Άσαντ, θα έρχονταν στη Συρία όχι ένας, αλλά 10 δικτάτορες, που θα ήταν αρκετές φορές χειρότεροι από τον Άσαντ. Αγωνίζεσαι να διώξεις ένα καθεστώς, όταν έχεις την βεβαιότητα ότι θα έλθει κάτι καλύτερο, όπως έγινε π.χ. στη Ρουμανία, που έπεσε ο Τσαουσέσκου και οι ηγέτες που ήλθαν μετά, παρά τη διαφθορά που υπάρχει, ήταν καλύτεροι και επικράτησε μία ελευθερία και μία δημοκρατία (πάντα σχετικά μιλάμε). Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι ΗΠΑ και οι άλλες δυτικές δυνάμεις θα ανέτρεπαν τον Άσαντ και θα έφερναν την ισλαμιστική άνοιξη του ISIS και της Αλ-Κάιντα, άντε και των λιγότερο ισχυρών παρακλαδιών τους. Φυσικά οι μόνες που δεν θα έβγαιναν ενισχυμένες από την πτώση του καθεστώτος θα ήταν η δημοκρατία και η ελευθερία. Μην ξεχνάμε ότι το καθεστώς Άσαντ ήταν ένα από τα πιο δημοκρατικά στην Μέση Ανατολή. Γιατί η δημοκρατία είναι πάντα μία έννοια σχετική και θα ήταν μεγάλο λάθος να κρίνουμε την κατάσταση σε μία ισλαμική χώρα της Μέσης Ανατολής με τα ευρωπαϊκά πρότυπα.
Έτσι η ανάμειξη της Ρωσίας στη Συρία, έστω για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της, απέτρεψε το άδειασμα της Συρίας και κατ’ επέκταση της Μέσης Ανατολής όχι μόνο από τους χριστιανούς της, αλλά και από όλες τις προοδευτικές εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες, δηλαδή Αλεβήδες, Δρούζους κ.λπ. και ταυτόχρονα εμπόδισε την επικράτηση μιας σουνιτικής δικτατορίας τύπου Σαουδικής Αραβίας και ένα χάος τύπου Λιβύης και Ιράκ.
5. Η Ρωσία και οι χώρες δορυφόροι της εξακολουθούν να στέλνουν στη Συρία τόννους ανθρωπιστικής βοήθειας, ενώ οι άλλες δυτικές χώρες (ΗΠΑ κ.λπ.), η Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Ιορδανία στέλνουν στη Συρία κυρίως τον θάνατο με τον συνεχή εξοπλισμό των τρομοκρατών. Μην ξεχνάμε ότι η Σαουδική Αραβία δεν έχει δεχθεί κανέναν Σύριο πρόσφυγα, ενώ έχει στείλει χιλιάδες τρομοκράτες, και όπλα, μέχρι και χημικά.
Για αυτό τον λόγο όσοι κατηγορούν την Ρωσία για τα τεκταινόμενα στη Συρία, εξισώνοντας τον ρόλο της με αυτόν των άλλων αναμεμιγμένων δυνάμεων, απλά λένε ότι η κατσίκα και η αγελάδα, είναι το ίδιο ζώο, μόνο και μόνο επειδή και οι δύο έχουν τέσσερα πόδια ή παράγουν γάλα.
