Χριστούγεννα 2025: Χριστούγεννα μέσα στο σκοτάδι της εποχής-Χριστούγεννα 2025. Την ώρα που οι κοινωνίες της Δύσης ανταλλάσσουν ευχές και μιλούν για αγάπη και ειρήνη, ο κόσμος καίγεται. Πόλεμοι μαίνονται, άμαχοι πληρώνουν το τίμημα, παιδιά θάβονται κάτω από ερείπια.
Ρεπορτάζ: Γιώργος Θεοχάρης – ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Κι όμως, οι ισχυροί της γης εξακολουθούν να μιλούν για «αξίες» και «πολιτισμό», επικαλούμενοι μάλιστα τη χριστιανική τους ταυτότητα. Ο ίδιος ο ΟΗΕ προειδοποιεί για πρωτοφανή ανθρωπιστική κρίση, αλλά οι προειδοποιήσεις αυτές χάνονται μέσα στον κυνισμό της γεωπολιτικής.
Το ερώτημα δεν είναι πια θεωρητικό. Είναι ηθικό και υπαρξιακό: πώς μπορεί ένας κόσμος που αυτοαποκαλείται χριστιανικός να ανέχεται τη σφαγή αμάχων; Πώς μπορεί να μιλά για Χριστούγεννα, όταν το αίμα τρέχει και η σιωπή γίνεται συνενοχή;
Οι προκαθήμενοι μιλούν – οι ισχυροί δεν ακούν
Στα φετινά χριστουγεννιάτικα μηνύματά τους, οι προκαθήμενοι των Ορθοδόξων Εκκλησιών έκαναν αυτό που όφειλαν. Μίλησαν για ειρήνη, για αγάπη, για συμφιλίωση των λαών. Από το Οικουμενικό Πατριαρχείο έως τις κατά τόπους Εκκλησίες, η φωνή ήταν ξεκάθαρη: σταματήστε τον πόλεμο, προστατέψτε τον άνθρωπο, σεβαστείτε τη ζωή.
Και όμως, αυτές οι φωνές δεν φαίνεται να εισακούγονται. Όχι από εκείνους που κρατούν στα χέρια τους την πραγματική εξουσία. Τους πολιτικούς ηγέτες, τους στρατιωτικούς σχεδιαστές, τα οικονομικά κέντρα. Τους «ισχυρούς της γης» που στην πλειονότητά τους θέλουν να αποκαλούνται χριστιανοί, να ορκίζονται στο Ευαγγέλιο, να εμφανίζονται σε ναούς τις άγιες ημέρες, αλλά την ίδια στιγμή υπογράφουν αποφάσεις που οδηγούν στον θάνατο αθώους.
Η μεγάλη αντίφαση της «χριστιανικής Δύσης»
Η χριστιανική Δύση προβάλλεται ως το πρότυπο δημοκρατίας και ανθρωπισμού. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μιλά διαρκώς για δικαιώματα και αξίες. Όμως, όταν έρχεται η ώρα των δύσκολων αποφάσεων, οι αξίες αυτές υποχωρούν μπροστά στα συμφέροντα. Όπλα ρέουν, πολεμικές επιχειρήσεις «νομιμοποιούνται», και οι νεκροί καταγράφονται ως στατιστικά στοιχεία.
Πόσο χριστιανικό είναι αυτό; Πού βρίσκεται η εντολή «ου φονεύσεις»; Πού βρίσκεται η αγάπη προς τον πλησίον, όταν ο πλησίον βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και δεν ψηφίζει; Η Δύση μοιάζει να έχει μετατρέψει τον Χριστιανισμό σε πολιτισμικό άλλοθι και όχι σε ζωντανή πίστη.
Χριστιανοί ηγέτες, μη χριστιανικές πράξεις
Το πιο οδυνηρό στοιχείο της εποχής μας είναι η υποκρισία. Η υποκρισία των χριστιανικών ηγεσιών. Από την Ευρώπη και την Αμερική, μέχρι τη Ρωσία και άλλα κράτη με χριστιανική πλειοψηφία, η εικόνα επαναλαμβάνεται: ηγεσίες που δηλώνουν χριστιανικές, αλλά οι αποφάσεις τους παράγουν θάνατο.
Ο πόλεμος δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι πολιτική επιλογή. Και όταν αυτή η επιλογή γίνεται από ανθρώπους που επικαλούνται τον Χριστό, τότε η ευθύνη είναι διπλή. Δεν πρόκειται απλώς για πολιτικό λάθος· πρόκειται για πνευματική προδοσία.
Τα παιδιά ως «παράπλευρες απώλειες»
Τίποτα δεν αποκαλύπτει πιο ωμά αυτή την προδοσία από το αίμα των παιδιών. Παιδιά που δεν κρατούσαν όπλα, που δεν ψήφισαν κυβερνήσεις, που δεν χάραξαν σύνορα. Κι όμως, σκοτώνονται. Και οι ηγέτες μιλούν για «αναγκαιότητες», για «ασφάλεια», για «ισορροπίες».
Αυτά τα παιδιά είναι οι σύγχρονοι μάρτυρες της εποχής μας. Όχι γιατί επέλεξαν το μαρτύριο, αλλά γιατί τους το επέβαλαν. Και κάθε χριστιανός που σιωπά μπροστά σε αυτό το έγκλημα, κάθε ηγεσία που το δικαιολογεί, φέρει μερίδιο ευθύνης.
Η Εκκλησία και το όριο της σιωπής
Η Εκκλησία οφείλει να μιλά. Και πολλοί ποιμένες μιλούν. Όμως, η εποχή απαιτεί κάτι περισσότερο από ευχές. Απαιτεί καταγγελία, απαιτεί σύγκρουση με την εξουσία όταν αυτή παράγει θάνατο. Γιατί αν η Εκκλησία περιοριστεί σε ευγενικές εκκλήσεις που αγνοούνται, τότε κινδυνεύει να γίνει μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης.
Χριστούγεννα χωρίς Χριστό
Αν συνεχίσουμε έτσι, τα Χριστούγεννα θα παραμείνουν μια γιορτή χωρίς Χριστό. Μια γιορτή φώτων και αγορών, αλλά χωρίς φως αλήθειας. Η έλευση του Θεανθρώπου φέρνει φως, όχι σκοτάδι. Φέρνει μετάνοια, όχι κυνισμό. Φέρνει αγάπη, όχι μίσος.
Το πραγματικό δίλημμα της εποχής
Το δίλημμα είναι ξεκάθαρο: ή οι χριστιανικές ηγεσίες θα αλλάξουν ρότα ή η λέξη «χριστιανικός» θα χάσει κάθε νόημα στον δημόσιο λόγο. Δεν μπορείς να λιβανίζεσαι χριστιανός και ταυτόχρονα να νομιμοποιείς τον θάνατο αθώων. Δεν μπορείς να γιορτάζεις τη Γέννηση του Χριστού και να ανέχεσαι τη γενοκτονία.
Αν θέλουμε αληθινά Χριστούγεννα
Αληθινά Χριστούγεννα σημαίνουν Χριστό. Και Χριστός σημαίνει αγάπη, μετάνοια, ευθύνη. Σημαίνει να λες «όχι» στον πόλεμο, ακόμη κι αν αυτό κοστίζει πολιτικά. Σημαίνει να βάζεις την ανθρώπινη ζωή πάνω από τα συμφέροντα.
Αν οι χριστιανικοί λαοί και οι ηγεσίες τους δεν τολμήσουν αυτή τη ρήξη, τότε το σκοτάδι θα συνεχίσει να απλώνεται. Και η μεγαλύτερη ήττα δεν θα είναι στρατιωτική ή γεωπολιτική. Θα είναι ηθική και πνευματική.
