Του Μάνου Χατζηγιάννη
Με αφορμή την υπογραφή της απόφασης Σκουρλέτη που αφορά στη διαδικασία περιβαλλοντικής αδειοδότησης των Κέντρων Αποτέφρωσης Νεκρών (ή οστών) άνοιξε εκ νέου το πολύκροτο αυτό θέμα της καύσης των νεκρών. Οι αντιρρήσεις της Εκκλησίας είναι δεδομένες και εκπεφρασμένες ένα χρόνο πριν με την σχετική εγκύκλιο της Ιεράς Συνόδου, την οποία θύμισε σε χθεσινό του ρεπορτάζ το ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑ, αλλά ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει να θυμηθούμε τι έλεγε σχετικά ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος για μια υπόθεση που πηγαίνει πίσω στο 2006 όταν και ψηφίστηκε ο πρώτος νόμος. Σήμερα λοιπόν το ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑ θυμίζει όσα είχε πει ο μακαριστός Χριστόδουλος σχετικά σε τοποθέτησή του σε ημερίδα.
«Έχομεν, τάχα, εξ επόψεως χριστιανικής, το δικαίωμα να διαθέτωμεν το σώμα μας, όπως εμείς θέλομε; Είναι δικό μας το σώμα για να το διαθέτουμε, όπως θέλομε; Βεβαίως οι σύγχρονες δημοκρατικές αντιλήψεις θα έδιδαν καταφατικήν απάντησιν στο ερώτημα αυτό. Αλλά μήπως, έτσι, ανοίγεται ένας δρόμος και για πολλές άλλες πρακτικές; Γιατί, τάχα, θα έχω το δικαίωμα να διαθέσω το σώμα μου μετά θάνατόν μου, όπως εγώ θέλω, και δεν θα έχω το δικαίωμα να επιλέξω την ώραν του θανάτου μου ή και τον τρόπον του θανάτου μου; Μήπως, επομένως, με αυτόν τον τρόπον διανοίγωμεν και μίαν άλλην διέξοδον διά την νομιμοποίησιν της ευθανασίας; Ερωτήματα είναι αυτά, τα οποία, βεβαίως, και πρέπει να απαντηθούν. Μπορώ να πω, όμως, ότι σύμφωνα με την διδαχήν της Εκκλησίας μας το σώμα μας δεν είναι κτήσις μας, είναι χρήσις μας. Έχομε το δικαίωμα να το χρησιμοποιούμε και δεν είναι ιδιοκτησία μας. «Ουκ εστέ εαυτών», γράφει ο Απόστολος, «ηγοράσθητε γαρ τιμής».» ανέφερε χαρακτηριστικά ο Μακαριστός Χριστόδουλος.
Πάντως ο Μακαριστός Χριστόδουλος διευκρίνισε ότι το θέμα δεν είναι δογματικό. «Καί τούτο, διότι ο τρόπος της αποσυνθέσεως του σώματος δεν έχει, κατά κάποιον τρόπον, άμεσον σχέσιν με τα πιστεύματά μας», σημείωνε. Έδωσε όμως και την άλλη άποψη υπογραμμίζοντας «Μήπως είναι μία παράδοσις η ταφή και όχι η καύσις; Καί εάν είναι παράδοσις, δεν είναι αξιοσέβαστος; Καί μήπως διά της παραδόσεως παρεισάγεται, εμμέσως, όχι αμέσως, θέμα δογματικής ευθυγραμμίσεως; Μήπως, με άλλα λόγια, η μακραίωνη παράδοσις εμμέσως οδηγεί σε μία πολύ σοβαράν υπόστασιν της ταφής και όχι της καύσεως;»
Και συνεχίζοντας τόνιζε πως κάποιες παραδόσεις έχουν καθιερωθεί ως «άγραφο δόγμα»…
