ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΥΠΕΞ – Τι ανεκοίνωσε επί ελληνικού εδάφους ο υπουργός Εξωτερικών Άντονυ Μπλίνκεν μετά την συνάντηση με τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη στα Χανιά – Πενιχρά τα κέρδη για την ελληνική εξωτερική πολιτική
ΜΙΑ ΔΥΣΑΡΕΣΤΗ έκπληξις περίμενε τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, όταν εδέχθη τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Άντονυ Μπλίνκεν στο σπίτι του στα Χανιά. Προερχόμενος από την Τουρκία ο Αμερικανός επίσημος είχε ήδη διαμορφώσει έναν σημαντικό ρόλο για την γείτονα χώρα, ενώ στην Ελλάδα επιφυλάσσει απλώς συμμετοχή στην ναυτική επιχείρηση προστασίας της ναυσιπλοίας στην Ερυθρά. Και μάλιστα χωρίς ουσιαστικά ανταλλάγματα, πέρα από κάποιες φιλοφρονήσεις. Απ’ εναντίας από την Τουρκία περιμένει να αξιοποιήσει τους δεσμούς και την επιρροή της, τόσο για την αποτροπή επεκτάσεως του πολέμου όσο και για την διαμόρφωση της «επομένης ημέρας» την οποία οι Αμερικανοί οραματίζονται με τους Παλαιστινίους να έχουν δική τους κρατική οντότητα. Όλα αυτά όμως συζητήθηκαν με τον Τούρκο Πρόεδρο. Όχι με τον Έλληνα Πρωθυπουργό… Την επομένη όμως της επισκέψεως του Άντονυ Μπλίνκεν στην Αθήνα «κυβερνητικές πηγές» και τα φιλοκυβερνητικά δημοσιεύματα επικεντρώνονται στο αν θα πάρουμε νέα μαχητικά F-35! Λες και αυτό ήταν το ζήτημα που έφερε στην περιοχή τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών. Ευλόγως λοιπόν ανησυχούμε ότι κάτι δεν έχει πάει καλά σε αυτήν την συνάντηση και γίνεται προσπάθεια να αποσπασθεί η προσοχή των πολιτών από το κύριο ζήτημα.
Όταν μάλιστα το κυβερνητικό «αφήγημα» περί μαχητικών αεροσκαφών δεν υποστηρίζεται από δηλώσεις του ιδίου του Άντονυ Μπλίνκεν, οι ανησυχίες μας επιτείνονται. Δυστυχώς ο Αμερικανός υπουργός ήλθε στην Κρήτη για να δηλώσει επί ελληνικού εδάφους πόσο σημαντική είναι η Τουρκία για τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή. Μάλιστα στο επίσημο αμερικανικό κείμενο η Τουρκία αναφέρεται με την τουρκική εκφορά του ονόματός της, όπως θέλει να το επιβάλει ο Πρόεδρος Ερντογάν Türkiye. Όχι Turkey. Ενώ η Ελλάς είναι απλώς Greece. Αφού λοιπόν ο Άντονυ Μπλίνκεν εξαίρει το γεγονός ότι οι κ.κ. Ερντογάν και Μητσοτάκης έφεραν πιο κοντά την Ελλάδα και την Τουρκία (Türkiye πάντα για να μην δυσαρεστείται ο Πρόεδρος της γείτονος), την αναδεικνύει σε εγγυήτρια δύναμη για την Μέση Ανατολή. Δηλώνει συγκεκριμένως: «Στην Τουρκία (Türkiye) επικεντρωθήκαμε, δίδοντας μάλιστα μεγάλη έκταση στο τι η Τουρκία (Türkiye) μπορεί να κάνει χρησιμοποιώντας την επιρροή της, χρησιμοποιώντας τους δεσμούς της, προκειμένου να βοηθήσει στο να μην επεκταθεί η σύγκρουσις στην Μέση Ανατολή. Και συζητήσαμε ακόμη για τον ρόλο που η Τουρκία (Türkiye) μπορεί να διαδραματίσει τόσο κατά την επομένη ημέρα για την Γάζα ως προς την αντιμετώπιση των απαιτητικών ερωτημάτων της κυβερνησιμότητος υπό παλαιστινιακό έλεγχο, της ασφαλείας και της ανοικοδομήσεως όσο και της συνεργασίας με άλλους στο πλαίσιο της προσπαθείας για διαμόρφωση συνθηκών ανθεκτικής και διαρκούς ειρήνης και ασφαλείας στην περιοχή». Για την Ελλάδα δεν είχε να πεί κάτι ανάλογο. Προτίμησε να ευχαριστήσει τον κ. Μητσοτάκη επειδή τον «δέχθηκε στο σπίτι του»!
Και αφού ηκολούθησαν οι συνήθεις κοινοτυπίες περί ελληνοαμερικανικής φιλίας και συνεργασίας, μας είπε ότι ένας τρόπος να διακηρυχθεί η συνέχεια αυτής της κοινής δράσεως είναι η συμμετοχή της ελληνικής φρεγάτας στις επιχειρήσεις για την ασφάλεια της ναυσιπλοίας στην Ερυθρά. Για την Τουρκία, λοιπόν, ρόλος εγγυητρίας δυνάμεως με επιρροές και δεσμούς που μπορεί να αξιοποιήσει, για δε την Ελλάδα ρόλος απλής συμμετοχής σε μίαν επιχείρηση διατηρήσεως ανοικτών των διαύλων ναυσιπλοίας. Κάτι που ως ναυτική χώρα έπρεπε ούτως ή άλλως να κάνουμε, αλλά που θα περιμέναμε να εκτιμηθεί. Και να φέρει διπλωματικά και άλλα ανταλλάγματα. Όχι απλές φιλοφρονήσεις. Όπως ακριβώς είχε γίνει και το 1990, όταν ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Μητσοτάκης στέλνοντας μια φρεγάτα στην Ερυθρά εξησφάλισε, εκτός των άλλων, την παραχώρηση επτά πολεμικών πλοίων για την ανανέωση του Στόλου μας και μεγάλου αριθμού μαχητικών και μεταφορικών αεροσκαφών. Τώρα, τίποτε.
Καθόλου περίεργο που στην συνέχεια δεν υπήρξαν ερωτήσεις δημοσιογράφων σχετικά με την Ελλάδα, αλλά μόνον σχετικά με την Τουρκία και με το κατά πόσον έδειξε ότι προτίθεται να αναλάβει υποχρεώσεις ως προς την επομένη ημέρα στην Γάζα και την αποτροπή επεκτάσεως των συγκρούσεων. Εν προκειμένω ο κ. Μπλίνκεν είπε: «Από τις σημερινές μας συζητήσεις προκύπτει ότι η Τουρκία (Türkiye) είναι έτοιμη να διαδραματίσει θετικό και παραγωγικό ρόλο στο έργο που πρέπει να αναληφθεί την επομένη του τέλους της συρράξεως αλλά και ευρύτερα στην προσπάθεια να βρούμε ένα δρόμο για εξασφάλιση ανθεκτικής ειρήνης και ασφαλείας. Συζητήσαμε για αυτό. Δεν μπορώ να δώσω περισσότερες λεπτομέρειες πέρα από το ότι είναι καθαρά πρόθυμοι να παίξουν έναν ρόλο παραγωγικό. Νομίζω ότι είναι επίσης έτοιμοι να χρησιμοποιήσουν τους δεσμούς και την επιρροή που έχουν, καθώς και τις σχέσεις τους με κάποιους από τους πιο σημαντικούς παίκτες και κάποια σημαντικά κράτη της περιοχής, και να κάνουν κάθε τι δυνατόν για την αποκλιμάκωση και την αποτροπή της επεκτάσεως της συγκρούσεως. Η Τουρκία μπορεί να διαδραματίσει ζωτική σημασίας ρόλο στο να επιτευχθεί αυτό. Σε αυτό αφιερώθηκε ένα μεγάλο μέρος των συνομιλιών μας. Συμμερίζονται και αυτοί (οι Τούρκοι) το ενδιαφέρον μας να επιτευχθεί αυτό και είμαι βέβαιος ότι θα καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια».
Ειδικώτερα, ερωτήματα δημιουργεί όμως η τοποθέτησις του Άντονυ Μπλίνκεν συνολικά επί της καταστάσεως όπου κατ’ ουσίαν εξομοιώνει το Ισραήλ με την Χαμάς την οποία εξακολουθεί να περιλαμβάνει στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων. Είναι άραγε τυχαίο ότι η –λεκτική έστω– στροφή αυτή επέρχεται μετά την επίσκεψη Μπλίνκεν στην Τουρκία και τις συζητήσεις του με τον Ερντογάν; Σχετικώς αναφέρει: «Υπάρχουν διαφορετικές προοπτικές, διαφορετικές ανάγκες, διαφορετικές απαιτήσεις. Αλλά είναι ζωτικής σημασίας να εμπλακούμε σε αυτήν την διπλωματία τώρα τόσο για χάρη του μέλλοντος της ίδιας της Γάζας, όσο και ευρύτερα για χάρη του μέλλοντος των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων και για την περιοχή συνολικά. Υπάρχει ξεκάθαρα μια έντονη επιθυμία μεταξύ της πλειοψηφίας των ανθρώπων στην περιοχή για ένα μέλλον ειρήνης, ασφαλείας, αποκλιμακώσεως των συγκρούσεων, ολοκληρώσεως των χωρών, και αυτός είναι ένας δρόμος. Αυτό είναι ένα μέλλον».
Η αναφορά του σε «ολοκλήρωση των χωρών» αποτελεί σαφή στήριξη προς την πρόθεση των Παλαιστινίων για απόσχιση και δημιουργία κρατών με πλήρη αυτοτέλεια. Παρ’ ότι είναι βέβαιον ότι σε μία τέτοια περίπτωση η Χαμάς θα συνεχίσει να κυριαρχεί.
estianews.gr
