ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Αγίου Προφυρίου Καυσοκαλυβίτου
Το ενδιαφέρον του καλού πατέρα πρέπει να μένει αμείωτο, ακόμη κι όταν το παιδί μεγαλώνει και σκληρύνεται και επαναστατεί και δεν τον ακούει και παίρνει ακόμη και θέσεις εχθρικές και αντίθετες.
Αν το ανώριμο παιδί καταλάβει ότι ο πατέρας του είναι πραγματικά καλός πατέρας, ότι κάνει παραχωρήσεις και υπομονή πατρική, τότε το παιδί αυτό, μέχρι που θα πεθάνει, θα έχει συνεχώς στο στόμα του το όνομα του πατέρα του και θα λέει: «εμένα ο πατέρας μου ήτανε άγιος».
Όταν τα παιδιά είναι τραυματισμένα και πληγωμένα από κάποιο σοβαρό ζήτημα, να μην επηρεάζεσθε που αντιδρούν και μιλούν άσχημα. Στην πραγματικότητα δεν το θέλουν, αλλά δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς στις δύσκολες στιγμές. Μετά μετανιώνουν. Αν, όμως, εσείς εκνευρισθείτε και θυμώσετε, γίνεσθε ένα με τον πονηρό και σας παίζει όλους.
Οι γονείς που έχουν ψυχικά δύσκολα και κακότροπα παιδιά, να μην τα βάζουν με τα παιδιά τους, αλλά μ’ αυτόν που βρίσκεται πίσω από τα παιδιά τους, τον διάβολο. Τον διάβολο δεν μπορούμε να τον πολεμήσομε, παρά μόνο όταν γινόμαστε εμείς άγιοι.
Όταν οι άνθρωποι αγανακτούν και θυμώνουν, εκπέμπεται μία κακή δύναμη από το κακό που έχουν μέσα στον εαυτό τους και επηρεάζουν τον άλλο, έστω κι αν δεν του λένε τίποτα. Με έναν τέτοιο τρόπο επηρεάζουν οι γονείς τα παιδιά τους. Τα βλέπουν που κάνουν αταξίες, σφίγγονται, αγανακτούν. Λένε, «ας μην του μιλήσω τώρα και τον τραυματίσω». Και δεν καταλαβαίνουν ότι αύτη η βαρυγκομιά είναι θανάσιμο αμάρτημα. Τραυματίζεις τον άλλο και χωρίς να μιλάεις καθόλου. Γιατί η ψυχή μας είναι πνευματική και ανάλογα ενεργούν διάφορες δυνάμεις, πότε το καλό και πότε το κακό. Ο,τι έχομε μέσα μας, το ακτινοβολούμε στο περιβάλλον.
Αυτό είναι το τέλειο. Να μιλάει η μητέρα στον Θεό κι ο Θεός να μιλάει στο παιδί. Κάθε φορά που λέει, για παράδειγμα, «Κύριε, ελέησον το παιδί μου», το παιδί παίρνει ένα αγαθό λογισμό από τον Χριστό. Κι όσο συνεχίζει να προσεύχεται, τόσο περισσοτέρους αγαθούς λογισμούς παίρνει το παιδί. Αν δεν γίνει έτσι, πες, πες, πες, όλο «απ’ τ’ αυτί», στο τέλος γίνεται ένα είδος καταπιέσεως. Κι όταν το παιδί μεγαλώσει, αρχίζει πλέον να αντιδράει, δηλαδή να εκδικείται, τρόπον τίνα, τον πατέρα του, την μητέρα του, που το καταπίεσαν.Ενώ ένα είναι το τέλειο· να μιλάει η εν Χριστώ αγάπη και η αγιοσύνη του πατέρα και της μητέρας. Η ακτινοβολία της αγιοσύνης και όχι της ανθρωπίνης προσπαθείας κάνει τα παιδιά καλά.
*Από το βιβλίο: «Λόγοι περί της αγωγής των παιδιών», αγίου Προφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Ι. Μονή Χρυσοπηγής
