Η διορατικότητα του Γέροντος Πορφυρίου

Κάποτε πήγε ο ηγούμενος τής Μονής…. (αυτή η Ιερά Μονή βρίσκεται στόν κόσμο κι όχι στό Άγιον Όρος) μέ δύο αδελφούς στόν Παππούλη (Πατέρα Πορφύριο).

Είχε σφοδρή επιθυμία νά πάει μαζί τους καί κάποιος δόκιμος, ο οποίος έμεινε τελικά στό μοναστήρι καταστενοχωρημένος, επειδή δέν τόν πήρε μαζί του ο γέροντας. Εκείνο, λοιπόν, τό βράδυ τρείς – τέσσερις πατέρες μαζί μέ τό δόκιμο συζητούσαν γιά τό ποιός από τούς σύγχρονους Γεροντάδες είναι μεγαλύτερος στήν πνευματική κατάσταση.

Άλλος έλεγε ότι είναι ο Πατήρ Σωφρόνιος, άλλος έλεγε ο Γέροντας Παΐσιος κι ο στενοχωρημένος δόκιμος υποστήριζε μέ πάθος τόν Παππούλη. Η συζήτηση κάποια στιγμή διακόπηκε, όπως ήταν επόμενο, χωρίς θετικό αποτέλεσμα.

Ο δόκιμος είχε τό διακόνημα τού εκκλησιαστικού. Σηκώθηκε τό επόμενο πρωί στήν κανονισμένη ώρα ν’ ανάψει τά καντήλια. Ήταν περίπου 4:00 τά ξημερώματα κι ενώ διέσχιζε τό διάδρομο, κτύπησε τό τηλέφωνο. Ο δόκιμος παραξενεύτηκε, σήκωσε τό τηλέφωνο καί….
τόν περίμενε μία πολλή μεγάλη έκπληξη. Ήταν ο Παππούλης! Φαντάζεστε τήν έκπληξη τού δοκίμου…

Τού λέει ο Γέροντας:
– Τί είναι εκεί;
– Ιερά Μονή….
– Ά! Λάθος έκανα, αλλά μήπως ήταν από Θεού;

Άρχισε τότε νά μιλά στό νεαρό δόκιμο γιά τήν ταπείνωση, τήν υπακοή καί τήν αγάπη τού Θεού. Μεταξύ άλλων είπε:

– … Όσο αυξάνεται η αγάπη τού Χριστού, τόσο μειώνονται τά πάθη. Κι όσο μειώνονται τά πάθη, τόσο αυξάνεται η αγάπη γιά τόν Χριστό. Είναι όπως μία ζυγαριά. Κατάλαβες; Δέν σού λέω απλώς νά αγαπήσεις τόν Χριστό, αλλά νά τόν ερωτευτείς.
– Γέροντα, πώς θά αγαπήσω τόν Χριστό;
– Μέ τήν ταπείνωση!
– Καί πώς θά ταπεινωθώ;
– Νά κάνεις υπακοή.
– Καί πώς νά κάνω υπακοή;
– Δέν ξέρεις πώς νά κάνεις υπακοή; (Εδώ αγρίεψε λίγο.) Όλοι οι Πατέρες τό λένε κι οι Γραφές τό γράφουν καί λές “Πώς νά κάνω υπακοή”; Άν σέ είχα μπροστά μου, θά σού έδινα τρία χαστούκια, νά δείς!
– Στείλτε τά τηλεφωνικώς, Γέροντα!

Κάπου εδώ τελείωσε αυτός ο υπέροχος καί θαυμαστός διάλογος μέ τόν Γέροντα. Η τηλεφωνική εμπειρία έμεινε ανεξίτηλη στή μνήμη τού αδελφού, στόν οποίο εδραιώθηκε η πεποίθηση γιά τήν Αγιότητα τού Παππούλη καί αυξήθηκε η ευλάβεια πρός τό πρόσωπό του. Σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, είναι μοναχός καί φέρει τό όνομά του.
Σκεύος Εκλογής, σέλ. 363