ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ: Έλεγε ο Άγιος Γέρων Πορφύριος: «Δεν ευθύνεται μοναχά ο άνθρωπος γιά τά παραπτώματά του. Τά λάθη, οι αμαρτίες καί τά πάθη δέν είναι μόνο προσωπικά βιώματα τού εξομολογούμενου.
Ο κάθε άνθρωπος έχει πάρει μέσα του καί τά βιώματα τών γονέων του καί ειδικά τής μητέρας, δηλαδή τό πώς ζούσε η μητέρα, όταν τόν κυοφορούσε, άν στενοχωριόταν, τί έκανε, άν κουραζόταν τό νευρικό της σύστημα, άν είχε χαρά, άν είχε θλίψη, άν είχε μελαγχολία.
Έ, όλο τό νευρικό σύστημα τό δικό της επηρέασε τό νευρικό σύστημα τού εμβρύου της. Οπότε, όταν γεννηθεί τό παιδί καί μεγαλώσει, παίρνει μέσα του καί τά βιώματα τής μητέρας του, δηλαδή άλλου ανθρώπου. Δημιουργείται μιά καταστάση στήν ψυχή τού ανθρώπου εξαιτίας τών γονέων του, πού τήν παίρνει μαζί του σ΄ όλη τού τή ζωή, αφήνει ίχνη μέσα του καί πολλά πράγματά πού συμβαίνουν στή ζωή του είναι απόρροια τής καταστάσεως αυτής…
Τά φερσίματά του έχουν άμεση σχέση μέ τήν καταστάση τών γονέων του. Μεγαλώνει, μορφώνεται, αλλά δέν διορθώνεται. Εδώ βρίσκεται μεγάλο μέρος από τήν ευθύνη γιά τήν πνευματική καταστάση τού ανθρώπου. Υπάρχει, όμως, ένα μυστικό.Υπάρχει κάποιος τρόπος ν΄ απαλλαγεί ο άνθρωπος απ΄ αυτό τό κακό. Ο τρόπος αυτός είναι η γενική εξομολογήση, η οποία…γίνεται μέ τήν Χάρι τού Θεού. Μπορεί, δηλαδή, νά σού πεί ο Πνευματικός:
– Πώς θά ήθελα νά ήμασταν σ΄ ένα ήσυχο μέρος, νά μήν είχα ασχολίες καί νά μού έλεγες τή ζωή σου απ΄ τήν αρχή, από τότε πού αισθάνθηκες τόν εαυτό σου, όλα τά γεγονότα πού θυμάσαι καί ποία ήταν η αντιμετώπιση τους από σένα, όχι μόνο τά δυσάρεστα αλλά καί τά ευχάριστα, όχι μόνο τίς αμαρτίες αλλά καί τά καλά. Καί τίς επιτυχίες καί τίς αποτυχίες. Όλα. Όλα όσα απαρτίζουν τή ζωή σου.
Πολλές φορές έχω μεταχειριστεί αυτή τήν γενική εξομολογήση καί είδα θαύματα πάνω σ΄ αυτό. Τήν ώρα πού τά λες στόν εξομολόγο, έρχεται η θεία Χάρις καί σέ απαλλάσσει απ΄ όλα τά άσχημα βιώματα καί τίς πληγές καί τά ψυχικά τραύματα καί τίς ενοχές, διότι, τήν ώρα πού τά λές, ο εξομολόγος εύχεται θερμά στόν Κύριο γιά τήν απαλλαγή σου. Είχε έλθει σ΄ έμενα πρό καιρού μία κυρία, πού έκανε αυτού τού είδους τήν εξομολογήση καί βρήκε μεγάλη ωφέλεια. Βελτιώθηκε η ψυχολογική της καταστάση, διότι τήν βασανίζε κάτι. Έστειλε, λοιπόν, αυτή μιά φίλη της καί πήγαμε έξω στό βράχο, στά Καλλίσια. Καθίσαμε καί άρχισε κι εκείνη νά μού μιλάει. Τής λεώ: Νά μού πείς ό,τι αισθάνεσαι. Άν σέ ρωτήσω εγώ γιά κάτι, νά μού πεις. Άν δέν σέ ρωτήσω, νά συνεχίσεις νά τά λέεις, όπως τά αισθάνεσαι. Όλ αυτά πού μού έλεγε, τά παρακολουθούσα όχι απλώς μέ προσοχή, αλλά «έβλεπα» μέσα στόν ψυχικό της κόσμο τήν επίδραση τής προσευχής.
Τήν παρακολουθούσα μέσα στήν ψυχή της κι «έβλεπα» ότι πήγαινε Χάρις μέσα της, όπως τήν κοίταζα εγώ. Διότι στόν Πνευματικό υπάρχει Χάρις καί στόν παπά υπάρχει Χάρις. Τό καταλαβαίνετε; Δηλαδή, ενώ εξομολογείται ο άνθρωπος, ο ιερέας προσεύχεται γι αυτόν. Συγχρόνως έρχεται η Χάρις καί τόν ελευθερώνει απ΄ τά ψυχικά τραύματα, πού γιά χρόνια τόν βασανίζουν, χωρίς νά γνωρίζει τήν αιτία τους. Ώ, αυτά τά πιστεύω πολύ! Στόν εξομολόγο μπορείς νά μιλήσεις όπως αισθάνεσαι, αλλά δέν είναι αυτό τόσο σημαντικό, όσο είναι τό ότι κοιτάζει μέσα στήν ψυχή σου προσευχόμενος ο παπάς καί βλέπει πώς είσαι καί σού μεταδίδει τήν Χάρι τού Θεού.
Έχει αποδειχθεί ότι αυτό τό κοίταγμα είναι πνευματικές «ακτίνές» πού σέ ξαλαφρώνουν καί σέ θεραπεύουν, μή νομίσετε ότι είναι ακτίνες φυσικές.
Είναι αλήθεια αυτά τά πράγματα. Καί μέ τόν Χριστό τί έγινε; Επιασε τό χέρι τής αιμορροούσης καί είπε: «Εγώ γάρ έγνων δύναμιν εξελθούσαν απ΄εμού». Θά πείς: «Ναί, μά ήταν Θεός». Ο Χριστός βέβαια ήταν Θεός, αλλά μήπως καί οι Απόστολοι δέν κάνανε τό ίδιο; Όλοι οι πνευματικοί, οι εξομολόγοι, έχουν αυτήν τήν Χάρι κι όταν εύχονται, τήν εκπέμπουν ως αγωγοί. Γιά παράδειγμα, θέλουμε ν΄ ανάψουμε εδώ πέρα μιά θερμάστρα καί βάζουμε ένα καλώδιο, αλλά δέν μπορεί νά κάνει επαφή, διότι τό καλώδιο δέν είναι στήν πρίζα. Άν, όμως, τό καλώδιο μπεί στήν πρίζα, μόλις κάνει τήν επαφή, έρχεται τό ρεύμα μέσω αυτού τού αγωγού.
Είναι πνευματικά πράγματα τής θρησκείας μας αυτά. Μπορεί νά λέμε γιά καλώδιο, αλλά στήν πραγματικότητα αυτή είναι «η θεία ψυχανάλυση».
