Του Γιάννη Παπανικολάου- ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Και όταν οι ηγήτορες δεν λαμβάνουν υπόψη τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών, που καλούνται να υπηρετήσουν, … τότε συμβαίνουν οι μεγάλες ανατροπές!
Πέρασαν και αυτές οι αυτοδιοικητικές εκλογές και θα ησυχάσουμε από τα μηνύματα των υποψηφίων περιφερειαρχών, δημάρχων και δημοτικών συμβούλων, όπως ησυχάσαμε και με τους υποψήφιους βουλευτές, οι οποίοι μας θυμούνται κάθε τέσσερα χρόνια. Την άλλη περίοδο είναι σαν να μην υπάρχουμε και να μην ζούμε στον ίδιο τόπο με τα ίδια προβλήματα, τις ίδιες ανάγκες, τους ίδιους προβληματισμούς.
Και περιμένουμε για να μας θυμηθούν όταν καίγονται ή πλημμυρίζουν τα σπίτια μας ή χάνονται οι περιουσίες μας. Όταν όμως οι δρόμοι μας γίνονται εργοτάξια για πολλά χρόνια ή π.χ. ζητείται κάποια βελτίωση για τις λακκούβες και τα νερά που τρέχουν στους δρόμους της γειτονιάς μας ή αλλαγἠ μίας λάμπας, τότε, την τελευταία χρονιά πριν από τις εκλογές,εμφανίζονται σωρηδόν οι υπάλληλοι του Δήμου και το γεμίζουν με μηχανήματα, για να φθάσει έτσι το κυκλοφοριακό στο απροχώρητο!
Υπήρξαν υποψήφιοι που επί τόσα χρόνια άφηναν τις γειτονιές χωρίς επαρκή φωτισμό ή γεμάτες σκουπίδια ή με μεγάλες λακκούβες στους δρόμους ή χωρίς νερό τους καλοκαιρινούς μήνες κ.λ.π κ.λ.π. και περίμεναν να τους ψηφίσει ο κόσμος! Εκεί που πράγματι ήταν σεβαστές οι επιθυμίες των δημοτών η πρώτη ψηφοφορία τους ανέδειξε νικητές. Όμως αυτό δεν φθάνει. Εάν στην μελλοντική τους διακυβέρνηση επιδείξουν, ως συνήθως γίνεται, άκρατη αλαζονεία τότε να είναι βέβαιοι ότι οι πολίτες θα τους γυρίσουν την πλάτη.
Υπήρξαν, εξ άλλου, υποψήφιοι, σε μεγάλες πόλεις,που ως πρώτη προτεραιότητα και μέλημα διακήρυξαν ότι είχαν το πότε θα τελέσουν πρώτοι τον γάμο των ομοφύλων ζευγαριών, λες και αυτό ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα της κοινωνίας που καλούνται να επιλύσουν και η ρύθμιση του οποίου, στο κάτω-κάτω της γραφής, δεν τους ανήκει. Και πήραν την απάντηση, που δεν γνωρίζουμε άν θα τους προβληματίσει.
Και άς έλθουμε τώρα στην σχέση των τοπικών αρχών με τους εκπροσώπους της Εκκλησίας, αρχιερείς και ιερείς. Εδώ θα πρέπει να επισημανθεί το γεγονός ότι, το μεγαλύτερο μέρος των επισκόπων (συνήθως συμβαίνει βασικά με την στάση πρωτίστως των επισκόπων και δευτερευόντως των ιερέων), ταυτίζεται με τους τοπικούς άρχοντες, με κολακείες και πολλάκις δημοσίως και με υπερβολικούς επαίνους και χαρακτηρισμούς, με αποτέλεσμα στο τέλος τα οφέλη να είναι ελάχιστα, κυρίως για τους ιερούς ναούς που έχουν και τις περισσότερες ανάγκες.
Όσο δε αφορά στους ιερείς δεν είναι λίγοι εκείνοι που, δυστυχώς, δημοσίως και αυτοί ταυτίζονται με κομματικά στελέχη ( κυρίως σε επαρχιακές τοπικές κοινωνίες) και χάνουν έτσι την εμπιστοσύνη του ποιμνίου τους, οι οποίοι στην συνέχεια, σκανδαλιζόμενοι, αναχωρούν για άλλες ενορίες και αυτοί να διαμαρτύρονται για μη συμμόρφωση των πιστών στην ενοριακή ποιμαντική πρακτική.
Θα πρέπει επί τέλους να μπει ένα φρένο σε αυτές τις συμπεριφορές επισκόπων και ιερέων, ούτως ώστε με ουδετερότητα, αντικειμενικότητα και κυρίως με αποστάσεις ασφαλείας στους έχοντες κρατική εξουσία άρχοντες, να επιτελείται το πνευματικό έργο που έχουν αναλάβει έναντι Θεού και ανθρώπων για να δοξάζεται έτσι μόνο το όνομα του μεγάλου Θεού και όχι το όνομα των περιστασιακών αρχόντων, που όχι μόνο δεν τηρούν τους ευαγγελικούς νόμους, αλλά αρκετοί εξ αυτών ούτε και πολυπιστεύουν στον Θεό!
