Του Γιάννη Παπανικολάου – ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ: Η εμφάνιση πολλών κρουσμάτων κορονοϊού, ή ακόμη και θανάτων, μέσα στον εκκλησιαστικό χώρο, έχει δώσει ευκαιρία σε πολλούς να ξεσπαθώσουν εναντίον της Εκκλησίας.
Οι κατηγορίες για σκοταδισμό δίνουν και να παίρνουν.
Για παράδειγμα σε πρόσφατο άρθρο γνωστής δημοσιογράφου, γράφεται:
«σε πολλές περιπτώσεις [οι Ιεράρχες] μετέδιδαν σκοταδιστικά μηνύματα προς το ποίμνιο και «ψεκασμένες» απόψεις του τύπου ο ιός δεν μεταδίδεται με τη Θεία Κοινωνία».
Η ίδια πάλι γράφει: «Οι φωνές από ιερείς για χρήση μάσκας μέσα στους ναούς και η προσπάθεια από ιερέα να μοιράσει τη Θεία Κοινωνία εμποτισμένη σε αντίδωρο και η διανομή της στους πιστούς με χάρτινη πετσέτα, όπως συνέβη σε ενορία της Αθήνας, προκάλεσαν την μήνιν των επιτελικών στελεχών της Αρχιεπισκοπής, πολλά από τα οποία φρόντιζαν να εκφράζουν δημόσια τις έντονες αντιρρήσεις τους.
Ο ιερέας που προχώρησε σε αυτή την κίνηση προκειμένου να προστατέψει το ποίμνιό του, σύμφωνα με πληροφορίες, κλήθηκε από την Αρχιεπισκοπή να σταματήσει του «νεωτερισμούς» του.».
Δεν γνωρίζουμε το συγκεκριμένο περιστατικό με τον «νεωτερίζοντα» ιερέα και εάν όντως έγινε έτσι.
Προφανώς κάποιο μπέρδεμα υπάρχει. Θεία Κοινωνία εμποτισμένη σε αντίδωρο δεν γίνεται. Μάλλον εννοείται ότι ο ιερέας, αντί να κοινωνήσει τους πιστούς με την Αγία Λαβίδα, έδωσε στο χέρι τους το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, δηλαδή άρτο εμποτισμένο με οίνο, και η δημοσιογράφος το μπέρδεψε με το αντίδωρο.
Εάν έγινε αυτό, είναι ένα μεγάλο πρόβλημα.
Ο τρόπος της Θείας Κοινωνίας δεν είναι βέβαια αδιαπραγμάτευτο θέμα για την Εκκλησία. Το έχουμε ξαναγράψει και στο παρελθόν.
Ωστόσο ο σημερινός τρόπος της Θείας Κοινωνίας διαμορφώθηκε διά μέσου των αιώνων μέσα από την εμπειρία της, ώστε να μην μπορεί να αλλάξει εύκολα, και πολύ περισσότερο να μην επιτρέπεται σε ιερείς να κάνουν πειραματισμούς, και ό,τι τους κατεβαίνει στο κεφάλι, χωρίς την έγκριση της Εκκλησίας.
Ένας από τους λόγους για τους οποίους η Εκκλησία κατέληξε εν τέλει στον σημερινό τρόπο Θείας Κοινωνίας είναι το γεγονός ότι, με τους προηγούμενους τρόπους Θείας Κοινωνίας, εμφανίζονταν σοβαρά προβλήματα.
Δηλαδή οι πιστοί που έπαιρναν τον άγιο Άρτο εμποτισμένο στο Αίμα του Κυρίου δεν τον έτρωγαν αμέσως, και έτσι προκαλούνταν βεβήλωση της Θείας Κοινωνίας, σκορπίζονταν ψίχουλα («μαργαρίτες»), τούς έπεφτε κάτω κ.λπ. Ή ακόμη κάποιοι (π.χ. αιρετικοί) προχωρούσαν σκόπιμα σε βεβήλωσή του.
Στο σημείο αυτό θα αναφέρουμε ένα σχετικό αληθινό περιστατικό που έχει καταγράφει ο μεγάλος Ρώσος συγγραφέας Φιοντόρ Ντοστογιέβσκι, από την περίοδο της νεότητός του, όταν ακόμη ήταν αναρχικός.
Δεν θυμόμαστε εάν συνέβη στον ίδιο ή σε κάποιον γνωστό του αναρχικό. Πάντως το συμβάν είναι αληθινό.
Αυτός λοιπόν, για να αποδείξει ότι η Θεία Κοινωνία δεν είναι τίποτε, πήγε σε έναν ναό, κοινώνησε, δεν κατάπιε την Θεία Κοινωνία, αλλά βγήκε έξω, κρατώντας την στο στόμα του.
Στην συνέχεια πήγε σπίτι, την έβγαλε από το στόμα, την έβαλε πάνω σε έναν πάσαλο και με το όπλο του προσπάθησε να την πυροβολήσει, με σκοπό να δείξει ότι δεν είναι τίποτε.
Το όπλο δύο φορές δεν εκπυρσοκρότησε και τον τίναξε πίσω.
Τότε αυτός ήλθε σε συναίσθηση και κατάλαβε ότι η Θεία Κοινωνία είναι το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου.
Για αυτό θα θέλαμε να συστήσουμε σε όλους, δημοσιογράφους, ιερείς, απλούς ανθρώπους, να μην πυροβολούν έτσι εύκολα εναντίον της Θείας Κοινωνίας.
Και μάλιστα όταν δεν έχουμε κανένα στοιχείο ότι έχει κολλήσει κάποιος από αυτήν. Άλλο πράγμα η Θεία Κοινωνία, και άλλο ο συγχρωτισμός και τα μέτρα που θα έπρεπε να τηρούν όλοι στον χώρο της Εκκλησίας.
