Άλλη μια χρονιά ημερολογιακά το 2024 πέρασε χωρίς να αφήσει κάποιο ευχάριστο αποτύπωμα στο πέρασμα του.
του Κωνσταντίνου Καραμεσίνη
Θέλοντας να βάλω έναν τίτλο στο άρθρο μου προβληματίστηκα σκεπτόμενος τα γεγονότα που είναι σε εξέλιξη ανά τον κόσμο και τι μας περιμένει. Σκέφτηκα να βάλω: 2025 Νέο Έτος δίχως ειρήνη, δίχως ελπίδα, δίχως αγάπη, δίχως αυτοπεποίθηση, δίχως ανθρωπιά, δίχως πυξίδα ή να βάλω 2025 Νέο Έτος με πολέμους;
Αυτά όλα διότι από τις 24 Φεβρουαρίου 2025 συμπληρώνονται 3 χρόνια από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, χωρίς πολλές ελπίδες ειρήνης σε μια περιοχή που για αιώνες άκμαζε και συνεχίζει να ακμάζει ο Ελληνισμός αλλά εμείς αγνοούμε ή θέλουμε να αγνοούμε την ύπαρξη του. Στην Παλαιστίνη μαίνεται η σύγκρουση που ξεκίνησε στις 7 Οκτωβρίου 2023 μεταξύ Παλαιστινιακών Οργανώσεων υπό την ηγεσία της Χαμάς και του Ισραήλ. Η διαμάχη μεταξύ Κίνας και Ταιβάν συνεχίζεται. Οι Χούθι, που από το 2014 ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της Βόρειας Υεμένης, συνεχίζουν απτόητοι να δημιουργούν προβλήματα στη ναυσιπλοΐα τόσο στην Ερυθρά Θάλασσα όσο και στον Ινδικό Ωκεανό. Στο κατώφλι του 2024, πριν μας αποχαιρετήσει το μήνα Δεκέμβριο, έρχεται το τέλος του εμφυλίου που άρχισε το 2011 στη Συρία και την αποκαθήλωση από την εξουσία του Μπασάρ Άσαντ, χωρίς να γνωρίζει κανείς τι θα συμβεί στο σύντομο ή απώτερο μέλλον στην όμορφη αυτή χώρα της Ανατολής που υπάρχει Ελληνικό στοιχείο από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Και τις τελευταίες ημέρες του Δεκεμβρίου ξεκίνησε και η εχθροπραξία μεταξύ Αφγανιστάν και Πακιστάν. Αυτά σε σχέση με τις εμπόλεμες συρράξεις ανά τον κόσμο. Καθημερινά ακούμε για ενδοοικογενειακές βιαιότητες ανά τον κόσμο και ιδιαίτερα στην Αμερική και τις δήθεν αναπτυγμένες χώρες της Ευρώπης. Στην Αμερική συνεχίζουν απτόητοι οι καουμπόηδες με τα πιστόλια να πυροβολούν απροκάλυπτα κατά αμάχων και μαθητών στα σχολεία. Αυτά είναι λίγα από τα συμβαίνοντα ανά τον κόσμο.
Στη δύσμοιρη χώρα μας, την Ελλάδα, από το 2010 και την υπογραφή του πρώτου μνημονίου, το 2012 του δευτέρου και το 2015 του τρίτου και μέχρι να πούμε «Δόξα τω Θεώ» που τον ξεχάσαμε γιατί δεν τον χρειαζόμαστε πια γιατί τάχα είμαστε δυνατοί και αυτεξούσιοι, ήρθε ο Covid 19 για να μας βάλει για άλλα δύο χρόνια σε προβλήματα χωρίς να βρίσκουμε λύσεις. Από το 2022 μέχρι σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές στη χώρα μας δεν έχει αλλάξει τίποτα προς το καλύτερο. Οι μόνοι που βλέπουν καλυτέρευση και ευημερία μέσω των αριθμών είναι οι κυβερνώντες και οι πολιτικοί γενικά διότι δεν μπορούν να κατανοήσουν τα προβλήματα των ανθρώπων και πώς βιώνει την καθημερινότητα ο απλός λαός. Οι υπάρχουσες οικογένειες ζουν σε ένα αβέβαιο μέλλον και βλέπουμε να αυξάνεται και στη χώρα μας το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας και της βίας γενικά. Η ύπαιθρος έχει εγκαταλειφθεί τελείως, υπάρχουν περιοχές στη χώρα μας που δεν έχει γεννηθεί παιδί τα τελευταία 10 χρόνια. Η επαρχία γενικά έχει
γίνει ένα απέραντο γηροκομείο. Στην εξωτερική πολιτική βαδίζουμε τελείως χωρίς πυξίδα. Όλα βαίνουν καλώς και είμαστε πάντα στη σωστή πλευρά της ιστορίας! Το ενδιαφέρον των κρατούντων την εξουσία είναι να γνωρίζει ο πολίτης μόνο όσα τους συμφέρει και τους βολεύει.
Στην Αμερική σε λίγες μέρες αναλαμβάνει ο Ρεπουμπλικάνος Πρόεδρος Ντόναλτ Τράμπ που υποσχέθηκε, και όλος ο πλανήτης ελπίζει, να τερματίσει τους πολέμους. Σε μια πρώτη ανάγνωση τόσο των δηλώσεων του μετά την εκλογή του όσο και των πεπραγμένων αυτό φαίνεται ανεδαφικό. Οι κρατούντες την εξουσία στην Ελλάδα, ενώ αγωνίζονταν και αγωνιούσαν για την επανεκλογή των Δημοκρατικών, τώρα υπερθεματίζουν την εκλογή Τράμπ και πόσο κοντά είμαστε με την νέα ηγεσία της Αμερικής στα εθνικά μας θέματα. Το ΝΑΤΟ υπεραμύνεται των επιλογών του στην Ουκρανία και πιέζει όλα τα μέλη για περισσότερη βοήθεια στην Ουκρανία. Η Ελλάδα ταυτισμένη με αυτήν την απόφαση συνεχίζει την βοήθεια στην Ουκρανία δημιουργώντας πολύ αρνητικές σχέσεις με τη Ρωσία. Αποτέλεσμα αυτής της επιλογής είναι να χάνομε όλους τους Ρώσους τουρίστες και ένας παραγωγικός κλάδος της χώρας μας, που δεν έχουν μείνει και πολλοί, να ζημιώνεται από το εμπάργκο με τη Ρωσία. Μιλάμε για την γουνοποιία που για αιώνες η Καστοριά και η Σιάτιστα είναι η κατεξοχήν παραγωγική περιοχή ανά τον κόσμο και ο μεγαλύτερος όγκος παραγωγής του διοχετεύονταν στην αγορά της Ρωσίας. Αυτό όμως είναι το έλασσον μπροστά στο γεγονός να δείξουμε υπακοή στους συμμάχους και να είμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας.
Θέλω να ασχοληθώ και με ένα άλλο σημαντικό ζήτημα. Πρόκειται για την Εκκλησία Της Ελλάδος και γενικά για την Ορθοδοξία. Στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο 22:21 μας λέει «Απόδοτε τα του Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού το Θεώ». Ο εναγκαλισμός σήμερα της Πολιτικής και Θρησκευτικής Ηγεσίας δεν είναι σύμφωνος με τους νόμους του Θεού. Οι παρεμβάσεις ανά τους αιώνες της πολιτικής ηγεσίας στα θέματα της Εκκλησίας μόνο προβλήματα είχαν δημιουργήσει και δημιουργούν. Η ηγεσία της Εκκλησίας και οι πιστοί δεν μπορούν και δεν πρέπει να κάνουν εκπτώσεις στα θέματα Πίστης. Φέτος συμπληρώνονται 1700 χρόνια από την Σύνοδο της Νικαίας 325 μ.Χ. Ας ακροαστούμε την αγωνία των 318 Πατέρων που συμμετείχαν στη Σύνοδο για την ενότητα της Εκκλησίας και την Ειρήνη στην Κοινωνία των ανθρώπων.
Σκεπτόμενος και αναλύοντας τα δεδομένα που έρχονται από το παρελθόν και βλέποντας πώς λειτουργεί σήμερα ο άνθρωπος, με γνώμονα μόνο το προσωπικό του συμφέρον δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος για την Νέα Χρονιά. Αλλά είμαι πολύ προβληματισμένος για το πού θα οδηγηθούμε και ποιο είναι το μέλλον της ανθρωπότητας πάνω στον Πλανήτη μας. Ο Θεός μας έφτιαξε έναν υπέροχο κόσμο, εμείς όμως το μόνο που κάνουμε είναι να τον καταστρέφουμε για να ικανοποιήσουμε τις προσωπικές μας φιλοδοξίες.
Κάνω έκκληση ας προσπαθήσουμε να δούμε πώς μπορούμε να βρούμε την πυξίδα για να μπορέσουμε να βρούμε και τον προορισμό μας για ένα καλύτερο μέλλον. Γι’ αυτό και κατέληξα στον τίτλο του άρθρου που εσείς βλέπετε!
