Νησί Ημαθίας: Την Κυριακη 1η Νοεμβρίου o Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων στο Νησί Ημαθίας.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«Υμείς εστε σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους».
Μία τολμηρή μεταφορά κάνει ο πρωτοκορυφαίος απόστολος Παύλος απευθυνόμενος προς τους χριστιανούς της Κορίνθου, όπως ακούσαμε στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα.
Και τι τους λέγει; Εσείς είστε σώμα Χριστού. Είστε μέλη αυτού του θείου σώματος και ο καθένας έχει τον δικό του ρόλο και τη δική του αποστολή.
Πως όμως οι χριστιανοί της Κορίνθου συναπαρτίζουν το σώμα του Χριστού και ποιο είναι αυτό;
Αρχικά θα πρέπει να πούμε ότι ο λόγος του αποστόλου Παύλου δεν αναφέρεται μόνο στους χριστιανούς της Κορίνθου, αλλά γενικότερα σε όλους τους χριστιανούς. Όλοι αποτελούμε σώμα του Χριστού, όχι βέβαια αυτό το οποίο έλαβε κατά την ενανθρώπησή του από την Παναγία Παρθένο, αλλά το νοητό σώμα του Χριστού, για τρείς λόγους.
Ο πρώτος λόγος είναι ότι όσοι βαπτισθήκαμε στο όνομα του Χριστού, ενδυθήκαμε τον Χριστό. «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε», λέγει ο απόστολος Παύλος, «Χριστόν ενεδύσασθε». Και δεν τον ενδυθήκαμε όπως ενδύουμε το σώμα μας με τα υλικά ενδύματα, τα οποία μπορούμε να αλλάξουμε και να αντικαταστήσουμε. Τον ενδυθήκαμε στην ψυχή μας και στην ύπαρξή μας.
Ο δεύτερος λόγος είναι ότι μετέχουμε του σώματος του Χριστού μεταλαμβάνοντας το άχραντο Σώμα του και το τίμιο Αίμα του με το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας και γινόμεθα σύσσωμοι και σύναιμοι Χριστού.
Ο τρίτος λόγος είναι ότι ως χριστιανοί αγωνιζόμεθα να ζούμε την εν Χριστώ ζωή, να μη ζούμε δηλαδή ως χοϊκοί άνθρωποι, αλλά να ζή μέσα μας ο Χριστός, όπως διακηρύσσει ο μέγας απόστολος Παύλος λέγοντας: «ζώ δε ουκέτι εγώ, ζή δε εν εμοί Χριστός».
Ποιο είναι όμως το σώμα του Χριστού το οποίο συναπαρτίζουμε οι χριστιανοί; Είναι η Εκκλησία του Χριστού, της οποίας είμεθα όλοι μέλη. Η Εκκλησία έχει ως κεφαλή τον Χριστό, και όλοι εμείς που τον πιστεύουμε ως τον ενανθρωπήσαντα Υιό και Λόγο του Θεού, ως τον Σωτήρα και Λυτρωτή μας, είμεθα μέλη του σώματός του, άρρηκτα ενωμένοι μαζί του, γιατί χωρίς τον Χριστό δεν μπορούμε ούτε να ζούμε ούτε να υπάρχουμε.
Ανήκουμε στο σώμα του Χριστού ως μέλη του, και επομένως δεν είμεθα και δεν μπορούμε να παραμένουμε ανενεργοί και άπρακτοι. Θα πρέπει να εργαζόμεθα τα έργα του Θεού, όπως Εκείνος τα όρισε για τον καθένα μας, ανάλογα με τις ικανότητες και τα χαρίσματα που μας έδωσε και ανάλογα με τη θέση μας στην Εκκλησία. Και όλα αυτά θα πρέπει να τα κάνουμε όχι προς ίδιον όφελος, όχι για την εξυπηρέτηση του προσωπικού μας συμφέροντος αλλά για να εξυπηρετήσουμε τις ανάγκες των αδελφών μας και να προαγάγουμε κατά το δυνατόν το έργο της σωτηρίας των ανθρώπων, το οποίο διακονεί η Εκκλησία.
Αυτό ακριβώς έκαναν οι άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός, των οποίων τη μνήμη εορτάζουμε και πανηγυρίζουμε σήμερα στον ιερό αυτό ναό που είναι αφιερωμένος στη χάρη τους.
Είχαν λάβει από τον Θεό το χάρισμα της ιατρικής επιστήμης αλλά και το χάρισμα της ιάσεως των ασθενειών των ανθρώπων. Είχαν λάβει δηλαδή ένα πολύ μεγάλο χάρισμα από τον Θεό, καθώς όλοι πάσχουμε από ασθένειες και όλοι έχουμε ανάγκη από τις υπηρεσίες των ιατρών και μάλιστα ιατρών που μπορούν να προσφέρουν θεραπεία και σε ασθένειες δύσκολες και ανίατες.
Ήταν γι᾽ αυτό περιζήτητοι στην εποχή τους και θα μπορούσαν να κερδίζουν πολλά χρήματα από τους συνανθρώπους τους και να πλουτίζουν. Όμως οι άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός έχοντας συναίσθηση της χάριτος που έλαβαν από τον Χριστό, θεράπευαν τους πάσχοντες δωρεάν, δίδοντας με τον τρόπο αυτό παράδειγμα αφιλοχρηματίας αλλά και αγάπης προς τους ανθρώπους, σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου.
Έτσι αποδείχθηκαν οι άγιοι Ανάργυροι μέλη χρήσιμα του σώματος του Χριστού και αξιώθηκαν μετά την κοίμησή τους όχι μόνο να απολαύσουν την αιώνια ζωή κοντά στον Χριστό αλλά και τη χάρη να θαυματουργούν και να θεραπεύουν τις ασθένειες των ανθρώπων και ιδιαιτέρως όσων επικαλούνται τη βοήθειά τους.
Άς τιμήσουμε, λοιπόν, και εμείς σήμερα τους δύο μεγάλους αυτούς αγίους, τους αγίους Αναργύρους Κοσμά και Δαμιανό, τους προστάτες της ενορίας σας. Άς μιμηθούμε το παράδειγμα της αγάπης τους προς τους ανθρώπους και του αγώνος τους να είναι χρήσιμα μέλη του σώματος του Χριστού. Και άς πιστεύουμε ακράδαντα ότι είναι πάντοτε πρόθυμοι να θεραπεύουν τις ασθένειές μας, αρκεί εμείς να ζητούμε με πίστη τη βοήθειά τους και τη θεραπεία μας.
