Ποιος είναι αναίσθητος; Ο διάβολος, όταν θέλει να πολεμήσει έναν άνθρωπο, στέλνει πρώτα ένα διαβολάκι «αναισθησιολόγο», για να κάνει τον άνθρωπο πρώτα αναίσθητο, και μετά πηγαίνει ο ίδιος και τον πελεκάει…
Το πνεύμα του αναίσθητου, τεμπέλιασε από την αμέλεια και έπαψε να ζητάει την βοήθεια του Θεού. Ο αναίσθητος, θεωρεί τις Θείες εντολές φορτίο βαρύ και δυσβάστακτο και ο νόμος της σάρκας και τα δεσμά των αισθήσεων, τον έχουν αιχμαλωτίσει, χωρίς να έχει το σθένος, να αγωνιστεί εναντίον των παθών του. Ο αναίσθητος στην καρδιά, είναι ήδη ηθικά νεκρός… (Άγιος Νεκτάριος)
Τίποτα δεν κάνει την καρδιά τόσο αναίσθητη, όσο η πονηρή επιθυμία και η συμπάθεια προς τα κοσμικά πράγματα και η προσκόλληση στη γη. (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)
Η αναισθησία που συνοδεύει την αμαρτία, κάνει τον Θεό να αγανακτεί και να εξοργίζεται περισσότερο, από ότι η ίδια η αμαρτία. (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)
Όταν ο άνθρωπος δεν παρακολουθεί τον εαυτό του και δεν ξεσκονίζει την συνείδησή του, η συνείδησή του πιάνει πουρί και γίνεται αναίσθητος. Αμαρτάνει και είναι σαν να μην συμβαίνει τίποτα… (Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)
Ο διάβολος, όταν θέλει να πολεμήσει έναν άνθρωπο, στέλνει πρώτα ένα διαβολάκι «αναισθησιολόγο», για να κάνει τον άνθρωπο πρώτα αναίσθητο, και μετά πηγαίνει ο ίδιος και τον πελεκάει… Αλλά προηγείται ο «αναισθησιολόγος». (Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)
Υπάρχει μόνο μια αμαρτία, η αμαρτία δηλαδή το να είσαι αναίσθητος, μπροστά στον Αναστάντα Κύριο. (Όσιος Ισαάκ ο Σύρος)
Η χρόνια και η πολυκαιρισμένη αμέλεια και ναρκωμένη σκέψη, προκαλεί την αναισθησία (ψυχής και σώματος). Η αναισθησία είναι παγίδα της πνευματικής προθυμίας, θύρα της απογνώσεως και μητέρας της λησμοσύνης του Θεού και των εντολών Του. Η αναισθησία καταπολεμείται με: α) την μνήμη του θανάτου και της Κρίσης β) την προσευχή και γ) την νηστεία. (Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος)
Αν δεν έχεις στην ψυχή σου μετάνοια και συντριβή, τότε γνώριζε ότι έχεις υπερηφάνεια ή κρατάς οργή μέσα σου εναντίον κάποιου ή τρως ή πίνεις ή κοιμάσαι υπέρμετρα ή έχεις παραδοθεί σε μέριμνες και περισπασμούς. Αυτά είναι που αναισθητοποιούν την ψυχή. (Όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ)
Για την αντιμετώπιση της αναισθησίας της ψυχής, βοηθάει η συνεχής ανάγνωση των Θείων Γραφών, οι κατανυκτικοί λόγοι των θεοφόρων Πατέρων, η μνήμη της Κρίσεως του Θεού και της εξόδου της ψυχής από το σώμα και της συναντήσεως των φοβερών δυνάμεων, με τις οποίες συνεργαστήκαμε για το κακό, στην ολιγοχρόνια και ελεεινή αυτή ζωή. (Αββάς Δωρόθεος)
Από τα μικρά και ασήμαντα, όπως λένε (οι Πατέρες), φτάνουμε να καταφρονούμε και τα μεγάλα. Γιατί όταν αρχίσει κανείς να λέει: «Τί σημασία έχει, αν πω αυτό το λόγο; Τί σημασία έχει αν φάω λιγάκι; Τί σημασία έχει αν δώσω προσοχή σ’ αυτό εδώ το πράγμα»; Από το «τί σημασία έχει αυτό και τί σημασία έχει εκείνο», αποκτάει κανείς κακή και διεστραμμένη διάθεση και αρχίζει να καταφρονεί και τα μεγάλα και βαρύτερα, και να καταπατεί την ίδια την συνείδησή του. Και έτσι προχωρώντας σιγά-σιγά, κινδυνεύει να πέσει και σε τέλεια αναισθησία… (Αββάς Δωρόθεος)
Ο αναίσθητος άνθρωπος είναι και αχάριστος. (Αρχ. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος)
