Μητροπολίτης Δημητριάδος: Στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Βόλου λειτούργησε σήμερα ο Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, παρουσία πλήθους πιστών.
Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, την οποία τιμούμε σήμερα και τόνισε την σπουδαιότητά της για την ζωή της Εκκλησίας, αφενός μεν γιατί κατοχύρωσε τις τρεις προηγούμενες, αφετέρου δε διότι θεολόγησε περί της ανθρώπινης και Θεϊκής φύσης του Χριστού, στο πρόσωπο του Οποίου αμφότερες συνυπάρχουν, χωρίς η μία να υπερισχύει της άλλης. «Έτσι διασφαλίζεται η σωτηρία μας», επεσήμανε ο κ. Ιγνάτιος, «αφού ο Χριστός έλαβε την ανθρώπινη φύση και την ανέστησε και μας καλεί να πάρουμε μέρος στην δική Του Ανάσταση».
Ακολούθως, αναφέρθηκε στον λόγο του Κυρίου στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, όπου «οι Χριστιανοί καλούμαστε να είμαστε το φως του κόσμου. Το υλικό φως αναζωογονεί και θερμαίνει. Χάρη σ’ αυτό, υπάρχει η ζωή πάνω στη γη. Όμως, ο Κύριος ομιλεί για το πνευματικό φως, που φωτίζει όλη την ύπαρξή μας και γίνεται η έκφραση της ζωής μας. Μας καλεί να προσλάβουμε αυτό το φως, διασώζοντας την αλήθεια της πίστεως, να φωτίσουμε όλους τους ανθρώπους, δίχως εξαιρέσεις. Το φως του Χριστού γλυκαίνει και θερμαίνει τις ψυχές, φωτίζει τις αδυναμίες, όμως δεν καίει, αλλά θεραπεύει και σώζει. Κι εμείς οφείλουμε να δείχνουμε πώς ο Χριστός αγάπησε τους ανθρώπους. Δεν κατέκρινε κανέναν, παρά μόνον την υποκρισία και τους υποκριτές. Το φως του Χριστού φέρει χαρά στους ανθρώπους. Κι εμείς καλούμαστε να φέρουμε αυτή την χαρά στο σπίτι, στην οικογένεια, στην γειτονιά, στην εργασία, χωρίς πολλά λόγια, αλλά με τις πράξεις της αγάπης μας. Για να συμβεί αυτό, πρέπει πρώτα εμείς να αφήσουμε τον Χριστό να φωτίσει την ψυχή μας, να τηρούμε τις εντολές Του, να αποκτήσουμε ζωντανή προσευχή και Μυστηριακή ζωή».
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος απένειμε το οφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου στον εφημέριο του Ναού π. Χρήστο Αράπη, έγγαμο Ιερέα, ο οποίος ανήκει στην χορεία των αμίσθων Κληρικών της Τοπικής μας Εκκλησίας. Επαίνεσε την απόφαση του ιδίου και της οικογενείας του να εισέλθει στην Ιερωσύνη, κρατώντας την εργασία του, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο και σε άλλους ευλαβείς Χριστιανούς να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο, ανταποκρινόμενοι στην πατρική πρόσκληση του Ποιμενάρχου.
