Μητροπολίτης Βεροίας: Την Κυριακή 7 Ιουνίου (των Αγίων Πάντων) το πρωί ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο Λόγο στην πανηγυρίζουσα Ιερά Μονή Αγίων Πάντων Παλατιτσίων Βεροίας.
Κατά τον πανηγυρικό Εσπερινό την προηγούμενη ημέρα χοροστάτησε και κήρυξε τον θείο Λόγο ο Επίσκοπος Δομενίκου κ. Αθηναγόρας.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«Δι᾽ υπομονής τρέχωμεν τον προκείμενον ημίν αγώνα αφορώντες εις τον της πίστεως αρχηγόν και τελειωτήν Ιησούν».
Κυριακή μετά την Πεντηκοστή και η Αγία μας Εκκλησία τιμά τους καρπούς της παρουσίας της στον κόσμο. Τιμά τους καρπούς της παρουσίας του Παναγίου Πνεύματος στην Εκκλησία, της οποίας τον θεσμό συγκροτεί, και της οποίας τα μέλη αγιάζει και τα καθιστά πολίτες της Εκκλησίας των πρωτοτόκων.
Τιμά όλους τους αγίους της και πανηγυρίζει την ιερά μνήμη τους, ιδιαιτέρως στην Ιερά αυτή Μονή, που τους έχει προστάτες και πρεσβευτές στον θρόνο της χάριτος.
Πως όμως επέτυχαν οι άγιοι Πάντες τη μεγάλη αυτή τιμή, να γίνουν δηλαδή πολίτες της άνω Ιερουσαλήμ και συγκληρονόμοι της βασιλείας του Θεού;
Την επέτυχαν, γιατί την επεδίωξαν, γιατί την εζήλωσαν, γιατί την αγάπησαν και την επόθησαν. Άκουσαν τον λόγο του Κυρίου μας, ο οποίος υποσχέθηκε σε όσους ζήσουν σύμφωνα με το θέλημα και τις εντολές του την ουράνια βασιλεία του και την αιώνιο ζωή πλησίον του, και δεν αδιαφόρησαν, δεν αμέλησαν, δεν είπαν «θά προσπαθήσουμε, όταν θα έρθει η ώρα να φύγουμε από αυτόν τον κόσμο».
Αγάπησαν τον Χριστό εξ όλης της καρδίας τους και εξ όλης της ψυχής τους και εξ όλης της διανοίας τους και εξ όλης της ισχύος τους και έκαναν το πάν για να μην τους χωρίσει τίποτε από την αγάπη του. Απομάκρυναν όλα τα εμπόδια που μπορούσαν να τους στερήσουν τον Χριστό και να τους απομακρύνουν από την αγάπη του.
Αγάπησαν τον Χριστό και πίστευσαν στον λόγο του «αιτείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού … και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν», και έκαναν τη βασιλεία του διαρκές αίτημα της προσευχής τους, χωρίς να υπολογίζουν και χωρίς να ενδιαφέρονται για τις άλλες ανάγκες και απαιτήσεις της ζωής τους.
Ο Χριστός και η βασιλεία του ήταν ο θησαυρός τους, και εκεί ήταν προσηλωμένο το ενδιαφέρον και η καρδιά τους. Τα πάντα τα θεωρούσαν σκύβαλα, τα θεωρούσαν σκουπίδια, όσο σπουδαία και πολύτιμα και αν φαινόταν, γιατί για τους αγίους Πάντες τίποτε δεν μπορούσε να συγκριθεί με τον ουρανό και τα αγαθά τα οποία έχει ετοιμάσει ο Θεός για όσους τον αγαπούν, «ά οφθαλμός ουκ είδε και ούς ουκ ήκουσεν και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, ά ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν αυτόν», όπως γράφει ο απόστολος Παύλος.
Με ποιόν τρόπο όμως μπορούμε να επιτύχουμε και εμείς αυτό το οποίο επέτυχαν οι άγιοι Πάντες τους οποίους τιμούμε και πανηγυρίζουμε σήμερα;
Μήπως πρέπει να ζήσουμε και εμείς «εν όρεσι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γής», αγρυπνώντας και νηστεύοντας, όπως οι όσιοι και θεοφόροι πατέρες και μητέρες μας; Μήπως πρέπει να θυσιάσουμε τη ζωή μας μαρτυρώντας για τον Χριστό, όπως οι άγιοι μάρτυρες και ομολογητές; Μήπως πρέπει να διατρέξουμε όλη την κτίση κηρύττοντας το Ευαγγέλιο, όπως ο ιδρυτής της τοπικής μας Εκκλησίας μέγας απόστολος Παύλος;
Ο Κύριός μας γνωρίζει την αδυναμία μας και δεν μας ζητά τόσα πολλά, δεν μας ζητά όσα έκαναν οι άγιοι Πάντες, οι οποίοι υπερέβησαν τα ανθρώπινα μέτρα και έκαναν ακόμη και τους αγίους αγγέλους να εκπλαγούν από τα κατορθώματά τους.
Γι᾽ αυτό και ο απόστολος Παύλος μας υπέδειξε στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα τον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσουμε να επιτύχουμε αυτόν τον στόχο μας. Τι μας είπε;
Μάς είπε πρώτα να κάνουμε τον αγώνα τον οποίο έχει ορίσει ο Θεός για τον καθένα μας με υπομονή. «Δι᾽ υπομονής», λέγει, «τρέχωμεν τον προκείμενον ημίν αγώνα».
Όποιον αγώνα μας καλεί κάθε φορά ο Θεός να κάνουμε, δεν θα πρέπει να τον αρνούμεθα, δεν θα πρέπει να τον αποφεύγουμε, δεν θα πρέπει να δυσανασχετούμε γι᾽ αυτόν, αλλά να τον κάνουμε δι᾽ υπομονής, χωρίς να αντιδρούμε, χωρίς να βιαζόμεθα να τον εγκαταλείψουμε. «Εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών», μας βεβαιώνει και πάλι ο απόστολος Παύλος. Με την υπομονή σας θα κερδίσετε την ψυχή σας.
Αν δεν παραπονούμεθα για τις δυσκολίες και τους κόπους, αλλά αγωνιζόμεθα με υπομονή και με εμπιστοσύνη σε ό,τι επιτρέπει ο Θεός να ζήσουμε και να αντιμετωπίσουμε, θα έχουμε εκπληρώσει το χρέος μας.
Το δεύτερο, το οποίο μας συνέστησε ο πρωτοκορυφαίος απόστολος Παύλος, είναι το να έχουμε προσηλωμένο το βλέμμα μας στον Χριστό. Τι μας λέγει; «Δι᾽ υπομονής τρέχωμεν τον προκείμενον ημίν αγώνα αφορώντες εις τον της πίστεως αρχηγόν και τελειωτήν Ιησούν».
Όπου και εάν ευρισκόμεθα, όποιον αγώνα και εάν αγωνιζόμεθα, πρέπει να έχουμε το βλέμμα μας στραμμένο στον Χριστό. Δεν μπορεί να θέλουμε να φθάσουμε στον Χριστό και να ελκύουν το βλέμμα και την ψυχή μας άλλα πρόσωπα και άλλα πράγματα. Ό,τι και εάν κάνουμε, όπου και εάν ευρισκόμεθα, θα πρέπει να βλέπουμε αποκλειστικά και μόνο τον Χριστό.
Και εάν έτσι βαδίζουμε και εάν έτσι αγωνιζόμεθα, με υπομονή δηλαδή και απόλυτη αφοσίωση στον Χριστό, τότε και Εκείνος θα μας αξιώσει να επιτύχουμε τον σκοπό της ζωής μας και με τη χάρη του και τις πρεσβείες των αγίων Πάντων να γίνουμε και εμείς κληρονόμοι της βασιλείας του.
Για περισσότερες φωτογραφίες πατήστε τον σύνδεσμο ΕΔΩ
