Βεργίνα: Την Τετάρτη 20 Μαΐου με την ευκαιρία της Αποδόσεως της εορτής του Πάσχα ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο Λόγο στην Ιερά Μονή Αγίων Πάντων Βεργίνης.
Παρατίθεται η ομιλία του Μητροπολίτη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας:
«Έως το φως έχετε, πιστεύετε στο φως, για να γίνετε υιοί φωτός».
Πριν από ακριβώς σαράντα ημέρες η Εκκλησία μας μας κάλεσε να λάβουμε «από το ανέσπερο φως» και να δοξάσουμε τον αναστημένο από τους νεκρούς Χριστό, τον αρχηγό και τελειωτή της πίστης μας.
Και αυτό το ανέσπερο φως, που πλημμύρισε το βράδυ της Ανάστασης τους ιερούς ναούς μας αλλά και τα πρόσωπα και τις ψυχές μας, το φως που προήλθε από τον πανάγιο Τάφο του αναστημένου Κυρίου μας, μας συντρόφευσε όλες αυτές τις σαράντα ημέρες μέχρι σήμερα, που δεν πάψαμε να ψάλλουμε τον ύμνο της Ανάστασης, που δεν πάψαμε να διακηρύσσουμε το θαύμα του οποίου και εμείς αξιωθήκαμε να γίνουμε μάρτυρες.
«Ανάσταση Χριστού θεασάμενοι», νιώσαμε το φως του Χριστού να ενισχύει την πίστη μας και να φωτίζει τις ψυχές μας.
Και σήμερα, σαράντα ημέρες από την Ανάσταση του Χριστού, κλείνει αυτός ο αναστάσιμος κύκλος με την απόδοση της γιορτής του Πάσχα.
Τι γίνεται όμως με το φως που όλο αυτό το διάστημα φώτιζε όχι μόνο τις λαμπάδες μας αλλά και τις ψυχές μας; Σβήνει και χάνεται, και περιμένουμε πάλι να έρθει το επόμενο Πάσχα για να μας φωτίσει;
Φυσικά όχι. Το φως του Χριστού δεν σβήνει ποτέ. Φανερώθηκε στον κόσμο και τον φώτισε με την έλευσή του και την ενανθρώπησή του, αλλά δεν έσβησε με τον θάνατό του, ούτε εγκατέλειψε τον κόσμο με την Ανάληψη του Χριστού στον ουρανό. Αν εμείς το λαμβάνουμε κάθε χρόνο τη νύχτα της Ανάστασης, το λαμβάνουμε συμβολικά, για να μας υπενθυμίσει η Εκκλησία μας ότι το φως του αναστημένου Κυρίου βγήκε πραγματικά από τον τάφο, όπως βγήκε και ο ίδιος ο Χριστός. Το λαμβάνουμε για να μας θυμίσει ότι «ο τάφος και ο θάνατος δεν κράτησαν» τον Χριστό. Το λαμβάνουμε για να μας θυμίσει ότι το φως της Ανάστασης είναι παρόν στη ζωή της Εκκλησίας μας και πρέπει να είναι παρόν στη ζωή των πιστών, αφού φως είναι ο ίδιος ο Χριστός.
«Έως το φως έχετε, πιστεύετε στο φως, για να γίνετε υιοί φωτός».
Όσο έχετε το φως, πιστεύετε στο φως, για να γίνετε υιοί φωτός, ακούσαμε τον Χριστό να λέει στους μαθητές του αλλά και σε όλους εμάς στο ευαγγελικό ανάγνωσμα που ακούσαμε πριν λίγο.
Όσο έχουμε δηλαδή το φως, το φως της Ανάστασης, το φως του αναστημένου Χριστού, ας πιστέψουμε σε αυτό το φως, ας καλλιεργήσουμε μέσα στην ψυχή μας την πίστη στον Χριστό που είναι το φως των ανθρώπων. Και αν καλλιεργήσουμε αυτή την πίστη στον Χριστό, αν βάλουμε μέσα στην ψυχή μας το φως του Χριστού, τότε θα γίνουμε τέκνα φωτός, θα γίνουμε αληθινά τέκνα του αναστημένου Κυρίου, που θα ακτινοβολούμε με τη ζωή μας τον Χριστό που έχουμε στην ψυχή μας, που θα φωτίζουμε τους ανθρώπους γύρω μας με το φως των καλών μας έργων, που θα είμαστε και εμείς φωτεινά τέκνα της Εκκλησίας και της Ανάστασης.
Όταν, λοιπόν, μέσα σε αυτή την αναστάσιμη περίοδο αγωνιστήκαμε να διατηρήσουμε το φως της Ανάστασης στην ψυχή μας, ζώντας το γεγονός της Ανάστασης ως πνευματικό γεγονός στη ζωή μας, ζώντας το ως προσωπική μας ανάσταση από την αμαρτία και τα πάθη, από τις αδυναμίες και τα ελαττώματά μας, τότε το φως της Ανάστασης δεν θα σβήσει. Τότε η Ανάσταση δεν θα είναι μια γιορτή που πέρασε, αλλά θα είναι ένα διαρκές βίωμα, μια διαρκής πραγματικότητα στην πνευματική μας ζωή, που θα είναι αναστάσιμη, γεμάτη χαρά αλλά και μια συνεχής προσπάθεια για να ζήσουμε αυτό που μας προτρέπει ο απόστολος Παύλος: «αν λοιπόν αναστηθήκατε μαζί με τον Χριστό, τα άνω να φρονείτε, τα άνω να ζητάτε, όχι τα επίγεια».
Αν, λέει ο απόστολος, αναστηθήκαμε μαζί με τον Χριστό, τότε η σκέψη και το φρόνημά μας πρέπει να είναι στραμμένα στον ουρανό και όχι στη γη· γιατί στον ουρανό και όχι στη γη βρίσκεται ο Χριστός· γιατί στον ουρανό και όχι στη γη βρίσκονται όσα μας ενώνουν μαζί του και όσα θέλουμε να επιτύχουμε.
Αν αναστηθήκαμε μαζί με τον Χριστό, δεν έχουμε λόγο να στρέφουμε ξανά το βλέμμα και το ενδιαφέρον μας στα γήινα και στα αμαρτωλά, σε όλα εκείνα που προσπαθήσαμε να σταυρώσουμε με τη βοήθεια του Χριστού και που σκοτεινιάζουν μέσα μας το φως της Ανάστασης.
Αν ζήσαμε τη χαρά της Ανάστασης, αν νιώσαμε το φως του αναστημένου Κυρίου να πλημμυρίζει την ψυχή μας, ας προσπαθήσουμε να το διατηρήσουμε αναμμένο· ας προσπαθήσουμε να ζούμε την Ανάσταση όλο τον χρόνο, κάθε μέρα της ζωής μας, και το φως της να μας καθοδηγεί προς τον αναστημένο Χριστό.
Για να δείτε τις φωτογραφίες πατήστε τον σύνδεσμο ΕΔΩ
