Χριστός Ανέστη! Αυτός ο όμορφος παιάνας αντηχεί από την προηγούμενη Κυριακή στην ζωή μας. Τον μεγαλύτερο εχθρό του ανθρώπου, ο Χριστός τον νίκησε με την Ανάστασή Του.
Σωτήριος Θεολόγου, Μεταπτυχιακός Φοιτητής Θεολογίας ΑΠΘ
Σήμερα, Κυριακή του Θωμά, εορτάζουμε την Ψηλάφηση του Θωμά. Ο Θωμάς δεν ήταν άπιστος, αλλά δύσπιστος.
Η Εκκλησία σήμερα, μέσα από το Αποστολικό και το Ευαγγελικό ανάγνωσμα, μας φανερώνει ότι η πίστη δεν είναι μια θεωρία, αλλά μια ζωντανή εμπειρία που γεννιέται μέσα στη ζωή της κοινότητας και τη συνάντηση με τον Αναστημένο Χριστό.
Στο Αποστολικό ανάγνωσμα βλέπουμε τους Αποστόλους να ζουν και να μαρτυρούν αυτή την πίστη με δύναμη. Δεν είναι πλέον άνθρωποι φοβισμένοι, αλλά γεμάτοι παρρησία. Επιτελούν θαύματα, θεραπεύουν, δίνουν ελπίδα. Ακόμη και όταν φυλακίζονται, δεν σιωπούν· συνεχίζουν να κηρύττουν.
Άγγελος Κυρίου ελευθέρωσε τους Αποστόλους από τη φυλακή και τους έδωσε μια προτροπή: «πορεύεσθε, καὶ σταθέντες λαλεῖτε ἐν τῷ ἱερῷ τῷ λαῷ πάντα τὰ ρήματα τῆς ζωῆς ταύτης». Να συνεχίζουν να λαλούν στο λαό τη νέα ζωή που έδωσε ο Χριστός σε όλους τους ανθρώπους.
Η πίστη τους δεν στηρίζεται σε κάτι που απλώς άκουσαν, αλλά σε Αυτόν που γνώρισαν και έζησαν: τον Αναστημένο Χριστό.
Και στο Ευαγγέλιο της ημέρας ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον Θωμά. Εκείνος δεν ήταν παρών στην πρώτη εμφάνιση του Χριστού στους μαθητές. Δεν είχε την εμπειρία που είχαν οι άλλοι.
Όταν τον έλεγαν οι άλλοι μαθητές ότι «ἑωράκαμεν τὸν Κύριον», εκείνος απαντάει: «ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω».
Και γι’ αυτό λέει ξεκάθαρα: «Εάν δεν δω… δεν θα πιστεύσω».
Εδώ ακριβώς αρχίζει η διαδρομή.
Ο Θωμάς δεν απορρίπτει την πίστη από κακία· ζητά βεβαιότητα. Και όμως, ενώ αμφιβάλλει, δεν φεύγει. Παραμένει μέσα στην κοινότητα των μαθητών. Και αυτό είναι καθοριστικό. Γιατί μέσα στην Εκκλησία γίνεται η συνάντηση.
«Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν» ο Χριστός έρχεται ξανά — και αυτή τη φορά για τον Θωμά. Δεν τον ελέγχει σκληρά, δεν τον απορρίπτει. Του δίνει αυτό που ζητά.
Του λέει: «φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός».
Και τότε ο Θωμάς φτάνει στην κορυφαία ομολογία:
«Ο Κύριός μου και ο Θεός μου».
Εκεί ολοκληρώνεται η πορεία από το «δεν πιστεύω» στο «πιστεύω».
Αν ενώσουμε τώρα τα δύο αναγνώσματα, βλέπουμε κάτι πολύ όμορφο:
Ο Θωμάς είναι η αρχή αυτής της πορείας — η προσωπική πάλη με την αμφιβολία.
Οι Απόστολοι στις Πράξεις είναι το αποτέλεσμα — η πίστη που έγινε ζωή, μαρτυρία και δύναμη.
Δηλαδή, αυτό που έγινε μέσα στην καρδιά του Θωμά, γίνεται μετά φανερό σε όλη την Εκκλησία.
Και αυτό αφορά και εμάς.
Γιατί πολλές φορές στεκόμαστε και εμείς σαν τον Θωμά: ζητούμε αποδείξεις, δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε, θέλουμε να «δούμε». Άλλες φορές πάλι καλούμαστε να γίνουμε σαν τους Αποστόλους: να ζήσουμε και να ομολογήσουμε την πίστη μας, ακόμη και μέσα σε δυσκολίες.
Η Εκκλησία δεν απορρίπτει ούτε τη μία κατάσταση ούτε την άλλη. Τις ενώνει. Μας δείχνει ότι η αμφιβολία μπορεί να γίνει δρόμος προς την πίστη, όταν μένουμε μέσα στη σχέση με τον Χριστό και την κοινότητα.
Γι’ αυτό και ο λόγος του Κυρίου στο τέλος του Ευαγγελίου είναι τόσο σημαντικός:
«Μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες».
Δεν είναι λόγος ελέγχου· είναι πρόσκληση. Να περάσουμε και εμείς αυτή τη διαδρομή — όχι απαραίτητα βλέποντας με τα μάτια, αλλά εμπιστευόμενοι με την καρδιά.
Από το «δεν πιστεύω»…
στο «πιστεύω».
Από την αμφιβολία…
στην προσωπική συνάντηση με τον Αναστημένο Χριστό.
