Η εικόνα που έρχεται από τη Λέσβο με τον αφθώδη πυρετό δεν είναι απλώς μια ακόμη είδηση αγροτικής κρίσης. Είναι ένα προειδοποιητικό σήμα. Κοπάδια θανατώνονται, παραγωγοί καταστρέφονται, ολόκληρες οικογενειακές δραστηριότητες αφανίζονται μέσα σε λίγες ημέρες.
Και το κράτος; Τρέχει πίσω από τα γεγονότα με αποζημιώσεις που δεν καλύπτουν ούτε το παρόν, πόσο μάλλον το μέλλον.
Η ελληνική κτηνοτροφία δέχεται αλλεπάλληλα πλήγματα: ασθένειες, κόστος παραγωγής, εισαγωγές, αδυναμία στήριξης. Το αποτέλεσμα είναι ορατό: εγκατάλειψη της υπαίθρου, ερημοποίηση της παραγωγής, εξάρτηση της χώρας από εισαγόμενα τρόφιμα. Δεν πρόκειται μόνο για οικονομικό ζήτημα. Είναι θέμα εθνικής επιβίωσης.
Μέσα σε αυτή την ασφυκτική κατάσταση, οι κτηνοτρόφοι κάνουν αυτό που είναι φυσικό: αντιδρούν, διαμαρτύρονται, διεκδικούν αποζημιώσεις. Και ορθώς το πράττουν. Όμως εδώ αναδύεται ένα βαθύτερο ερώτημα, που δεν είναι ούτε γραφικό ούτε παρωχημένο: Πού είναι η πίστη;
Πού είναι η προσφυγή σε Εκείνον που οι ίδιοι οι πρόγονοί μας θεωρούσαν πρώτο προστάτη της ζωής, της γης και των ζώων; Πού είναι οι αγιασμοί στα κοπάδια; Πού είναι οι παρακλήσεις στον Άγιο Μόδεστο, στον Άγιο Βλάσιο, στους αγίους που η παράδοση της ελληνικής υπαίθρου γνώριζε καλά;
Οι παλαιότεροι δεν περίμεναν μόνο από το κράτος. Δεν είχαν ούτε επιδοτήσεις ούτε ευρωπαϊκά προγράμματα. Είχαν όμως κάτι άλλο: συνείδηση ότι η ανθρώπινη προσπάθεια έχει όρια. Ότι η φύση δεν είναι πλήρως ελέγξιμη. Ότι η ζωή δεν είναι μόνο οικονομικός υπολογισμός.
Γι’ αυτό, όταν ερχόταν η δοκιμασία, δεν αντιδρούσαν μόνο με πρακτικά μέσα. Έκαναν αγιασμούς, λειτουργίες, λιτανείες. Ζητούσαν τη θεία βοήθεια. Όχι ως υποκατάστατο της πράξης, αλλά ως συμπλήρωμά της.
Σήμερα τι κάνουμε;
Πιστεύουμε ότι όλα λύνονται με διοικητικές αποφάσεις, αποζημιώσεις και τεχνικά μέτρα. Και όταν αυτά αποτυγχάνουν, όπως συχνά αποτυγχάνουν, μένουμε μετέωροι, χωρίς πνευματικό στήριγμα.
Αυτό δεν είναι μόνο θρησκευτική απώλεια. Είναι και κοινωνική και πολιτική ένδεια. Διότι μια κοινωνία που έχει αποκοπεί από τις ρίζες της, χάνει την αντοχή της στις κρίσεις. Μετατρέπει κάθε πρόβλημα σε οικονομική διαπραγμάτευση. Εξαρτάται πλήρως από έναν κρατικό μηχανισμό που αποδεικνύεται ανεπαρκής.
Η εγκατάλειψη της πίστης δεν αντικαταστάθηκε από κάτι ανώτερο. Αντικαταστάθηκε από μια ψευδαίσθηση ελέγχου. Και αυτή η ψευδαίσθηση καταρρέει κάθε φορά που εμφανίζεται μια κρίση που δεν μπορεί να τιθασευτεί.
Δεν σημαίνει αυτό ότι πρέπει να αρνηθούμε την επιστήμη ή τα μέτρα υγείας. Το αντίθετο.
Αλλά σημαίνει ότι πρέπει να ξαναβρούμε την ισορροπία που είχαν οι πατέρες μας: και τα ανθρώπινα μέσα και η θεία βοήθεια.
Γιατί, τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν οι ασθένειες «στέλνονται». Το ερώτημα είναι τι μας αποκαλύπτουν.
Και αυτό που αποκαλύπτουν είναι σκληρό αλλά αληθινό: Ξεχάσαμε τον Θεό. Και όταν Τον ξεχνάμε, δεν εξαφανίζεται Εκείνος, απογυμνωνόμαστε εμείς.
Γι’ αυτό ίσως σήμερα δεν είναι αρκετό να ζητάμε μόνο αποζημιώσεις. Χρειάζεται να ζητήσουμε και κάτι βαθύτερο. Να ξαναμάθουμε να σηκώνουμε το βλέμμα προς τα πάνω.
Να ξαναφέρουμε τον αγιασμό στα χωράφια και στα κοπάδια. Να ξαναβάλουμε την προσευχή δίπλα στην εργασία. Να ξαναδώσουμε νόημα σε μια ζωή που δεν εξαντλείται στην επιβίωση.
Γιατί αν ξεχάσουμε τον Θεό, θα μας Τον θυμίζουν οι κρίσεις. Αν όμως Τον θυμηθούμε εμείς πρώτοι, ίσως να μη χρειάζονται.
iepomenimera.gr
