Άγιο Όρος: Τα 10 τελευταία χρόνια, κατ´έτος, επιλέγω να βρίσκομαι την Μεγάλη Εβδομάδα μέχρι την Ανάσταση στο Άγιο Όρος. Ποτέ όμως όλα αυτά τα χρόνια δεν έμεινα την Κυριακή του Πάσχα για τον Εσπερινό της Αγάπης. Η εμπειρία είναι μοναδική, μια ακόμη απόδειξη για το τι σημαίνει Αγάπη στην Εκκλησία μας.
του Κωνσταντίνου Καραμεσίνη
Το πέρας της εξαίσιας και κατανυκτικής ακολουθίας του Εσπερινού μου έφερε στη μνήμη μου την υμνολογία της Εκκλησίας μας από τον Εσπερινό της Συγχώρεσης μέχρι τον Εσπερινό της Αγάπης.
Η προσπάθεια να αναλύσεις όλη αυτή την πανδαισία των νοημάτων και μηνυμάτων που εκλαμβάνεις όλη αυτή την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής μέχρι την Λαμπροφόρο Ανάσταση, δημιουργεί μια αγαλλίαση ψυχής αλλά και έναν προβληματισμό σχετικά με το πού βρίσκεσαι πνευματικά. Από πού να αρχίσεις. Από τα μηνύματα του Εσπερινού της Συγγνώμης, τα Μεγάλα Απόδειπνα, που κάθε απόγευμα διεγείρουν τις αισθήσεις σου με τους υπέροχους ύμνους προς την Υπεραγία Θεοτόκο, το μοναδικό ποίημα του Ανδρέα της Κρήτης με το Κοντάκιο του Μεγάλου Κανόνα «Ψυχή μου Ψυχή μου, ανάστα, τι καθεύδεις; Το τέλος εγγίζει, και μέλλεις θορυβείσθαι! Ανάνηψον ουν, ίνα φείσηταί σου Χριστός ο Θεός, ο πανταχού παρών, και τα πάντα πληρών» που σε φέρνει να αναλογιστείς όλα τα πεπραγμένα της ζωή σου. Οι Παρασκευές με τους Χαιρετισμούς στην Παναγία και τον Ακάθιστο Ύμνο μας φέρνει κοντά με την Μητέρα του Υιού της και Θεού μας και Μητέρα όλων μας. Η Μεγάλη Εβδομάδα, που η ατμόσφαιρα μέσα στους Ιερούς Ναούς γίνεται βαριά, μέσα από τους κατανυκτικούς ύμνους μας φέρνει κοντά στο πάθος του Χριστού μας μέχρι το χαρμόσυνο μήνυμα το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ με το «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ» και όλη την υπόλοιπη εξαίσια υμνολογία όπως το Δοξαστικό των Αίνων «Ἀναστάσεως ἡμέρα, καὶ λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει, καὶ ἀλλήλους περιπτυξώμεθα. Εἴπωμεν ἀδελφοί, καὶ τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς· Συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει, καὶ οὕτω βοήσωμεν· Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος» που δεν είναι ένας απλός ύμνος αλλά ένα μήνυμα πώς πρέπει να υποδεχτούμε την Ανάσταση του Χριστού και πώς να είναι η πορεία στη ζωή μας.
Η Εκκλησία μας όλο το χρόνο μας διδάσκει την Αλήθεια της ζωής γιατί η μοναδική αλήθεια είναι ο Χριστός. Ειδικά αυτή την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και της Μεγάλης Εβδομάδας η Εκκλησία μας φέρνει πιο κοντά σε αυτό που λέμε η αλήθεια της ζωής μέσα από το πάθος του και την Ανάσταση του.
Το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα οι καμπάνες και τα σήμαντρα καλούν τους προσκυνητές να προσέλθουν στο καθολικό της Ιεράς Μονής για τον Εσπερινό της Αγάπης. Η Αγάπη είναι η «απάντηση σε όλα», το φως που απελευθερώνει και η μόνη αλήθεια που μπορεί να δώσει νόημα σε μια ολοκληρωμένη ζωή. Αυτό το ένοιωσα ακόμη περισσότερο το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα στον Εσπερινό της Αγάπης στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος του Αγίου Όρους. Σε μια κατανυκτική ακολουθία, όπου συγκεντρώθηκαν όλοι οι μοναχοί της Ιεράς Μονής με τους προσκυνητές, εκεί έφτασαν και ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος Πανοσιολογιότατος Αρχιμανδρίτης Γέροντας Γαβριήλ με αδερφούς της Ιεράς Μονής του, ο Δικαίος
της Σκήτης του Προφήτη Ηλία Γέροντας Φιλήμωνας με αδερφούς της Σκήτης και αδερφοί από τη Σκήτη του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Όλοι μαζί τέλεσαν τον Εσπερινό της Αγάπης αναγνώσκοντας το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο (Ιω. Κεφ. ’κ19-25) σε δεκάδες γλώσσες καθώς και στην Ομηρική Διάλεκτο του Αγίου Νικόδημου του Αγιορείτου. Το Ευαγγέλιο διαβάζεται σε διάφορες γλώσσες για να στείλει το μήνυμα της Αναστάσιμης Ελπίδας σε όλο τον κόσμο. Όσο διήρκησε η Ακολουθία του Εσπερινού οι Αναστάσιμοι Ύμνοι, η ανάγνωση του Ευαγγελίου, η ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε μέσα στο καθολικό της Ιεράς Μονής είχε μορφώσει μια λυτρωτική σχέση με τον Αναστάντα Χριστό και ένοιωθες ότι όλοι οι παριστάμενοι στην κατανυκτική ακολουθία ζούσαν με δέος και αγαλλίαση ό,τι εξελίσσονταν μπροστά τους. Η συγκίνηση και η ευγνωμοσύνη που εισπράξαμε όλοι συνεχίστηκε και στο γεύμα που με πολύ αγάπη παρεχώρησε ο Γέροντας Αλέξιος σε όλους μας. Διαπίστωσα περίτρανα για ακόμη μια φορά ότι δεν είναι τυχαίο ότι κατά χιλιάδες προσκυνητές από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα καταφθάνουν στο Περιβόλι της Παναγιάς όλο το χρόνο και ειδικά την Μεγάλη Εβδομάδα και τις Θεομητορικές και Δεσποτικές Εορτές για να εισπράξουν την ανιδιοτελή αγάπη των μοναχών όλου του Αγίου Όρους.
Μετά από αυτή την υπέροχη και γεμάτη πνευματική αγαλλίαση στιγμή που έζησα για πρώτη φορά, κατέληξα στο δωμάτιο μου, όπου διάφοροι συνειρμοί από το παρελθόν άρχισαν να έρχονται στη μνήμη μου για γεγονότα που έζησα και έμειναν ανεξίτηλα στη ζωή μου. Μου ήρθε έντονα στη μνήμη η συνάντηση μου με ένα ηλικιωμένο ζευγάρι σε ένα Αιγαιοπελαγίτικο νησί, 98 ετών ο άνδρας και 91 η γυναίκα. Άνθρωποι ζωντανοί, γεμάτοι διάθεση και ενέργεια. Τους ρώτησα πώς διατηρούνται σε αυτήν την ηλικία έτσι και ο άνδρας απάντησε «σε όλη τη ζωή μας δρούσαμε κάτω από ένα σκεπτικό που μεταφράζεται σε μια λέξη που αρχίζει από Α και καταλήγει στο Ω και έχει 5 γράμματα». Δυστυχώς για εμένα εκείνη τη στιγμή δεν μπόρεσα να βρω τη λέξη. Και ο υπέροχος αυτός Έλληνας, ο Σταύρος, μου λέει η λέξη «Αγαπώ» και συνέχισε λέγοντας μου. Πέντε γράμματα έχει το αγαπώ πέντε δάκτυλα έχει το χέρι μας, πόσα καλά μπορείς να κάνεις με ένα χέρι, για σκέψου? Ακούγοντας τον ένοιωσα πολύ μικρός μπροστά στο μεγαλείο αυτού του ανθρώπου, που δεν είχε ούτε πτυχία, ούτε μεταπτυχιακά, ούτε διδακτορικό, ήξερε όμως πώς είναι το Αγαπώ αληθινά και χωρίς ιδιοτέλεια.
Ας σταθούμε στο μήνυμα της αγάπης που εκπορεύεται μέσα από την Εκκλησία και ας γίνει τρόπος ζωής όπως ήταν στον Σταύρο και την Μαρία από το Αιγαιοπελαγίτικο νησί.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
