Βρισκόμαστε και πάλι εν μέσω των εορτασμών τιμής και μνήμης της 205ης επετείου της Επανάστασης του 1821, η οποία οδήγησε στην απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Τούρκους. Ναι από τους Τούρκους!
Του Θεόδωρου Καλμούκου
Το έχω επισημάνει αρκετές φορές και στο παρελθόν και ήδη αυτές τις μέρες φάνηκε και πάλι τόσο εναργώς, πως όταν διάφοροι μιλούν για την Ελληνική Ανεξαρτησία διστάζουν να ονομάσουν τον κατακτητή, δηλαδή τον Τούρκο, αλλά μιλούν αόριστα και γλυκανάλατα για την απελευθέρωση. Δεν τολμούν να αναφέρουν από ποιον απελευθερώθηκε η Ελλάδα. Γιατί άραγε δεν αναφέρονται στην Τουρκιά, ντρέπονται ή φοβούνται; Για όνομα του Θεού δεν μπορεί και δεν πρέπει να συμβαίνει ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
Διευκρινίζω αμέσως πως δεν εξυπονοώ μόνο την Αυτού Σεβασμιότητα, τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής κ.κ. Ελπιδοφόρο, διότι καταλαβαίνω πλήρως τη δεινή του θέση ή μάλλον το προσωπικό δράμα που βιώνει λόγω καταγωγής, ανατροφής και συναναστροφής με άλλους ομοεθνείς του εν Τουρκία.
Με άλλα λόγια πιο απλά είναι άλλο πράγμα να έχεις γεννηθεί και ανατραφεί και ζήσει μέσα στη χαρά της ελευθερίας της Ελλάδας και στη συνέχεια της Αμερικής για όσους από εμάς ήλθαμε σε τούτη την ευλογημένη γη και χώρα, κι άλλο πράγμα στην Τουρκιά με τα όλα της μειονοτικά. Γι’ αυτό πολλές φορές νιώθω λύπηση και αγωνία γι’ αυτούς τους λίγους εναπομείναντες Έλληνες της Τουρκίας, τους οποίους μοίρα κακή τους κράτησε εκεί. Το μέχρι πότε είναι άλλο έμπονο ερώτημα.
Και για να μην παρεξηγηθώ από το ασκέρι των διεθνιστών από τους οποίους γέμισε ο τόπος και ιδιαίτερα η Ελλάδα και φυσικά από τους κάθε λογής Τούρκους και Τουρκόφιλους, σπεύδω να πω ότι και βέβαια πιστεύω στην καλή γειτονία Ελλάδας και Τουρκίας και στην ειρηνική συνύπαρξη των δύο λαών από την οποία μόνο ωφέλειες μπορούν να προκύψουν. Ωστόσο, η φιλία και η καλή γειτονία δεν μπορεί να είναι μονόδρομος, αλλά αμφίδρομη πορεία.
Κι ακόμα οφείλω να τονίσω πως αλίμονο αν δεν έχουμε ισχυρή μνήμη και εθνική συνείδηση για τα τόσα δεινά που έκαναν και κάνουν οι Τούρκοι σε βάρος της Ελλάδας και του Ελληνισμού γενικότερα. Αλήθεια, ποιος τολμά να ξεχάσει ότι έχουν σκλαβώσει και κρατούν αιχμάλωτη με κατοχικά στρατεύματα τη μισή Κύπρο επί μισό και πλέον αιώνα; Ποιος μπορεί να μην θυμηθεί την ολοσχερή καταστροφή της Εκκλησίας της Μικράς Ασίας και πιο συγκεκριμένα τα Μύρα, τις Τράλλεις, τη Μίλητο, την Έφεσο, την Προύσσα, το Ικόνιο, τις Σάρδεις, τη Σμύρνη την πολύπαθη, το μουράγιο της οποίας είχε γίνει κόκκινο από το αίμα; Κι ακόμα ποιος τολμά να ξεχάσει τον πολύπαθο Πόντο και τη γενοκτονία του; Ποιος;
Ακόμα και σήμερα η μεγαλύτερη απειλή της Ελλάδας είναι η Τουρκία, σταράτες κουβέντες, κι ας λέγει ο Δένδιας τα ελπιστικά του. Σήμερα για μία ακόμα φορά βρυχάται σαν θεριό και απειλεί και θέλει πάλι να την αιματοκυλίσει. Ήδη έχει αιματοκυλίσει τη Συρία, έχει κατακρεουργήσει τους Κούρδους με την ανοχή, την εθελοτυφλία και το τρομακτικό μέγεθος της υποκρισίας του Δυτικού, λεγόμενου, πολιτισμένου (;) Κόσμου.
Γιατί να μην τολμήσει και κάποια απονενοημένη κίνηση εναντίον των νησιών του Αιγαίου, τα οποία απειλεί; Ποιος θα την σταματήσει, το ΝΑΤΟ, ή η Ευρωπαϊκή Ένωση;
Όχι, δεν κινδυνολογώ, απλά σκέπτομαι με τη θύμηση διαρκή μέσα στο νου και την ψυχή μου πως η ιδιαίτερη πατρίδα μου, η Λέσβος, απέχει από την Τουρκία «ωσεί λίθου βολήν» και μπορεί, ο μη γένοιτο, να συμβεί κάποιο ατύχημα.
