Μητροπολίτης Παραμυθίας: «Παραινέσεις εν ό­ψει της Αγί­ας και Με­γά­λης Τεσ­σα­ρα­κο­στής»

Μητροπολίτης Παραμυθίας: Με εγκύκλιό του προς τον ιερό κλήρο της Ιεράς Μητροπόλεως, ο Μητροπολίτης Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργης κ. Σεραπίων απευθύνει πατρικές νουθεσίες με αφορμή την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Όπως επισημαίνει, η ιερή αυτή περίοδος αποτελεί «στάδιο πνευματικού αγώνα», κατά το οποίο οι πιστοί καλούνται με μεγαλύτερη ένταση και συνέπεια να αγωνιστούν κατά των παθών και να πορευθούν προς την πνευματική τελείωση. Εκφράζοντας τις πατρικές του ευχές, καλεί τους κληρικούς να διανύσουν το κατανυκτικό αυτό διάστημα «με κατάνυξη και ασκητικό φρόνημα».

Ο Μητροπολίτης Παραμυθίας τονίζει ότι η Εκκλησία προσκαλεί τους πιστούς να συμμετάσχουν βιωματικά στο λειτουργικό της ήθος, αξιοποιώντας όλα τα πνευματικά εφόδια που προσφέρει. Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στη θεία λατρεία, η οποία κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή εμπλουτίζεται και αποκτά εντονότερο κατανυκτικό χαρακτήρα, με σκοπό «τη μυστική ένωση της ψυχής του προσευχόμενου πιστού με τον Θεό».

Μεταξύ άλλων, ο Μητροπολίτης υπογραμμίζει τη σημασία της ιερατικής και τελετουργικής διακονίας κατά την περίοδο αυτή, επισημαίνοντας ότι οφείλει να διέπεται από βασικές πνευματικές αρχές, αντάξιες του υψηλού νοήματος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Διαβάστε παρακάτω ολόκληρη την Εγκύκλιο του Μητροπολίτη:

Με α­φορ­μή την έ­ναρ­ξη της Α­γί­ας και Με­γά­λης Τεσ­σα­ρα­κο­στής, ε­πι­θυ­μώ να σας α­πευ­θύ­νω τις πα­τρι­κές ευ­χές μου, ό­πως δι­έλ­θε­τε το ι­ε­ρό αυ­τό χρο­νι­κό δι­ά­στη­μα με κα­τά­νυ­ξη και α­σκη­τι­κό φρό­νη­μα.

Η πε­ρί­ο­δος που θα δι­α­νύ­σου­με εί­ναι στά­διο πνευ­μα­τι­κού αγώ­να των πι­στών αν­θρώ­πων, οι ο­ποί­οι κα­λού­μα­στε εν­το­νό­τε­ρα και με­θο­δι­κό­τε­ρα να α­γω­νι­σθού­με κα­τά των πα­θών για να φθά­σου­με στην τε­λεί­ω­ση. Η Α­γί­α μας Εκ­κλη­σί­α, μας προ­σκα­λεί να με­τά­σχου­με βι­ω­μα­τι­κά στο λει­τουρ­γι­κό της ή­θος, θέ­τον­τας στη διά­θε­σή μας ό­λα τα πνευ­μα­τι­κά της εφόδια και μέ­σα. Με­τα­ξύ αυ­τών συγ­κα­τα­λέ­γε­ται και η λα­τρεί­α του Θε­ού, εμ­πλου­τι­σμέ­νη, επηυ­ξη­μέ­νη, κα­τα­νυ­κτι­κή, ώ­στε να αν­τα­πο­κρί­νε­ται στον σκο­πό της, που δεν εί­ναι άλ­λος πα­ρά η μυ­στι­κή έ­νω­ση της ψυ­χής του προ­σευ­χο­μέ­νου πι­στού με τον Θε­ό.

Ε­πει­δή, λοι­πόν, η θεί­α λα­τρεί­α κα­τέ­χει ε­ξό­χως κεν­τρι­κή θέ­ση κα­τά την πε­ρί­ο­δο της Με­γά­λης Τεσ­σα­ρα­κο­στής, ε­πι­θυ­μώ να α­να­φερ­θώ σε ο­ρι­σμέ­νες βα­σι­κές αρ­χές, που πρέ­πει να δι­έ­πουν την ό­λη ι­ε­ρα­τι­κή και τε­λε­τουρ­γι­κή δι­α­κο­νί­α, ει­δι­κώς κα­τά το δι­ά­στη­μα αυ­τό του έν­το­νου πνευ­μα­τι­κού α­γώ­να.

Α.

Κα­τά την Α­γί­α και Με­γά­λη Τεσ­σα­ρα­κο­στή, ε­κτός των συ­νή­θων Ακολουθι­ών του νυ­χθη­μέ­ρου, προ­στί­θεν­ται και άλ­λες, εν­τεταγ­μέ­νες α­πο­κλει­στι­κά στο πλαί­σιο και στο κλί­μα της πνευ­μα­τι­κό­τη­τος της εν λό­γω πε­ρι­ό­δου, ό­πως εί­ναι π.χ. οι Προ­η­γι­α­σμέ­νες, τα Με­γά­λα Α­πό­δει­πνα, οι Χαι­ρε­τι­σμοί, οι Ώ­ρες, οι Κα­τα­νυ­κτι­κοί Εσπε­ρι­νοί. Ε­πί­σης και στις γνω­στές Ακολουθί­ες που τε­λούν­ται συ­νή­θως κα­θ’ ό­λο το έ­τος, έ­χουν προ­στε­θεί η αν­τι­κα­τα­στα­θεί δι­ά­φο­ρα ε­πί μέ­ρους στοι­χεί­α, ό­πως π.χ. στην Ακολουθί­α του Όρ­θρου, αν­τί των α­πο­λυ­τι­κί­ων, ψάλ­λον­ται τα τρι­α­δι­κά, αν­τί των ε­ξα­πο­στει­λα­ρίων τα φω­τα­γω­γι­κά, αν­τί του κον­τα­κί­ου το μαρ­τυ­ρι­κό. Ο­μοί­ως και στην Ακολουθί­α του Ε­σπε­ρι­νού.

Οι ρυθ­μί­σεις αυ­τές εί­ναι κα­τα­χω­ρη­μέ­νες στα σχε­τι­κά λει­τουρ­γι­κά βι­βλί­α της Εκ­κλη­σί­ας (Τρι­ώ­διο, Ω­ρο­λό­γιο, Ι­ε­ρα­τι­κό). Θα πρέ­πει, επομένως, να τα συμ­βου­λευ­ό­μα­στε και να ε­νη­με­ρω­νό­μα­στε για τις λει­τουρ­γι­κές με­τα­βο­λές κα­τά τη Με­γά­λη Τεσ­σα­ρα­κο­στή. Εί­ναι απα­ραί­τη­το να τε­λούν­ται ό­λες οι Ι­ε­ρές Ακολουθί­ες της η­μέ­ρας, όπως ο Όρ­θρος με τις Ώ­ρες, ο Ε­σπε­ρι­νός και το Α­πό­δει­πνο.

Β.

Ε­πει­δή η πε­ρί­ο­δος αυ­τή φέ­ρει πέν­θι­μο χα­ρα­κτή­ρα -ε­κτός α­πό την Πα­ρα­σκευ­ή το α­πό­γευ­μα μέ­χρι και την Κυ­ρια­κή το με­ση­μέ­ρι κά­θε ε­βδο­μά­δος- θα πρέ­πει και ο ε­σω­τε­ρι­κός δι­ά­κο­σμος του Να­ού να εί­ναι α­νά­λο­γος. Α­πά­δουν οι έν­το­νες φω­τα­ψί­ες, οι στο­λι­σμοί, οι ε­ξε­ζη­τη­μέ­νες εκ­δη­λώ­σεις, ε­νώ το η­μί­φως προ­σι­διά­ζει κα­λύ­τε­ρα στο κα­τα­νυ­κτι­κό κλί­μα. Τα χρη­σι­μο­ποι­ού­με­να κα­λύμ­μα­τα της Αγίας Τρα­πέ­ζης, της Προ­θέ­σε­ως και αλ­λού πρέ­πει να εί­ναι και αυ­τά πέν­θι­μα, λι­τά και α­πέ­ριτ­τα, σε χρώ­μα μώβ, μαύ­ρο η βα­θύ πορ­φυ­ρό. Στο ί­διο κλί­μα εν­τάσ­σε­ται και η ψαλ­μω­δί­α. Ό­λα ψάλ­λον­ται από τους Ι­ε­ρείς, τους Δι­α­κό­νους και τους Ιεροψάλ­τες «πρα­εί­α τη φω­νή», δί­χως ε­ξε­ζη­τη­μέ­νους λα­ρυγ­γι­σμούς και φω­νη­τι­κές ακρό­τη­τες. Η Εκ­κλη­σί­α αυ­τή την πε­ρί­ο­δο διά­γει εν πε­ρι­συλ­λο­γή, προ­σευ­χή και μνή­μη Θε­ού, και ό­λα ο­φεί­λουν να συν­τεί­νουν και να συν­τε­λούν στη δι­α­μόρ­φω­ση αυ­τού του κλί­μα­τος.

Γ.

Τα πέν­θι­μα κα­λύμ­μα­τα της Α­γί­ας Τρα­πέ­ζης κ.λπ. το­πο­θε­τούν­ται για τον Κα­τα­νυ­κτι­κό Ε­σπε­ρι­νό της Κυ­ρια­κής και πα­ρα­μέ­νουν μέ­χρι το τέ­λος της Προ­η­γι­α­σμέ­νης της ε­πο­μέ­νης Πα­ρα­σκευής. Κα­τά τους Χαι­ρε­τι­σμούς και έ­ως τον Κα­τα­νυ­κτι­κό Ε­σπε­ρι­νό δεν χρη­σι­μο­ποι­ού­με πέν­θι­μα κα­λύμ­μα­τα.Τα πέν­θι­μα κα­λύμ­μα­τα πρέ­πει να εί­ναι ευ­πρε­πή, σι­δε­ρω­μέ­να και κα­θα­ρά. Να το­πο­θε­τούν­ται με ε­πι­μέ­λεια και ό­χι με προ­χει­ρό­τη­τα. Να κα­λύ­πτουν όλο το εύ­ρος της Α­γί­ας Τρα­πέ­ζης, να μη δί­δουν δη­λα­δή την εν­τύ­πω­ση μιάς πρό­χει­ρης και προ­σω­ρι­νής ρύθ­μι­σης α­πό α­μέ­λεια και έλ­λει­ψη ζή­λου. Η αυ­τή τά­ξη ακολουθεί­ται και για τα ι­ε­ρά άμ­φια.

Δ.

Κα­τά τις πέν­τε Κυ­ρια­κές της Με­γά­λης Τεσ­σα­ρα­κο­στής τε­λεί­ται η Θεί­α Λει­τουρ­γί­α του Με­γά­λου Βα­σι­λεί­ου, α­παύ­γα­σμα της πνευ­μα­τι­κό­τη­τος του Οι­κου­με­νι­κού Δι­δα­σκά­λου. Ι­δι­αί­τε­ρα οι ευ­χές εί­ναι α­ρι­στουρ­γή­μα­τα λει­τουρ­γι­κής τέ­χνης και πρέ­πει να α­παγ­γέλ­λον­ται α­πό τον λει­τουρ­γό με το α­νά­λο­γο ύ­φος σε χα­μη­λό τό­νο. Οι δύ­ο με­γά­λες ευ­χές της Α­να­φο­ράς εί­ναι κεί­με­να με ε­ξαί­ρε­το πε­ρι­ε­χό­με­νο, που συγ­κλο­νί­ζει. Α­πό ε­μάς τους λει­τουρ­γούς ε­ξαρ­τά­ται να τις α­πο­δώ­σου­με με τον πρέπον­τα τρό­πο, ώ­στε να μυ­στα­γω­γή­σου­με τους πι­στούς.

Ό­λα έ­χουν ση­μα­σί­α ε­δώ: η ποι­ό­τη­τα της φω­νής, η ι­σχύς της, η ορ­θο­φω­νί­α, η κα­τά­νυ­ξη, η κα­τ’ έν­νοι­αν α­παγ­γε­λί­α και ο τρό­πος χρή­σε­ως των μι­κρο­φώ­νων. Να μη με­τα­βάλ­λου­με τη Θεί­α Λει­τουρ­γί­α σε ευ­και­ρί­α προ­βο­λής φω­νη­τι­κών δε­ξι­ο­τή­των η α­μα­νέ­δων. Δεν εί­ναι η Εκ­κλη­σί­α ού­τε ό­πε­ρα, ού­τε τζα­μί!

Αυ­τές τις συ­στά­σεις πρέ­πει να κά­νου­με και προς τους Ι­ε­ρο­ψάλ­τες. Ο­φεί­λουν και αυ­τοί να συμ­βάλ­λουν στη λει­τουρ­γι­κή προ­α­γω­γή των πι­στών. Η εκ­κλη­σι­α­στι­κή μας μου­σι­κή -κα­τά βά­σιν απλή- εί­ναι χο­ρι­κή, δη­λα­δή ε­κτε­λεί­ται α­πό Χο­ρό. Η μο­νω­δί­α μό­νον ως ε­ξαί­ρε­ση μπο­ρεί να ι­σχύ­σει.

Ε.

Κά­θε Σάβ­βα­το, ό­πως και την Κυ­ρια­κή των Βα­ΐ­ων, εν­δι­α­μέ­σως δε κα­τά την ε­ορ­τή του Ευ­αγ­γε­λι­σμού, τε­λεί­ται η Θεί­α Λει­τουρ­γί­α του Ιε­ρού Χρυ­σο­στό­μου. Σε καμί­α άλ­λη η­μέ­ρα της ε­βδο­μά­δος δεν τε­λεί­ται.

ΣΤ.

Κά­θε Τε­τάρ­τη και Πα­ρα­σκευ­ή τε­λεί­ται η Ακολουθί­α των Προ­η­γι­α­σμέ­νων. Ου­σι­α­στι­κώς πρό­κει­ται για μί­α Ακολουθί­α Θεί­ας Με­τα­λή­ψε­ως με χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά Θεί­ας Λει­τουρ­γί­ας. Ό­που υ­πάρ­χει δυ­να­τό­τη­τα, κά­θε Τε­τάρ­τη η Προ­η­γι­α­σμέ­νη να τε­λεί­ται το ε­σπέ­ρας στους Να­ούς, προ­κει­μέ­νου να δι­ευ­κο­λυν­θούν και ό­σοι πι­στοί ερ­γά­ζον­ται το πρωί.

Η ε­σπε­ρι­νή Προ­η­γι­α­σμέ­νη τε­λεί­ται μα­ζί με την Θ΄ Ώ­ρα και τον Ε­σπε­ρι­νό. Ο Ι­ε­ρέ­ας που την τε­λεί ο­φεί­λει να εί­ναι νη­στι­κός από το πρω­ί. Γιά την Προ­η­γι­α­σμέ­νη δεν α­παι­τεί­ται η λή­ψη «και­ρού», ό­πως συμ­βαί­νει πρό της τε­λέ­σε­ως τε­λεί­ας Θεί­ας Λει­τουρ­γί­ας. Α­πλώς ο Ι­ε­ρέ­ας προ­σκυ­νά τις ι­ε­ρές ει­κό­νες του τέμ­πλου, λέ­γων το «Δι’ ευ­χών των α­γί­ων…» και τί­πο­τε άλ­λο.

Γιά να τε­λε­σθεί Προ­η­γι­α­σμέ­νη α­παι­τεί­ται να έ­χει κρα­τη­θεί προ­η­γι­α­σμέ­νος ά­γιος Άρ­τος, Σώ­μα και Αί­μα Χρι­στού. Αυ­τός κρα­τεί­ται α­πό τη Λει­τουρ­γί­α που τε­λέ­σθη­κε την προ­η­γού­με­νη Κυ­ρια­κή η το Σάβ­βα­το. Γιά τον λό­γο αυ­τό κα­τά την Προ­σκο­μι­δή των Λει­τουρ­γι­ών Σαβ­βά­του η Κυ­ρια­κής ε­ξά­γον­ται και κα­θα­γι­ά­ζον­ται τό­σοι Α­μνοί, ό­σες Προ­η­γι­α­σμέ­νες πρό­κει­ται να τε­λε­σθούν.

Η δι­α­δι­κα­σί­α αυ­τή κα­τα­χω­ρί­ζε­ται στο «Ι­ε­ρα­τι­κόν», ό­που ανα­φέ­ρον­ται τα της Προ­η­γι­α­σμέ­νης. Το «Ι­ε­ρα­τι­κόν» πρέ­πει να το με­λε­τού­με προ­σε­κτι­κά.

Γιά κά­θε Προ­η­γι­α­σμέ­νη α­παι­τεί­ται έ­νας πλή­ρης Α­μνός. Δεν τε­λεί­ται Προ­η­γι­α­σμέ­νη με τμή­μα Α­γί­ου Άρ­του. Η Προ­η­γι­α­σμέ­νη τε­λεί­ται υ­πο­χρε­ω­τι­κώς στον Να­ό ό­που ε­τε­λέ­σθη η Θεί­α Λει­τουρ­γία το Σάβ­βα­το η την Κυ­ρια­κή και ε­κρα­τή­θη ο Προ­η­γι­α­σμέ­νος Άρτος. Δεν ε­πι­τρέ­πε­ται δη­λα­δή η με­τα­φο­ρά του Αγί­ου Άρ­του σε άλ­λο Να­ό.

Ο Προ­η­γι­α­σμέ­νος Άρ­τος φυ­λάσ­σε­ται στο ει­δι­κό Αρ­το­φό­ριο που ευ­ρί­σκε­ται ε­πί της Α­γί­ας Τρα­πέ­ζης. Το Αρ­το­φό­ριο αυ­τό δεν μπο­ρεί να εί­ναι πρό­χει­ρο, σκου­ρι­α­σμέ­νο η ευ­τε­λές. Πρέ­πει να εί­ναι λαμ­πρό, με ο­πές ε­ξα­ε­ρι­σμού και εν­τός του να το­πο­θε­τούν­ται οι Άγιοι Άρ­τοι (Α­μνοί) με πε­ρισ­σή ευ­λά­βεια.

Ε­κτός Τε­τάρ­της και Πα­ρα­σκευ­ής, Α­κο­λου­θί­α των Προ­η­γι­α­σμέ­νων τε­λεί­ται και άλ­λες η­μέ­ρες της ε­βδο­μά­δος, ε­κτός Σαβ­βά­του και Κυ­ρια­κής. Η Προ­η­γι­α­σμέ­νη τε­λεί­ται του Ι­ε­ρέ­ως φέ­ρον­τος άμ­φια πέν­θι­μα. Σε πε­ρί­πτω­ση ε­πι­σή­μου πα­νη­γύ­ρε­ως ε­ορ­τα­ζο­μέ­νου Α­γί­ου, ό­που και θα ψα­λεί πλή­ρης Α­σμα­τι­κή Α­κο­λου­θί­α (Ε­σπε­ρι­νός πα­ρα­μο­νής, Όρ­θρος κυ­ρι­ω­νύ­μου η­μέ­ρας και Ε­σπε­ρι­νός με­τά Προ­η­γι­α­σμέ­νης), μπο­ρεί να τε­λε­σθεί η Α­κο­λου­θί­α των Προ­η­γι­α­σμέ­νων με λαμ­πρά άμ­φια. Κα­τά τις Προ­η­γι­α­σμέ­νες δεν τε­λούν­ται Μνη­μό­συ­να. Το Μνη­μό­συ­νο προ­ϋ­πο­θέ­τει τε­λεί­α Θεί­α Λει­τουρ­γί­α, ό­που τε­λεί­ται Προ­σκο­μι­δή και γί­νε­ται μνη­μό­νευ­σις ο­νο­μά­των. Στην Προ­η­γι­α­σμέ­νη δεν μνη­μο­νεύ­ον­ται ο­νό­μα­τα.

ΣΤ. (Α)

Περί Μνημοσύνων

Την Με­γά­λη Τεσ­σα­ρα­κο­στή, μνη­μό­συ­να τε­λούν­ται μό­νο τις η­μέ­ρες που προ­βλέ­πε­ται τε­λεί­α Θεί­α Λει­τουρ­γί­α, δη­λα­δή τα Σάβ­βα­τα και τις Κυ­ρι­α­κές. Μνη­μό­συ­νο χω­ρίς την τέ­λε­ση Θεί­ας Λει­τουρ­γί­ας και την μνη­μό­νευ­ση του ο­νό­μα­τος του κε­κοι­μη­μέ­νου στην Α­γί­α Πρό­θε­ση, ΔΕΝ εί­ναι μνη­μό­συ­νο αλ­λά α­πλό τρι­σά­γι­ο, εί­τε τε­λεί­ται εν­τός του να­ού εί­τε τε­λεί­ται ε­πί του τά­φου. Κα­τά την τά­ξη της Εκ­κλη­σί­ας, πρίν α­πό το Πά­σχα η τε­λευ­ταί­α η­μέ­ρα που τε­λούν­ται μνη­μό­συ­να εί­ναι η Ε΄ Κυ­ρι­α­κή των Νη­στει­ών. Α­πό την Δευ­τέ­ρα πρό των Βα­ί­ων έ­ως και την β΄ Κυ­ρι­α­κή του Πά­σχα (τού Αν­τί­πα­σχα η του Θω­μά), α­πα­γο­ρεύ­ε­ται αυ­στη­ρώς η τέ­λε­σις μνη­μο­σύ­νων γι­ά ο­ποι­ον­δή­πο­τε λό­γο και η πα­ρά­θε­σις κολ­λύ­βων, α­κό­μη και ε­πί του τά­φου. Τυ­χόν πα­ρα­βί­α­σις των α­νω­τέ­ρω στην ε­πι­κρά­τει­α της Ι­ε­ράς Μη­τρο­πό­λε­ώς μας, α­πό ε­δώ και στο ε­ξής, θα επι­φέ­ρει αυ­στη­ρό­τα­τες εκ­κλη­σι­α­στι­κές ποι­νές!

Ζ.

Υ­πο­χρε­ω­τι­κό κα­θή­κον κά­θε Ε­φη­με­ρί­ου εί­ναι η κα­θη­με­ρι­νή τέ­λε­ση του Όρ­θρου και του Ε­σπε­ρι­νού με το Α­πό­δει­πνο, κα­θώς και της Ακολουθί­ας των Προ­η­γι­α­σμέ­νων -ό­ταν προ­βλέ­πε­ται- α­νε­ξαρ­τή­τως της πα­ρου­σί­ας πολ­λών η λί­γων πι­στών. Και κα­νείς να μην εί­ναι πα­ρών, οι Ακολουθί­ες πρέ­πει να τε­λούν­ται α­νελ­λι­πώς και ευ­σχη­μό­νως. Ι­ε­ρεύς που δεν τε­λεί κα­θη­με­ρι­νώς τις Ι­ε­ρές Ακολουθί­ες η τις τε­λεί βι­α­στι­κά, ξε­χνών­τας τις υ­πο­χρε­ώ­σεις του, θα ε­λεγ­χθεί. Πρώ­τα εί­μα­στε Ι­ε­ρείς και ύ­στε­ρα ό,τι­δή­πο­τε άλ­λο. Οι Ι­ε­ρείς ο­φεί­λουν να γνω­ρί­ζουν να ψάλ­λουν τους ύ­μνους, κα­θώς και να δι­α­βά­ζουν τα α­να­γνώ­σμα­τα. Εί­ναι α­πα­ρά­δε­κτο το φαι­νό­με­νο Κλη­ρι­κών που δεν εί­ναι ε­ξοι­κει­ω­μέ­νοι με τα α­να­γνώ­σμα­τα της πε­ρι­ό­δου αυ­τής, ε­πει­δή δεν τα έ­χουν δι­α­βά­σει πο­τέ.

Η.

Ο Κα­τα­νυ­κτι­κός Ε­σπε­ρι­νός θα τε­λεί­ται σε ό­λες τις ε­νο­ρίες της Ι­ε­ράς Μη­τρο­πό­λεώς μας, κα­τά την τά­ξη που πε­ρι­γρά­φε­ται στο «Ι­ε­ρα­τι­κόν». Το Μέ­γα Προ­κεί­με­νο και το ι­δι­ό­με­λο των α­πο­στί­χων ψάλ­λον­ται εμ­με­λώς και με­τά κα­τα­νύ­ξε­ως.

Κα­τά τους Κα­τα­νυ­κτι­κούς Ε­σπε­ρι­νούς της ε­φε­τι­νής Με­γά­λης Τεσ­σα­ρα­κο­στής θα χο­ρο­στα­τή­σω σε δι­α­φό­ρους Ι­ε­ρούς Να­ούς της Μη­τρο­πό­λε­ώς μας, σύμ­φω­να με το πα­ρα­κά­τω πρό­γραμ­μα:

Κυ­ρι­α­κή της Τυ­ρι­νής 22/2 στον Κα­θε­δρι­κό Ι­ε­ρό Να­ό Α­γί­ου Δο­νά­του Πα­ρα­μυ­θί­ας, 6 μ.μ.

Κυ­ρι­α­κή Β΄ των Νη­στει­ών 8/3 στον Ι­ε­ρό Να­ό Ευ­αγ­γε­λι­σμού της Θε­ο­τό­κου Η­γου­με­νίτ­σης, 6 μ.μ.

Κυ­ρι­α­κή Γ΄ των Νη­στει­ών 15/3 στον Ι­ε­ρό Να­ό Κοι­μή­σε­ως της Θε­ο­τό­κου Κα­να­λα­κί­ου, 6 μ.μ.

Κυ­ρι­α­κή Δ΄ των Νη­στει­ών 22/3 στον Ι­ε­ρό Να­ό Α­γί­ου Δη­μη­τρί­ου Φι­λι­α­τών, 6 μ.μ.

Κυ­ρι­α­κή Ε΄ των Νη­στει­ών 29/3 στον Ι­ε­ρό Να­ό Α­γί­ου Νι­κο­λά­ου Πάρ­γης, 7 μ.μ.

Πα­ρα­κα­λούν­ται οι ε­φη­μέ­ριοι των 5 Να­ών, στους ο­ποί­ους θα χο­ρο­στα­τή­σω, να φρον­τί­σουν να δι­α­θέ­τουν έ­να κι­νη­τό βή­μα, το οποί­ο -ευ­θύς με­τά το πέ­ρας του Ε­σπε­ρι­νού- θα πρέ­πει να το­πο­θε­τη­θεί στην Ω­ραί­α Πύ­λη, α­πό ό­που και θα γί­νε­ται το ι­ε­ρό κή­ρυγ­μα. Πα­ρα­κα­λώ πο­λύ ό­λοι οι Κλη­ρι­κοί της Ι­ε­ράς Μη­τρο­πό­λε­ως να προτρέ­πε­τε κά­θε Κυ­ρια­κή πρω­ί τους εκ­κλη­σι­α­ζο­μέ­νους να συμ­με­τέ­χουν στους Ε­σπε­ρι­νούς αυ­τούς.

Οι Ι­ε­ρείς της Αρ­χι­ε­ρα­τι­κής Πε­ρι­φέ­ρειας στην ο­ποί­α υ­πά­γε­ται ο Να­ός που θα γί­νε­ται η χο­ρο­στα­σί­α ο­φεί­λουν να πα­ρευ­ρί­σκον­ται.

Θ.

Κα­τά τους Χαι­ρε­τι­σμούς κυ­ρια­ρχεί λαμ­πρό­τητα. Ε­πει­δή συμ­με­τέ­χουν πολ­λοί πι­στοί, λό­γω του με­γά­λου σε­βα­σμού προς το πρό­σω­πο της Πα­να­γί­ας, επιτείνεται η ανάγκη για μί­α ά­ψο­γη τε­λε­τουρ­γι­κή και ποι­μαν­τι­κή πα­ρου­σί­α. Ο Κα­νό­νας ψάλ­λε­ται α­πό τον Χο­ρό και οι Οί­κοι α­παγ­γέλ­λον­ται α­πό τον Ι­ε­ρέ­α, ενώπιον της αν­θο­στο­λι­σμέ­νης ει­κό­νας της Θε­ο­τό­κου, η ο­ποί­α εί­ναι το­πο­θε­τη­μέ­νη με με­γα­λο­πρέ­πεια στο μέ­σο του Σο­λέ­α η του κυ­ρί­ως Να­ού.

Κα­τά τους Χαι­ρε­τι­σμούς θα χο­ρο­στα­τή­σω ως ε­ξής:

Α΄ Χαι­ρε­τι­σμοί 27/2 στον Ι­ε­ρό Να­ό Α­γί­ου Α­θα­να­σί­ου χω­ρί­ου Αγ. Βλα­σί­ου, 7 μ.μ.

Β΄ Χαι­ρε­τι­σμοί 6/3 στον Ι­ε­ρό Να­ό Με­τα­μορ­φώ­σε­ως του Σω- τή­ρος Κα­μι­νί­ου, 7 μ.μ.

Γ΄ Χαι­ρε­τι­σμοί 13/3 στον Ι­ε­ρό Να­ό Α­γί­ου Βα­σι­λεί­ου Πλα­τα­ριάς, 7 μ.μ.

Δ΄ Χαι­ρε­τι­σμοί 20/3 στον Ι­ε­ρό Να­ό Κοι­μή­σε­ως της Θε­ο­τό­κου Κο­ρώ­νης, 7 μ.μ.

Α­κά­θι­στος Ύ­μνος 27/3 στον Ι­ε­ρό Να­ό Α­γί­ου Γε­ωρ­γί­ου Πέρ­δι­κας, 6.30 μ.μ.

Ι.

Κα­τά τη Με­γά­λη Τεσ­σα­ρα­κο­στή τη­ρεί­ται αυ­στη­ρή νη­στεί­α. Κα­τά το Τυ­πι­κό και την αρ­χαί­α τά­ξη της Εκ­κλη­σί­ας, τρώ­με κά­θε μέ­ρα α­λά­δω­το, ε­κτός Σαβ­βά­του και Κυ­ρια­κής. Η τά­ξη αυ­τή εί­ναι πο­λύ αυ­στη­ρή και η δι­α­μόρ­φω­σή της, ε­πί το ε­πι­ει­κέ­στε­ρον, ε­ξαρ­τά­ται α­πό τον Πνευ­μα­τι­κό ε­κά­στου, α­πο­κλει­στι­κώς.

Εί­ναι αυ­το­νό­η­το ό­τι ε­μείς οι Κλη­ρι­κοί πρώ­τοι πρέ­πει να δί­δου­με το πα­ρά­δειγ­μα της νη­στεί­ας. Κλη­ρι­κός που κα­τα­λύ­ει ά­νευ λό­γου τη νη­στεί­α εί­ναι υ­πό­λο­γος ε­νώ­πιον Θε­ού και Εκ­κλη­σί­ας, διό­τι σκαν­δα­λί­ζει και κα­τα­στρέ­φει ψυ­χές. Ε­άν κα­νείς έ­χει σο­βα­ρό λό­γο υ­γεί­ας που δεν του ε­πι­τρέ­πει να νη­στεύ­ει, κα­λό εί­ναι, ό­ταν κα­τα­λύ­ει, να μην το δεί­χνει. Ού­τε χρει­ά­ζε­ται πρό­σω­πα της οι­κο­γέ­νειάς μας να α­γο­ρά­ζουν ε­λεύ­θε­ρα α­πό το μα­γα­ζί της γει­το­νιάς αρ­τύ­σι­μα ε­δέ­σμα­τα. Ο κό­σμος πα­ρα­κο­λου­θεί τι τρώ­ει η οι­κο­γέ­νεια του Κλη­ρι­κού και ο ί­διος. Να προ­φυ­λασ­σό­μα­στε, για να προ­φυ­λά-­

ξου­με την Εκ­κλη­σί­α. Η νη­στεί­α εί­ναι θε­ο­ΐ­δρυ­τος θε­σμός και α­ξι­ο­σέ­βα­στος. Κα­νέ­νας δεν μπο­ρεί, δεν έ­χει το α­νά­στη­μα, να την πε­ρι­φρο­νή­σει.

Κα­τά την πε­ρί­ο­δο αυ­τή ό­σοι εί­σθε Πνευ­μα­τι­κοί-Ε­ξο­μο­λό­γοι θα κλη­θεί­τε να ε­ξο­μο­λο­γή­σε­τε και άλ­λοι να τε­λέ­σε­τε, κα­τά την ευ­λα­βή πα­ρά­δο­ση, κα­τ’ οί­κον Ευ­χέ­λαι­α. Να φρον­τί­σε­τε να εί­σθε συ­νε­πείς, σο­βα­ροί και ι­ε­ρο­πρε­πείς κα­τά τις ε­πα­φές σας με τους ε­νο­ρί­τες σας. Δείξ­τε προς ό­λους την α­γά­πη σας, με σε­μνό­τη­τα, τα­πεί­νω­ση και χα­ρού­με­νη δι­ά­θε­ση. Να στη­ρί­ξε­τε τη νε­ο­λαί­α. Να ε­πι­τε­λεί­τε το κα­θή­κον σας με ευ­λά­βεια και με ε­πι­στα­σί­α και ό­χι με ε­πι­πο­λαι­ό­τη­τα η με ά­σχη­μο τρό­πο. Ό­ταν ο κό­σμος μας πλη­σιά­ζει, πρέ­πει να ευ­ρί­σκει κον­τά μας στή­ριγ­μα ελ­πί­δας, ορ­θό­δο­ξη πνευ­μα­τι­κό­τη­τα και ορ­θή κα­τεύ­θυν­ση.

Α­γα­πη­τοί μου Α­δελ­φοί και Συλ­λει­τουρ­γοί,

Η λα­τρεί­α της Εκ­κλη­σί­ας μας εί­ναι α­νά­βα­ση ψυ­χής και εί­σο­δος στη Βα­σι­λεί­α του Θε­ού. Πρό­γευ­ση αι­ω­νί­ου ζω­ής. Ε­νώ­νει τους αν­θρώ­πους με τους αγ­γέ­λους σε μί­α χο­ρο­στα­σί­α ε­νώ­πιον του θρό­νου του Θε­ού. Κι ε­μείς τε­λε­ταρ­χού­με. Α­νε­βαί­νου­με στον ου­ρα­νό και ε­πι­στρέ­φου­με στη γή. Μα­ζί μας και οι πι­στοί. Άς βο­η­θή­σου­με με την προ­σευ­χή, την ευ­λά­βεια και την προ­σο­χή μας, με τα χα­ρί­σμα­τα και την ε­πι­μέ­λειά μας να γευ­θούν οι χρι­στια­νοί μας αυ­τόν τον πλού­το της χρη­στό­τη­τος του Θε­ού. Να πά­ρουν μιάν α­νά­σα ανα­ψυ­χής α­πό τον κό­πο της ζω­ής και της κα­θη­με­ρι­νής βι­ο­πά­λης.

Ο Κύ­ριός μας να εί­ναι βο­η­θός και σκε­πα­στής σας.

Κα­λή κι ευ­λο­γη­μέ­νη Τεσ­σα­ρα­κο­στή.

Με­τά πα­τρι­κών ευ­χών και ευ­λο­γι­ών

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο Πα­ρα­μυ­θί­ας, Φι­λια­τών,

Γη­ρο­με­ρί­ου και Πάρ­γης Σε­ρα­πί­ω