Τα όσα συμβαίνουν τελευταίως στον πλανήτη μας έρχονται να γενικεύσουν όσα μας συμβαίνουν σε ατομικό, κοινωνικό, θρησκευτικό και πολιτικό πεδίο.
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Είναι εντυπωσιακό που είτε από ιδεολογία, είτε από κολακεία προς τον ισχυρό, είτε από υπολογισμό, υποστηρίζεται από ηγέτες κρατών και από δημοσιογραφούντες η έφοδος ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα, η σύλληψη και η απαγωγή του Προέδρου της χώρας και της συζύγου του και η μεταφορά τους σε φυλακές της Νέας Υόρκης για να δικασθούν. Από άλλους, πιο πολιτικάντηδες, αποσιωπάται το γεγονός, ως μη γενόμενο, ή προβαίνουν σε δηλώσεις κατά τη λογική της Πυθίας…
Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του Άγγλου πρωθυπουργού Κιρ Στάρμερ, πως «δεν θα χύσει ούτε ένα δάκρυ για τη σύλληψη του Μαδούρο». Πρόκειται για μετάθεση του ζητήματος. Ο κάθε δημοκράτης πολίτης ασφαλώς δεν θα χύσει δάκρυ για τον Μαδούρο. Αλλά θα χύσει δάκρυ αν ισχύει το δίκαιο του ισχυροτέρου. Και το ερώτημά του είναι αυτό που έθεσε σε άρθρο του ο Jean-Eric Shooettl στην «Figaro» (2/1/2026, σελ. 16) αν δηλαδή οι ΗΠΑ νομιμοποιούνται να παρεμβαίνουν σε άλλες χώρες ως πλανητικοί σερίφηδες.
Ο Μαδούρο θα δικαστεί στις ΗΠΑ για τρομοκρατική δράση σχετική με τα ναρκωτικά, συνωμοσία για εισαγωγή κοκαΐνης και κατοχή πυροβόλων όπλων και συσκευών που προκαλούν μεγάλη καταστροφή. Η μία εξήγηση για την απαγωγή είναι ότι ο πρόεδρος της Βενεζουέλας ήταν επικεφαλής συμμορίας παραγωγής και εμπορίας ναρκωτικών και πλούτιζε κάνοντας κακό στους πολίτες των ΗΠΑ. Το ερώτημα είναι πλέον αν κάποιο κράτος, ισχυρό κατά τεκμήριο, έχει το δικαίωμα επέμβασης σε άλλη χώρα, όταν θεωρεί ότι ενοχλείται από αυτήν. Άλλο ερώτημα είναι αν έχουμε μπει σε μια εποχή όπου ανά πάσα στιγμή τα με μεγάλη στρατιωτική ισχύ κράτη μπορούν να επιτίθενται εναντίον άλλων μικρότερης ισχύος ανεξάρτητων κρατών, για να επιβάλουν τη θέλησή τους, με τη δικαιολογία της, κατά τη λογική τους, επιβολής του Δικαίου….
Οι πραγματικοί λόγοι της απαγωγής του Μαδούρο θα φανούν λίαν προσεχώς. Σαφές δείγμα θα είναι το πώς θα εξελιχθεί η συνεργασία της κυβέρνησης Τραμπ με την προσωρινή – υπηρεσιακή Πρόεδρο Ντέλσι Ροντρίγκεζ, στενή συνεργάτιδα των Τσάβες και Μαδούρο, που επί των ημερών τους, ήταν επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών της Βενεζουέλας! Στην Ροντρίγκεζ έχουν επιβάλλει κυρώσεις – πλην των ΗΠΑ -, η Κολομβία, ο Καναδάς, η Ευρωπαϊκή Ένωση, και η Ελβετία, που δέσμευσε τα περιουσιακά της στοιχεία… Επίσης θα φανεί σύντομα ποια
θα είναι η σχέση των ΗΠΑ με το Μαδουριανό καθεστώς και τον στρατό της Βενεζουέλας και ποια η εξέλιξη στις εμπορικές σχέσεις τους και ειδικότερα στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρελαίου της χώρας, της οποίας τα αποθέματα είναι τα δεύτερα στον κόσμο, μετά από αυτά της Σαουδικής Αραβίας… Σημειώνεται ότι μετά την πτώση του Μαδούρο γεωπολιτικοί αναλυτές είχαν την πεποίθηση ότι η κυβέρνηση Τραμπ θα έδειχνε την εμπιστοσύνη της και θα παρέδιδε την εξουσία στην εξόριστη ηγέτιδα της φιλελεύθερης αντιπολίτευσης Μαρία Κορίνα Ματσάδο, η οποία τον περασμένο Δεκέμβριο πήρε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης… Έπεσαν έξω. Ο Τραμπ προτίμησε τη σοσιαλίστρια Ροντρίγκεζ…
Και το μεν θέμα Μαδούρο και Βενεζουέλας είναι ένα. Υπάρχουν για τις ΗΠΑ οι δικαιολογίες και το κατηγορητήριο. Η Γροιλανδία όμως γιατί μπήκε στον σχεδιασμό Τραμπ για προσάρτησή της; Πρόκειται για το μεγαλύτερο σε έκταση νησί του κόσμου, με πλούσιο υπέδαφος σε σπάνιες γαίες, του οποίου οι 56.000 φιλήσυχοι κάτοικοι ζουν σε πολικό κλίμα και ασχολούνται κυρίως με την αλιεία. Είναι αυτόνομη περιοχή ανήκουσα στη Δανία, η οποία ευημερεί και είναι δεύτερη στον κόσμο ειρηνική χώρα, μετά την Ισλανδία, παλιά κτήση της. Η Δανία των 5,5 εκατομμυρίων κατοίκων είναι μέλος του ΟΗΕ, της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, άρα σύμμαχος των ΗΠΑ… Σημειώνεται πως με βάση τις έως τώρα δηλώσεις των ηγετών των χωρών – μελών της Ε.Ε. αν ο Τραμπ δια της βίας προσαρτήσει την Γροιλανδία, οι χώρες τους δεν θα φανούν στρατιωτικά αρωγοί της Δανίας, όπως κάνουν στην Ουκρανία έναντι της Ρωσίας. Και το ΝΑΤΟ φυσικά ουδέν μέτρο θα λάβει σε βάρος των ΗΠΑ, της ηγετικής δυνάμεως της «Συμμαχίας» … Η Δανία στην περίπτωση ενεργειών των ΗΠΑ σε βάρος της εδαφικής της ακεραιότητας απειλεί ότι θα αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ, αλλά, δυστυχώς για αυτήν, θα συμβεί ό, τι στην Ελλάδα το 1974… Είναι απτό παράδειγμα η, με τις ευλογίες των ΗΠΑ, αδικαιολόγητη επίθεση της Τουρκίας σε βάρος της Κύπρου και το αδιέξοδο στο οποίο οδηγήθηκε η Ελλάδα στη συνέχεια με την έξοδό της από την Ατλαντική Συμμαχία…
Και μια και αναφερθήκαμε στην Κύπρο σημειώνουμε το πώς βλέπει το Κυπριακό ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντιμίρ Ζελένσκι. Κατά την πρόσφατη συνάντησή του στη Λευκωσία με τον προεδρεύοντα αυτό το εξάμηνο της Ε.Ε. Πρόεδρο της Κύπρου Νίκο Χριστοδουλίδη, αυτός δήλωσε : «Η Κύπρος ως χώρα που εξακολουθεί να βιώνει τις συνέπειες της παράνομης εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής κατανοεί πλήρως τί διακυβεύεται στην Ουκρανία. Η Ουκρανία αποτελεί κεντρική προτεραιότητα της Κυπριακής Προεδρίας…Η Κύπρος στέκεται σταθερά στο πλευρό της Ουκρανίας για μια δίκαιη και βιώσιμη ειρήνη, βασισμένη πλήρως στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και με απόλυτο
σεβασμό στην κυριαρχία και στην εδαφική ακεραιότητα τη χώρας». Και ο Ζελένσκι απάντησε έτσι για την από τους Τούρκους απαράδεκτη κατοχή του 40% τους εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας: «Για την Ουκρανία η στιγμή της αναλήψεως της Προεδρίας της Ε.Ε. από την Κύπρο – ένα κράτος – μέλος που, δυστυχώς, παραμένει διαιρεμένο, αλλά είναι προσηλωμένο στη διαρκή ειρήνη και είναι πλήρως ισότιμο μέλος στην Ευρώπη. Και μια χώρα που μπορεί να είναι μικρότερη σε μέγεθος, αλλά έχει ίση φωνή στους ευρωπαϊκούς θεσμούς …». Ο Χριστοδουλίδης στηρίζει τις απόψεις Ζελένσκι, ενώ αυτός βλέπει την Κύπρο απλώς διαιρεμένη… Για την Ουκρανία του Ζελένσκι βεβαίως είναι γνωστή η εξάρτηση που έχει από την Τουρκία…
Είναι αναμφισβήτητο πως μία από τις δυσκολότερες ανθρώπινες κατακτήσεις είναι η εφαρμογή της δικαιοσύνης. Πάντα ο εγωισμός οδηγεί στο δίκαιο του ισχυροτέρου, είτε σε επίπεδο ανθρώπων, είτε σε επίπεδο κρατών. Από την εποχή του προφήτη Ησαΐα, έως την εποχή του Ιησού Χριστού και έως τις ημέρες μας είναι ζητούμενο το «Δικαιοσύνην μάθετε οι ενοικούντες επί της γης». Σχετικά καλόν είναι να θυμόμαστε τα λόγια του Μεγάλου Ιεροεξεταστή προς τον φυλακισμένο του Ιησού Χριστό, όπως τα κατέγραψε ο Ντοστογιέφσκι. Τον κατηγόρησε ότι έδωσε στον άνθρωπο την πνευματική ελευθερία, αντί να του δώσει ψωμιά και σκλαβιά: «Το ξέρεις πως εν ονόματι αυτού του ψωμιού (Σημ. του συμφέροντος και του εγωισμού δηλαδή) ο άνθρωπος θα ξεσηκωθεί εναντίον σου και θα σε πολεμήσει; Το ξέρεις πως θα περάσουν αιώνες κι αιώνες κ’ η ανθρωπότητα θα διακηρύξει με το στόμα της Σοφίας και της Επιστήμης πως έγκλημα δεν υπάρχει και πως συνεπώς δεν υπάρχει και αμαρτία και πως υπάρχουν μονάχα πεινασμένοι;… Σύ τους υποσχέθηκες τον άρτον τον επουράνιον, μα Σου ξαναλέω: Μπορεί τάχα να συγκριθεί με τον επίγειο, στα μάτια αυτής της ανθρώπινης ράτσας, της ανίσχυρης, της πάντα χυδαίας και διεφθαρμένης;…» (Σημ. Από τους «Αδελφούς Καραμάζοφ», Εκδ. Γκοβόστη, 1954, Β΄ Τόμος, σελ. 106-107).
Και πάρα κάτω ο Διάβολος μιλώντας στον Ιβάν Καραμάζοφ του εξηγεί πως όταν ολόκληρη η ανθρωπότητα απαρνηθεί τον Θεό τότε από μόνη της, χωρίς ανθρωποφαγία, θα καταρρεύσει όλη η προηγούμενη κοσμοθεώρηση της ζωής και, το σπουδαιότερο, θα καταργηθεί όλη η παλαιά ηθική και θα πραγματοποιηθεί το καινούργιο…Τότε όλα θα επιτρέπονται!…». (Αυτ. Δ΄ Τόμ. σελ. 99-100). Νομίζω πως ο Ντοστογιέφσκι ενεργεί ως ρεπόρτερ του σήμερα…-
