Ι.Μ.ΒΕΡΟΙΑΣ: Την Τρίτη 2 Δεκεμβρίου, εορτή του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου, ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο Λόγο στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Αλεξανδρείας, εντός του οποίου υπάρχει παρεκκλήσιο προς τιμήν του εορταζομένου Αγίου.
Κατά την διάρκεια της θείας Λειτουργίας ο Μητροπολίτης τέλεσε την εις διάκονον χειροτονία του Μοναχού π. Σιλουανού Νατσίδη.
Επίσης, τέθηκε σε προσκύνηση φιαλίδιο με αίμα του Οσίου Πορφυρίου.
Διαβάστε την ομιλία του Μητροπολίτη
«Του Παρακλήτου τον ναόν τον αγιώτατον και της πανάγνου Θεοτόκου προσφιλέστατον, ανυμνήσωμεν Πορφύριον εκ καρδίας».
Ανταποκρινόμενοι και εμείς στην προτροπή του ιερού υμνογράφου ήλθαμε σήμερα στον ναό της Παναγίας, όπου ευρίσκεται και το παρεκκλήσιο του αγίου Πορφυρίου, του Καυσοκαλυβίτου, του μεγάλου αυτού συγχρόνου αγίου της Εκκλησίας μας, για να τιμήσουμε τη μνήμη του και να λάβουμε την ευλογία και τη χάρη του, προσκυνώντας αντί αποτμήματος του ιερού του λειψάνου, ένα μικρό φιαλίδιο που περιέχει αίμα του οσίου, το οποίο έχουμε την ευλογία να κατέχουμε ως πολύτιμο θησαυρό στην Ιερά μας Μητρόπολη.
Ήλθαμε όμως και για να διδαχθούμε από την όντως αγία και θαυμαστή ζωή του, όπως διδασκόταν και οι χιλιάδες άνθρωποι, οι οποίοι τον πλησίαζαν όσο ευρίσκετο ο όσιος εν ζωή.
Και τι διδασκόταν; Διδασκόταν πρωτίστως αυτό που έλεγε συχνά και ο ίδιος ο όσιος Πορφύριος, ότι δηλαδή η πνευματική ζωή, η εν Χριστώ ζωή, είναι μία για όλους τους χριστιανούς, ανεξάρτητα από τον τόπο στον οποίο ζούν, και γι᾽ αυτήν, εφόσον θέλουν πράγματι να την ζήσουν, θα πρέπει να αγωνίζονται και να προσπαθούν.
Ο ίδιος άλλωστε ο όσιος Πορφύριος ήθελε να ζήσει μέσα στη μόνωση και στην ησυχία, γι᾽ αυτό και σε νεαρή ηλικία έφυγε από το σπίτι του και πήγε στο Άγιο Όρος, στα Καυσοκαλύβια, σε ένα τόπο απολύτου μονώσεως.
Και ενώ επιθυμούσε αυτόν τον τρόπο ζωής, η ασθένεια της σαρκός τον ανάγκασε να τον εγκαταλείψει και να εγκατασταθεί στην Αθήνα, σε μία θορυβώδη μεγαλούπολη.
Στην Αθήνα πάλι δεν επέλεξε να ζήσει κάπου ήσυχα, χωρίς φασαρία και θορύβους, αλλά πήγε εκεί που τον οδήγησε ο Θεός, στην πιό πολυσύχναστη περιοχή της. Πήγε στην πλατεία Ομονοίας, στην Πολυκλινική, για να διακονεί τους ανθρώπους, να στηρίζει και να παρηγορεί τους ασθενείς, να βοηθά και να αναπαύει όσους είχαν ανάγκη.
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτή η διακονία που επέλεξε να ασκεί σε όλη του τη ζωή ήταν πολύ πιό δύσκολη, πολύ πιό απαιτητική από την ασκητική και ερημιτική ζωή στα Καυσοκαλύβια, γιατί εδώ καλείτο ο όσιος να ζήσει τη μόνωση και την ησυχία μέσα σε ένα πολύβουο περιβάλλον, μέσα στην αμαρτία που ήταν διάχυτη στην περιοχή. Και όμως ο όσιος αξιοποίησε τη διακονία των ανθρώπων ως αυστηρή άσκηση, γιατί την προσέφερε με αγάπη και με ταπείνωση.
Ο όσιος Πορφύριος ήταν ένας απλός άνθρωπος, χωρίς σπουδές και πτυχία, και όμως ήταν εκείνος στον οποίο προσέτρεχαν όχι μόνο κληρικοί και επίσκοποι για να τον συμβουλευθούν, αλλά και σοφοί και ισχυροί άνθρωποι του κόσμου. Και τους αντιμετώπιζε και αυτούς όπως και τους ταπεινούς και αμαρτωλούς και κατατρεγμένους που τον πλησίαζαν, με πολλή αγάπη αλλά και με πολλή ταπείνωση.
Με την ίδια ταπείνωση τους αντιμετώπιζε και όταν έλαβε από τον Θεό τα μεγάλα χαρίσματα, το προορατικό και το διορατικό χάρισμα, τα οποία τον έκαναν να γνωρίζει τα μύχια της ψυχής των ανθρώπων αλλά και να προβλέπει την εξέλιξη της ζωής τους. Διότι διακονία δεν νοείται με υπερηφάνεια και υψηλοφροσύνη, αλλά μόνο με την ταπείνωση, όπως ακριβώς μας την δίδαξε ο Κύριός μας και όπως βλέπουμε να την ασκεί και ο όσιος Πορφύριος που τιμούμε σήμερα.
Αυτό το παράδειγμα του συγχρόνου οσίου της Εκκλησίας μας προσπάθησε να ακολουθήσεις και εσύ, που θα λάβεις σε λίγο με τη χάρη του Θεού και διά της επικλήσεως του Παναγίου Πνεύματος τον πρώτο βαθμό της ιερωσύνης από τα χέρια του Επισκόπου σου.
Θα γίνεις διάκονος του Χριστού, διάκονος της Εκκλησίας του. Μην θεωρήσεις ότι η τιμή που σου κάνει ο Χριστός να σε συμπεριλάβει μεταξύ των διακόνων του, σου δίδει το δικαίωμα να πιστεύεις ότι έγινες κάτι σπουδαίο, κάτι που δικαιολογεί την υπερηφάνεια και την υψηλοφροσύνη. Η χάρη της διακονίας είναι όντως κάτι μεγάλο και υψηλό μόνο όταν ασκείται με ταπείνωση, με συναίσθηση της ανθρωπίνης αδυναμίας, με συναίσθηση ότι δεν είναι δική σου η χάρη την οποία έχεις, αλλά την διαχειρίζεσαι εν ονόματι του Χριστού, ο οποίος σου την εμπιστεύθηκε για να τον διακονείς, για να διακονείς την Εκκλησία του και τους ανθρώπους.
Διδάξου από τη ζωή του αγίου Πορφυρίου, ο οποίος είχε τόσο μεγάλο διορατικό και προορατικό χάρισμα και όμως παρέμενε πάντοτε ταπεινός, και χρησιμοποιούσε αυτό το χάρισμα που του έδωσε ο Θεός για το καλό των ανθρώπων και όχι ως αφορμή προβολής και υπερηφανείας, το χρησιμοποιούσε για να τους βοηθήσει όχι μόνο σε πνευματικά θέματα αλλά και σε πρακτικά. Και για να μην αφήνει κανένα περιθώριο υπερηφανείας στον εαυτό του, ο όσιος Πορφύριος έλεγε πάντοτε ότι «αυτό είναι χάρισμα από τον Θεό», το οποίο είχε λάβει, γιατί είχε νεκρώσει τον εαυτό του απέναντι στον Θεό, υποτασσόμενος πλήρως στο θέλημά του.
Φρόντισε, λοιπόν, και αγωνίσου και εσύ να διακονείς με ταπείνωση, με την ταπείνωση που εκφράζεται με την υπακοή στον Επίσκοπο και την Εκκλησία και με τον αγώνα σου να ζείς με καθαρότητα και αγνότητα ψυχής και σώματος. Αγωνίσου να διακονείς με αγάπη για τον Θεό, για την Εκκλησία και για τους ανθρώπους, όπως έκανε και ο άγιος Πορφύριος και ο όσιός σου Σιλουανός, και τότε θα ευαρεστείς με τη διακονία σου τον Θεό και θα προάγεσαι με τη χάρη του στην πνευματική ζωή και να αγιάζεσαι δι᾽ αυτής.
Αυτή είναι και η πατρική μου ευχή που θα σε συνοδεύει στο εξής πάντοτε μαζί με τις ευχές του πνευματικού σου πατρός Νικολάου και όλων των συμπροσευχομένων πατέρων, των γονέων και των οικείων σου, ώστε με τις πρεσβείες και του εορταζομένου οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου αλλά και του προστάτου σου οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου, να είσαι άξιος διάκονος της Εκκλησίας προς δόξαν Θεού.
Είσελθε εις την χαράν του Κυρίου για να λάβεις τον πρώτο βαθμό της ιερωσύνης.
