Ι.Μ.ΒΕΡΟΙΑΣ: Την Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο Λόγο στην πανηγυρίζουσα, επί τη εορτή του Γενεσίου της Υπεραγίας Θεοτόκου, Ιερά Μονή Παναγίας Καλλίπετρας στη Σκήτη Βεροίας.
Στο τέλος της θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος ευλόγησε τα κόλυβα της εορτής και τέλεσε αρτοκλασία.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«Και σχήματι ευρεθείς ως άνθρωπος εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού».
Λίγες ημέρες πρίν από την εορτή της παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού του Κυρίου μας η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει σήμερα το Γενέσιο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Εορτάζει το μέγα αυτό γεγονός για όλον τον κόσμο και για όλους τους ανθρώπους, διότι, κατά τον ιερό υμνογράφο, η γέννηση της Παναγίας Παρθένου αποτελεί «τήν απαρχήν της ημών σωτηρίας».
Ίσως όμως αναρωτηθεί κανείς για ποιόν λόγο οι θειότατοι Πατέρες όρισαν ως αποστολικό ανάγνωσμα της σημερινής μεγάλης Θεομητορικής εορτής την περικοπή από την επιστολή του πρωτοκορυφαίου αποστόλου Παύλου προς τους Φιλιππησίους, που ακούσαμε και η οποία αναφέρεται στον Χριστό.
Την απάντηση μας την δίδουν οι λόγοι του αποστόλου που προέταξα της ομιλίας μου.
Τι μας λέγει, λοιπόν, ο μέγας απόστολος Παύλος; «Και σχήματι ευρεθείς ως άνθρωπος εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού».
Μάς απαριθμεί ο απόστολος Παύλος τα στάδια της ταπεινώσεως του Χριστού, τα οποία ακολούθησε για τη σωτηρία μας. Πρώτο στάδιο της ταπεινώσεώς του ήταν η κένωσή του. Αν και ήταν ο Υιός και Λόγος του Θεού, αν και ήταν ομοούσιος και ομόθρονος με τον Πατέρα του, «εκένωσεν εαυτόν». Έγινε άνθρωπος και έλαβε τη μορφή του ανθρώπου.
Αλλά «καί σχήματι ευρεθείς ως άνθρωπος», δεν περιορίσθηκε σε αυτό, αλλά προχώρησε στο επόμενο στάδιο ταπεινώσεως. «Εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου». Ταπείνωσε ακόμη περισσότερο τον εαυτό του ο Κύριός μας με την απόλυτη υπακοή που προσέφερε στον Θεό-Πατέρα του, δηλαδή ταπεινώθηκε μέχρι του σημείου να πεθάνει για να μας λυτρώσει από τις αμαρτίες μας.
Και το τελευταίο στάδιο της ταπεινώσεώς του ήταν ότι δεν έφθασε μόνο μέχρι τον θάνατο, αλλά επέλεξε τον πιό φρικτό και επώδυνο θάνατο, τον θάνατο του Σταυρού, για να ολοκληρώσει το σχέδιο της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους.
Από τους λόγους αυτού του ουρανοβάμονος αποστόλου Παύλου γίνεται φανερό ότι η σωτηρία μας επιτεύχθηκε χάρη στην απόλυτη ταπείνωση του Κυρίου μας, του Υιού και Λόγου του Θεού.
Εάν όμως η σωτηρία μας πραγματώνεται με την ταπείνωση του Κυρίου μας, δεν θα πρέπει να ξεχνούμε ότι αρχίζει και με την ταπεινή υπακοή της Υπεραγίας Θεοτόκου, η οποία υπήρξε «η απαρχή της ημών σωτηρίας».
Καρπός της υπακοής και της ταπεινώσεως ενώπιον του Θεού των ευσεβών γονέων της, των δικαίων Ιωακείμ και Άννης, ήταν η Παναγία μας. Αλλά και η ζωή της Υπεραγίας Θεοτόκου ήταν ζωή ταπεινώσεως και υπακοής στον Θεό, τόσο κατά την παραμονή της στον ναό του Θεού, όπου εισήλθε μόλις τριών ετών, όπως λέγει ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς ως «τριετίζουσα δάμαλις», όσο και μετά την επιλογή της από τον Θεό για να υπηρετήσει το σχέδιο της θείας οικονομίας για τη σωτηρία μας.
Η ταπείνωση και η υπακοή της Υπεραγίας Θεοτόκου είναι αυτή που τη συνδέει ουσιαστικά με τον Υιό της και Κύριό μας, στην υπακοή και την ταπείνωση του οποίου αναφέρθηκε ο απόστολος Παύλος, στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα. Και η επιλογή του αυτή από τους αγίους Πατέρες, που προβάλλει τον Χριστό παράλληλα προς την Παναγία Παρθένο, έχει ως σκοπό να διδάξει και εμάς ότι η οδός της σωτηρίας μας δεν είναι άλλη από την οδό της ταπεινώσεως και της υπακοής.
Αν η Υπεραγία Θεοτόκος, η απαρχή της σωτηρίας μας, και ο Κύριός μας, ο Σωτήρας και Λυτρωτής μας, μας χάρισαν τη σωτηρία με την ταπείνωση και την υπακοή τους στον Θεό, είναι προφανές ότι ο μόνος τρόπος να την επιτύχουμε και εμείς με τη χάρη του Θεού είναι η ταπείνωση και η υπακοή μας στο θέλημα του Θεού. Όλα τα άλλα, ό,τι και αν κάνουμε για τη σωτηρία μας, δεν είναι αρκετά, εάν δεν συνοδεύονται και δεν συνδυάζονται με την υπακοή και την ταπείνωση. Χωρίς αυτές είναι μάταια, διότι η έλλειψη της υπακοής είναι έκφραση εγωισμού που δεν συμβαδίζει με την ταπείνωση. Συγχρόνως όμως είναι και αντίθετη προς τη σωτηρία, την οποία ο Θεός προσφέρει στον άνθρωπο, εφόσον δεν είναι δυνατόν να θέλουμε κάτι που προσφέρει ο Θεός, δηλαδή τη σωτηρία μας, και να παραμένουμε εγωιστικά στο θέλημά μας χωρίς να υπακούουμε στο δικό του.
Γι᾽ αυτό, λοιπόν, τιμώντας το Γενέσιο της Υπεραγίας Θεοτόκου, που είναι η αρχή της σωτηρίας μας, όπως είπαμε, στην ιστορική αυτή Μονή που είναι αφιερωμένη στη χάρη της, άς προσπαθήσουμε να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της υπακοής και της ταπεινώσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου και του Κυρίου μας, για να αξιωθούμε να γίνουμε και εμείς μέτοχοι της σωτηρίας, την οποία εύχομαι ταπεινά να χαρίσει ο Χριστός διά των πρεσβειών της Παναγίας Μητέρας του, της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, σε όλους εμάς που ήλθαμε σήμερα για να τιμήσουμε τη Γένεση της Υπεραγίας Θεοτόκου, αλλά δεν θα έχει κανένα όφελος, εάν δεν αποφασίσουμε όλοι να κάνουμε υπακοή στο θέλημα του Θεού και να έχουμε ταπείνωση τέτοια, ούτως ώστε να γίνουμε και εμείς σκεύη θείας εκλογής.
