Βεροίας Παντελεήμων: Ας μην μείνουμε μόνο στην έκπληξη και τον θαυμασμό

ΒΕΡΟΙΑΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ: Την Τετάρτη 28 Μαΐου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Πανηγυρικό Εσπερινό και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό της Αναλήψεως του Κυρίου και του Αγίου Νικολάου στο Κάτω Ζερβοχώρι.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Παντελεήμων κηρύττοντας τον θείο λόγο ανέφερε: «Ανέβη ο Θεός εν αλαλαγμώ, Κύ­ριος εν φωνή σάλπιγγος». Αιώνες πρίν από την Ανάληψη του Χριστού ο ψαλμωδός Δαβίδ είχε δεί με τα προφητικά του μάτια και είχε περιγρά­ψει αυτό που επρό­κειτο να συμβεί. Και δεν το περιέ­γραψε μόνο σαν να το έβλεπε από τη γή, όπως το είδαν οι μα­θη­τές του Κυ­ρίου, αλλά το περιέγραψε όπως το έβλεπαν και το ζούσαν οι άγιοι άγγελοι στον ουρανό.

«Ανέβη ο Θεός εν αλαλαγμώ, Κύ­ριος εν φωνή σάλπιγγος».

Ο Χριστός εμφανιζόταν επί σαρά­ντα ημέρες μετά την Ανάστασή του στους μα­θη­τές του για να εδραιώ­σει την πίστη τους ότι όντως ανα­στήθηκε, ότι όντως νίκησε τον θά­νατο. Και μετά τις σαράντα ημέ­ρες, αφού ολοκλήρωσε το έργο της σω­τηρίας των ανθρώπων, για το οποίο ήλθε στη γή, ήλθε η ώρα να επιστρέψει στον Πατέρα του, στον ουρανό.

Και εάν κατά τη γέννηση του Χρι­­στού οι άγγελοι ήταν εκείνοι που τον συνόδευσαν με τους ύμνους τους και έδωσαν στους ποιμένες το μήνυμα του κοσμο­σω­τηρίου γε­γο­νότος, άγγελοι τον συνο­δεύουν, και καθώς ανεβαίνει στον ουρανό, επι­στρέφοντας στον Πατέρα του. Τον συνοδεύουν «εν αλα­λαγμώ και εν φωνή σάλπιγγος», ως βασι­λέα, ο οποίος επιστρέφει νι­κηφό­ρος από τον πόλεμο στα βα­σιλικά δώματα. Γιατί πράγματι ο Χριστός επι­στρέ­φει στον ουρανό και στη βα­σι­λεία του Πατρός του ως νικη­τής και θριαμβευτής στον πόλεμο ενα­ντί­ον του διαβόλου, που κρα­τούσε με την αμαρτία δέσμιους τους ανθρώ­πους.

Ήλθε ο Χριστός στη γή, κήρυξε, θεράπευσε τους ανθρώπους, σταυ­ρώ­θηκε και κατήλθε στον Άδη, για να νικήσει τον διάβολο, για να συντρίψει τη δύ­ναμή του, για να διαλύσει το κρά­τος του και να απε­λευ­θερώσει τους αν­θρώ­πους που τους κρα­­τούσε δε­σμί­ους του και χω­ρι­σμένους από τον Θεό.

Ήλθε στη γη ο Χριστός και νίκησε τον διάβολο και απάλλαξε τους αν­θρώπους από τη δουλεία του και τους απεκατέστησε στην αγάπη του Θεού, χαρίζοντάς τους το δικαίωμα να είναι και πάλι «τέκνα Θεού» και να κληρονο­μήσουν τη βασιλεία του.

Γι᾽ αυτόν τον θρίαμβό του οι άγιοι άγγελοι υποδέχονται τον Χριστό εν αλαλαγμώ και εν φωνή σάλ­πιγγος. Ο διάβολος πίστευε ότι θα ήταν για πάντα κυρίαρχος του κόσμου και θα είχε στην εξουσία του τους ανθρώ­πους, αλλά ο Χρι­στός τον νικά και τον διαψεύδει.

Τον υποδέχονται όμως πανηγυ­ρι­­­κά και για έναν ακόμη λόγο. Γιατί βλέπουν τον Χριστό να ανέρ­χεται στον ουρανό όχι όπως κα­τήλ­θε, με τη θεία του δηλαδή μό­νο φύση, αλλά αυτή τη φορά φέ­ροντας μαζί του και την αν­θρώ­πι­νη φύση, φέ­ροντας μαζί του και την αναστημέ­νη και θεωμένη αν­θρώπινη σάρκα που έλα­βε από την Παναγία Παρ­θένο.

Και μπορεί οι άγιοι άγγελοι να γνώ­ριζαν το μυστήριο της θείας οι­κονομίας, το μυστήριο της αγά­πης του Θεού για τον άνθρω­πο, που έστειλε τον Υιό του στη γη «μορ­φήν δούλου λαβόντα», για τη σω­τη­ρία του ανθρώπου, αλλά δεν μπορούσαν να σκεφθούν ότι αυτή η ανθρώπινη σάρκα που ανέλαβε ο Χριστός στη γη θα εισήρχετο μαζί του θριαμβευτικά στον ουρα­νό. Δεν μπορούσαν να φαντασθούν ότι η θεία αγάπη θα έφθανε σε αυ­τό το σημείο, ώστε ο Χριστός να κάθεται στο εξής δίπλα στον Πατέρα του όχι μόνο με τη θεία αλλά με τη θε­αν­θρώπινη φύση του, δοξάζοντας με τον τρόπο αυτό τον άνθρωπο και προαναγγέλοντας τη δυνατό­τη­­τα που του προσφέρει να γίνει και αυτός κατά χάριν θεός.

Και αυτός είναι ο δεύτερος λό­γος, για τον οποίο οι άγιοι άγγελοι υπο­δέχονται εν αλα­­­λαγμώ και εν φω­νή σάλπιγγος τον Χριστό, έκπλη­κτοι από το θαύμα που βλέπουν, έκπληκτοι από το μέγεθος της αγάπης και της ευσπλαγχνίας του προς τον άν­θρω­πο.

Εορτάζοντας, λοιπόν, και εμείς το χαρμό­συ­νο γεγονός της Αναλή­ψεως του Χρι­στού, άς μην μείνου­με μόνο στην έκπληξη και στο θαυ­μασμό του μεγαλείου και της δό­ξης του Χριστού, αλλά άς προ­σπα­θήσουμε να κατανοήσουμε το μέγεθος της δωρεάς που μας προσ­φέρει με την εν σώματι άνοδό του στον ουρανό. Άς προσπαθήσουμε να κατανοή­σου­­με το μέγεθος της ευ­λογίας και της αγάπης του Θεού, ο οποίος όχι μόνο μας απάλ­λαξε από την αμαρ­τία και μας απελευ­θέρωσε από το κράτος του διαβό­λου, αλλά και μας απο­κα­τέστησε πλησίον του, θεώ­νο­ντας την αν­θρώ­πινη φύση μας.

Κυρίως όμως άς μην ξεχνούμε ποτέ αυτή τη δωρεά και την ευ­λο­γία της θείας αγάπης, ώστε έχο­ντας πάντοτε κατά νού την τιμή, η οποία ανα­μέ­νει στο σώμα μας, να προσέχουμε πως το χρησιμοποιού­με, να προσέχουμε να το διατη­ρού­με κατά το δυνατόν κα­θαρό από τους ρύπους της αμαρ­τίας, ώστε να αξιωθεί με τη χάρη του Θεού της τιμής που του επεφύλαξε ο ανα­ληφθείς εις τους ουρανούς Κύριός μας.