ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ: Με λόγο βαθύ και πατρικό, ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος προχώρησε σε μία ξεχωριστή παρέμβαση για τις παγίδες της ψηφιακής απομόνωσης…
και την ευθύνη απέναντι στην κλιματική κρίση, στο πλαίσιο συνέντευξης που παραχώρησε στον Αναπληρωτή Καθηγητή Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γεώργιο Ι. Ανδρουτσόπουλο. Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Πανεπιστήμιο Αθηνών» την Κυριακή 25 Μαΐου.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης προειδοποίησε ευθέως για τους κινδύνους των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τονίζοντας ότι συμβάλλουν στην καλλιέργεια μιας «επίπλαστης εικόνας του εαυτού μας» και ενισχύουν το «εγώ» εις βάρος της αυθεντικής κοινωνικότητας.
«Η ζωή δεν είναι digital. Οι φίλοι δεν είναι ψηφιακά επεξεργασμένα πρόσωπα που περιμένουμε να μας κάνουν ένα “like” ή να μας στείλουν μία χαμογελαστή φατσούλα για να αισθανθούμε κοινωνικά αποδεκτοί», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Απευθυνόμενος ειδικά στη νέα γενιά, υπογράμμισε: «Παρακαλώ τις φοιτήτριες και τους φοιτητές, τις νέες και τους νέους μας, να μην εγκλωβίζονται σε ψηφιακά χρυσά κλουβιά, δαπανώντας τον πολύτιμο χρόνο τους σε ένα εικονικό, μη πραγματικό σύμπαν. Βγείτε στον κόσμο, αναπνεύστε το οξυγόνο της επικοινωνίας με τον συνάνθρωπο».
Σε ερώτηση για την κλιματική κρίση, ο Παναγιώτατος υπενθύμισε με έμφαση την ευθύνη όλων απέναντι στη δημιουργία. «Το οικολογικό ζήτημα μάς αφορά όλους», τόνισε, «διότι είμαστε προσωρινοί διαχειριστές του κόσμου στον οποίο ζούμε και τον οποίο οφείλουμε να τον παραδώσουμε, αν όχι καλύτερο, τουλάχιστον όπως τον παραλάβαμε στις επόμενες γενιές». Η θέση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως υπήρξε διαχρονικά σταθερή στο θέμα της οικολογίας, με ενεργό ρόλο σε παγκόσμιες πρωτοβουλίες.
Η παρέμβασή του έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η Εκκλησία της Ελλάδος και φορείς όπως το Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης εξετάζουν τρόπους παιδείας και ενημέρωσης των νέων για τους κινδύνους του ψηφιακού εθισμού και της τεχνολογικής απομόνωσης.
Το μήνυμα του Παναγιωτάτου δεν αφορά μόνο το διαδίκτυο, αλλά αποτελεί μια βαθιά πνευματική προτροπή για επιστροφή στο πρόσωπο, στον διάλογο, στην ελευθερία της σχέσης. Δείχνει τον δρόμο για έναν σύγχρονο άνθρωπο που δεν θα είναι παγιδευμένος στις οθόνες αλλά ελεύθερος στην αγάπη.
