Μνημόσυνο τριών ημερών από την κοίμηση του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΔΟΒΡΑ: Το Σάββατο 1 Μαρτίου ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό του Αγίου Λουκά του Ιατρού στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά Βεροίας.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας τελέστηκε το μνημόσυνο των τριών ημερών από την κοίμηση του μακαριστού Κτίτορος και Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά Αρχιμ. Παντελεήμονος Κορφιωτάκη και ακολούθησε τρισάγιο επί του τάφου.

Ο Μητροπολίτης κ. Παντελεήμων κηρύττοντας τον θείο λόγο ανέφερε μεταξύ άλλων:

«Ο καρπός του πνεύματός εστιν αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια». Αυτούς τους λόγους του πρωτο­κο­ρυφαίου αποστόλου Παύλου μας υπενθυμίζει η Αγία μας Εκ­κλησία, λέγοντάς μας ότι οι αρετές για τις οποίες αγωνιζόμεθα και τις οποίες επιδιώκουμε είναι καρποί του Παναγίου Πνεύματος και όχι δικά μας, ανθρώπινα, επιτεύγματα.

Και μας το υπενθυμίζει αυτό για δύο λόγους η Εκκλησία μας. Ο ένας είναι γιατί σήμερα τιμά τους εν ασκήσει διαλάμψαντας αγίους άνδρες και γυναίκες, όλους τους ασκητές και τους μοναχούς, όλους όσους ξεχώρισαν για την αφιέρωση της ζωής τους στην κατά Θεόν άσκηση για να αποκτήσουν τις αρετές.

Και θέλει η Εκκλησία μας να γνωρίζουμε ότι οι όσιοι αυτοί πατέρες και μητέρες μας δεν διακρίθηκαν για τις αρετές τους, μόνο επειδή αγωνίσθηκαν γι’ αυ­τες, αλλά γιατί αγωνίσθηκαν πρω­τίστως να έχουν στη ψυχή τους τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Αγω­νι­σθηκαν να διατηρούν την ψυχή τους καθαρή, αποφεύγοντας την αμαρτία και τους ρύπους τους οποί­ους αυτή προκαλεί, διότι η χα­ρη του Αγίου Πνεύματος δεν ενοι­κεί σε ψυχές ακάθαρτες και μολυ­σμένες από την αμαρτία.

Αγωνίσθηκαν, λοιπόν, οι τιμώμε­νοι όσιοι άνδρες και γυναίκες να διατηρούν την ψυχή τους καθαρή, αξιοποιώντας και τα μέσα που προσφέρει η Εκκλησία μας γι’ αυ­τον τον σκοπό, το μυστήριο της ιε­ρας εξομολογήσεως και της θείας Ευχαριστίας, με τα οποία όχι μόνο καθαίρεται η ψυχή του ανθρώπου αλλά και λαμβάνει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο μας το υπενθυμίζει είναι για να μην απορούμε και διερωτώμεθα πως οι εν ασκήσει διαλάμψαντες πατέρες, που αντιμετώπιζαν τόσες δυσκολίες, τόσους πειρασμούς, το­σες στερήσεις και κακοπάθειες, και πολλές φορές τόσες ασθένειες ήταν πάντοτε χαρούμενοι και ειρη­νικοί.

Η χαρά και η ειρήνη που είχαν στην ψυχή τους αλλά και εξέπε­μπαν στο περιβάλλον και τους αν­θρώπους γύρω τους ήταν καρπός του αγίου Πνεύματος, το οποίο ενοικούσε στην ψυχή τους.

Αυτό είχαμε τη μεγάλη ευλογία να το ζήσουμε και εμείς στην καθημερινότητα μας στο πρόσωπο του μακαριστού Καθηγουμένου της Ιεράς μας Μονής, ο οποίος παρά την ασθένεια από την οποία δοκιμαζόταν τα τελευταία χρόνια αλλά και στο παρελθόν, ήταν πα­ντοτε ειρηνικός, όχι εξωτερικά ή επίπλαστα, αλλά πραγματικά και ουσιαστικά. Είχε μέσα στην ψυχή του την κατά Θεόν ειρήνη, η οποία ήταν καρπός του Παναγίου Πνεύ­μα­τος, όπως και η χαρά την οποία απέπνεε και μετέδιδε σε όσους τον πλησίαζαν και τον συναναστρε­φο­ταν.

Και μαζί με την ειρήνη και τη χα­ρα είχε ο μακαριστός Καθηγούμε­νος και όλες τις άλλες αρετές, τις οποίες αναφέρει ο απόστολος Παύ­λος ως καρπούς του Αγίου Πνεύ­ματος. Ήταν εγκρατής στα πάντα, πράος, υπομονετικός και μακρόθυ­μος και στις δυσκολίες που αντι­μετώπιζε ο ίδιος αλλά και με τους άλλους ανθρώπους.

Ήταν άνθρω­πος αγαθός και γεμά­τος αγάπη, την οποία εξέφραζε προς όλους μι­κρούς και μεγάλους, τους πα­τε­ρες και τα πνευματικά του τέκνα, τους προσκυνητές και κάθε άνθρωπο που τον πλησίαζε, «κατά την εκά­στου ιδίαν χρείαν», και με τον τρο­πο αυτό όλους τους βοηθούσε, όλους τους στήριζε, όλους τους ανέπαυε, όλους τους ενίσχυε και τους ενέθαρρυνε.

Ήταν ακόμη άνθρωπος της πι­στεως, της δι’ έργων ενεργουμένης. Γι’ αυτό και αφιερώθηκε ψυχή τε και σώματι στον Θεό που τον αξίω­σε να δεί αυτά τα οποία επόθησε και για τα οποία εργάσιηκε και εκοπίασε να πραγματοποιούνται.

Δεν ήταν όμως τυχαίο ότι όλες αυτές τις αρετές, τις οποίες ο μέγας απόστολος Παύλος ονομάζει καρ­πούς του Πνεύματος, τις είχε ο μα­καριστός Καθηγούμενός μας. Τις είχε, γιατί είχε μαζί με αυτές και πριν από αυτές τη χάρη του Πα­ναγίου Πνεύματος που ενοικούσε στην ψυχή και στο σώμα του.

Δια­κρινόταν για την καθαρότητα της ζωής του, την ψυχική, τη σωμα­τική και πνευματική, που ήταν αποτέλεσμα τόσο του αγώνος του όσο και της ενσυνειδήτου μετοχής του στα ιερά μυστήρια, στην εξομο­λόγηση και στη θεία Κοινωνία, γιατί ήταν άνθρωπος της λειτουρ­γικής και μυστηριακής ζωής και αγωνιζόταν να προσεγγίζει «ακα­τα­γνώστως και απροσκόπτως» το ιερό θυσιαστήριο.

Αυτή η χάρη του Παναγίου Πνεύ­ματος τον έκανε τον χαριτωμένο άνθρωπο που όλοι γνωρίσαμε και αγαπήσαμε και θαυμάσαμε για τη ζωή του, για το έργο και την προσ­φορά του, γιατί «ως αύρα λεπτή» επέτρεψε ο Θεός να ζήσει ανάμεσά μας, αφήνοντας ανεξίτηλο παρά­δειγμα αγίας ζωής, το οποίο θα μας συνοδεύει, θα μας παρακινεί όλους και θα μας υπενθυμίζει, ιδιαιτέρως κατά τη αρχόμενη Μεγάλη Τεσσα­ρακοστή, ότι οι αρετές για τις οποί­ες θα αγωνιζόμεθα έχουν ως προϋ­πόθεση τη χάρη του Αγίου Πνεύ­ματος. Γιατί έτσι μόνο είναι γνη­σιες, όπως ήταν και αυτές που είχε ο μακαριστός Καθηγούμενος.

Ας είναι η μνήμη του αιωνία.