ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΔΟΒΡΑ: Το Σάββατο 1 Μαρτίου ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό του Αγίου Λουκά του Ιατρού στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά Βεροίας.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας τελέστηκε το μνημόσυνο των τριών ημερών από την κοίμηση του μακαριστού Κτίτορος και Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά Αρχιμ. Παντελεήμονος Κορφιωτάκη και ακολούθησε τρισάγιο επί του τάφου.
Ο Μητροπολίτης κ. Παντελεήμων κηρύττοντας τον θείο λόγο ανέφερε μεταξύ άλλων:
«Ο καρπός του πνεύματός εστιν αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια». Αυτούς τους λόγους του πρωτοκορυφαίου αποστόλου Παύλου μας υπενθυμίζει η Αγία μας Εκκλησία, λέγοντάς μας ότι οι αρετές για τις οποίες αγωνιζόμεθα και τις οποίες επιδιώκουμε είναι καρποί του Παναγίου Πνεύματος και όχι δικά μας, ανθρώπινα, επιτεύγματα.
Και μας το υπενθυμίζει αυτό για δύο λόγους η Εκκλησία μας. Ο ένας είναι γιατί σήμερα τιμά τους εν ασκήσει διαλάμψαντας αγίους άνδρες και γυναίκες, όλους τους ασκητές και τους μοναχούς, όλους όσους ξεχώρισαν για την αφιέρωση της ζωής τους στην κατά Θεόν άσκηση για να αποκτήσουν τις αρετές.
Και θέλει η Εκκλησία μας να γνωρίζουμε ότι οι όσιοι αυτοί πατέρες και μητέρες μας δεν διακρίθηκαν για τις αρετές τους, μόνο επειδή αγωνίσθηκαν γι’ αυτες, αλλά γιατί αγωνίσθηκαν πρωτίστως να έχουν στη ψυχή τους τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Αγωνισθηκαν να διατηρούν την ψυχή τους καθαρή, αποφεύγοντας την αμαρτία και τους ρύπους τους οποίους αυτή προκαλεί, διότι η χαρη του Αγίου Πνεύματος δεν ενοικεί σε ψυχές ακάθαρτες και μολυσμένες από την αμαρτία.
Αγωνίσθηκαν, λοιπόν, οι τιμώμενοι όσιοι άνδρες και γυναίκες να διατηρούν την ψυχή τους καθαρή, αξιοποιώντας και τα μέσα που προσφέρει η Εκκλησία μας γι’ αυτον τον σκοπό, το μυστήριο της ιερας εξομολογήσεως και της θείας Ευχαριστίας, με τα οποία όχι μόνο καθαίρεται η ψυχή του ανθρώπου αλλά και λαμβάνει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο μας το υπενθυμίζει είναι για να μην απορούμε και διερωτώμεθα πως οι εν ασκήσει διαλάμψαντες πατέρες, που αντιμετώπιζαν τόσες δυσκολίες, τόσους πειρασμούς, τοσες στερήσεις και κακοπάθειες, και πολλές φορές τόσες ασθένειες ήταν πάντοτε χαρούμενοι και ειρηνικοί.
Η χαρά και η ειρήνη που είχαν στην ψυχή τους αλλά και εξέπεμπαν στο περιβάλλον και τους ανθρώπους γύρω τους ήταν καρπός του αγίου Πνεύματος, το οποίο ενοικούσε στην ψυχή τους.
Αυτό είχαμε τη μεγάλη ευλογία να το ζήσουμε και εμείς στην καθημερινότητα μας στο πρόσωπο του μακαριστού Καθηγουμένου της Ιεράς μας Μονής, ο οποίος παρά την ασθένεια από την οποία δοκιμαζόταν τα τελευταία χρόνια αλλά και στο παρελθόν, ήταν παντοτε ειρηνικός, όχι εξωτερικά ή επίπλαστα, αλλά πραγματικά και ουσιαστικά. Είχε μέσα στην ψυχή του την κατά Θεόν ειρήνη, η οποία ήταν καρπός του Παναγίου Πνεύματος, όπως και η χαρά την οποία απέπνεε και μετέδιδε σε όσους τον πλησίαζαν και τον συναναστρεφοταν.
Και μαζί με την ειρήνη και τη χαρα είχε ο μακαριστός Καθηγούμενος και όλες τις άλλες αρετές, τις οποίες αναφέρει ο απόστολος Παύλος ως καρπούς του Αγίου Πνεύματος. Ήταν εγκρατής στα πάντα, πράος, υπομονετικός και μακρόθυμος και στις δυσκολίες που αντιμετώπιζε ο ίδιος αλλά και με τους άλλους ανθρώπους.
Ήταν άνθρωπος αγαθός και γεμάτος αγάπη, την οποία εξέφραζε προς όλους μικρούς και μεγάλους, τους πατερες και τα πνευματικά του τέκνα, τους προσκυνητές και κάθε άνθρωπο που τον πλησίαζε, «κατά την εκάστου ιδίαν χρείαν», και με τον τροπο αυτό όλους τους βοηθούσε, όλους τους στήριζε, όλους τους ανέπαυε, όλους τους ενίσχυε και τους ενέθαρρυνε.
Ήταν ακόμη άνθρωπος της πιστεως, της δι’ έργων ενεργουμένης. Γι’ αυτό και αφιερώθηκε ψυχή τε και σώματι στον Θεό που τον αξίωσε να δεί αυτά τα οποία επόθησε και για τα οποία εργάσιηκε και εκοπίασε να πραγματοποιούνται.
Δεν ήταν όμως τυχαίο ότι όλες αυτές τις αρετές, τις οποίες ο μέγας απόστολος Παύλος ονομάζει καρπούς του Πνεύματος, τις είχε ο μακαριστός Καθηγούμενός μας. Τις είχε, γιατί είχε μαζί με αυτές και πριν από αυτές τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος που ενοικούσε στην ψυχή και στο σώμα του.
Διακρινόταν για την καθαρότητα της ζωής του, την ψυχική, τη σωματική και πνευματική, που ήταν αποτέλεσμα τόσο του αγώνος του όσο και της ενσυνειδήτου μετοχής του στα ιερά μυστήρια, στην εξομολόγηση και στη θεία Κοινωνία, γιατί ήταν άνθρωπος της λειτουργικής και μυστηριακής ζωής και αγωνιζόταν να προσεγγίζει «ακαταγνώστως και απροσκόπτως» το ιερό θυσιαστήριο.
Αυτή η χάρη του Παναγίου Πνεύματος τον έκανε τον χαριτωμένο άνθρωπο που όλοι γνωρίσαμε και αγαπήσαμε και θαυμάσαμε για τη ζωή του, για το έργο και την προσφορά του, γιατί «ως αύρα λεπτή» επέτρεψε ο Θεός να ζήσει ανάμεσά μας, αφήνοντας ανεξίτηλο παράδειγμα αγίας ζωής, το οποίο θα μας συνοδεύει, θα μας παρακινεί όλους και θα μας υπενθυμίζει, ιδιαιτέρως κατά τη αρχόμενη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ότι οι αρετές για τις οποίες θα αγωνιζόμεθα έχουν ως προϋπόθεση τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Γιατί έτσι μόνο είναι γνησιες, όπως ήταν και αυτές που είχε ο μακαριστός Καθηγούμενος.
Ας είναι η μνήμη του αιωνία.
