ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΥ: Η σχέση του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου με την πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, υπήρξε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της ισορροπίας που επιδιώκει η Εκκλησία με την Πολιτεία, ακόμη και όταν οι αξίες τους δεν συμπίπτουν.
Του Γιάννη Παπανικολάου – ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Ο Ιερώνυμος, γνωστός για τη μετριοπάθεια και τη στρατηγική προσέγγισή του στις σχέσεις με την πολιτική ηγεσία, σεβάστηκε τον θεσμό της Προεδρίας, διατηρώντας μια αξιοπρεπή στάση απέναντι σε μια προσωπικότητα που πολλές φορές κινήθηκε προκλητικά έναντι της Εκκλησίας και των παραδόσεών της.
Η Σακελλαροπούλου, από την άλλη, υπήρξε μια επιλογή που δίχασε, τόσο πολιτικά όσο και κοινωνικά. Στη διάρκεια της θητείας της, η στάση της απέναντι στην Εκκλησία και τις παραδόσεις του ελληνικού λαού προκάλεσε έντονες αντιδράσεις.
Χρειάστηκε σχεδόν πέντε χρόνια για να κάνει το σημείο του Σταυρού σε δημόσιες εκδηλώσεις και να τηρήσει το εθιμοτυπικό σε θρησκευτικές τελετές. Αν και η σχέση της με τον Αρχιεπίσκοπο υπήρξε θεσμικά ομαλή, η γενικότερη στάση της απέναντι σε θέματα πίστης και κοινωνικών αξιών άφησε αμφιλεγόμενες εντυπώσεις.
Η προκλητική της στάση και η αποδοκιμασία της κοινωνίας
Η πρώην Πρόεδρος επέλεξε να δώσει ιδιαίτερη έμφαση σε προοδευτικές και δικαιωματικές πολιτικές, συχνά αγνοώντας ή ακόμη και περιφρονώντας ευαίσθητα κοινωνικά θέματα που αφορούν τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Το γεγονός ότι άνοιξε το Προεδρικό Μέγαρο στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, ενώ ουδέποτε έκανε μια αντίστοιχη κίνηση για τους πολύτεκνους, προκάλεσε αντιδράσεις. Η στάση της στο ζήτημα της ψήφισης του νόμου για τον γάμο των ομοφυλοφίλων ενίσχυσε την εικόνα μιας ηγεσίας αποκομμένης από την παράδοση και τις αξίες του ελληνικού λαού.
Την ίδια στιγμή, η στάση της Εκκλησίας παρέμεινε σταθερή: ο Ιερώνυμος, χωρίς να επιδιώκει συγκρούσεις, υπερασπίστηκε διακριτικά τις θέσεις της Εκκλησίας, χωρίς όμως να εμπλακεί σε πολιτικά παιχνίδια. Αυτό το ήθος είναι που διαχρονικά χαρακτηρίζει την Εκκλησία μας, η οποία δεν υποχωρεί από τις αρχές της, αλλά ταυτόχρονα επιλέγει τον δρόμο της ψυχραιμίας και της θεσμικής σοβαρότητας.
Η επόμενη μέρα για την Εκκλησία και την Πολιτεία
Η αποχώρηση της Σακελλαροπούλου αφήνει πίσω της ένα κενό θεσμικής αξιοπιστίας, το οποίο η νέα ηγεσία της Προεδρίας καλείται να καλύψει. Η Εκκλησία, ως διαχρονικός θεσμός του ελληνικού έθνους, θα συνεχίσει να επιτελεί το έργο της, υπερασπιζόμενη την πίστη, την κοινωνική συνοχή και τις αξίες που κράτησαν όρθιο τον ελληνισμό ανά τους αιώνες.
Το ζητούμενο πλέον είναι αν η νέα πολιτειακή ηγεσία θα κατανοήσει τη σημασία του σεβασμού στις παραδόσεις και την πίστη του λαού ή αν θα συνεχίσει μια πορεία αποκοπής από τη συλλογική συνείδηση. Ο ελληνικός λαός έχει αποδείξει ότι μπορεί να συγχωρεί, αλλά δεν ξεχνά. Και όταν βλέπει ότι οι θεσμοί που οφείλουν να τον εκπροσωπούν στρέφονται εναντίον των αξιών του, τότε αργά ή γρήγορα έρχεται η αποδοκιμασία.
