Η κολακεία είναι αποκρουστική κακία, καλυμμένη με το προσωπείο της φιλίας. Είναι το ψεύτικο χάδι, που εκδηλώνεται σαν φιλία, μόνο στα λόγια και ως προθυμία και βιασύνη για πράγματα ανάξια λόγου.
Εσύ ο πλούσιος, μην ξεγελιέσαι από τις κολακείες και τα χαμόγελα και τις περιποιήσεις των άλλων. Όλα αυτά σου τα κάνουν είτε από φόβο είτε από ιδιοτέλεια. Αν μπορούσες να εξετάσεις τα βάθη των καρδιών εκείνων που σε κολακεύουν, θα έβλεπες ότι από μέσα τους σε κατηγορούν, σε βρίζουν, σε μισούν περισσότερο και από τους χειρότερους εχθρούς σου. Και αν κάποτε η κατάσταση μεταβληθεί, αν χάσεις τον πλούτο σου, τότε τα προσωπεία θα πέσουν. Τότε θα γίνει ό,τι και με τις πόρνες, όταν ξεβάφονται. Τότε θα δεις καθαρά τα αληθινά πρόσωπα εκείνων που πρωτύτερα σε καλόπιαναν. Τότε θα καταλάβεις ότι ένιωθαν για σένα όχι εκτίμηση αλλά περιφρόνηση, όχι θαυμασμό αλλά φθόνο, όχι αγάπη αλλά μίσος. (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)
Όπως εκείνος που προσβάλλει τον ενάρετο και ευγενικό, τον εξουθενώνει και τον καταστρέφει, έτσι και όποιος κολακεύει, αυτόν που του χρειάζεται αυστηρότητα, τον διαφθείρει και δεν τον αφήνει να διορθωθεί. (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)
Ο βασιλιάς Ηρώδης μιλούσε στο λαό. Και το πλήθος φώναζε: «Αυτή η φωνή είναι του Θεού, όχι ανθρώπινη». Και αμέσως άγγελος Κυρίου τον πάταξε. Άρχισαν να τον τρώνε τα σκουλήκια και ξεψύχησε. Αμέσως η Θεία τιμωρία, τον επισκέφτηκε. Γιατί; Για την υπερηφάνειά του. Μα γιατί; Τί έφταιγε εκείνος, επειδή ο λαός φώναζε και τον επευφημούσε; Διότι αποδέχτηκε μέσα του την επευφημία και θεώρησε τον εαυτόν του άξιο, μια τέτοιας κολακείας. Απ’ αυτό διδάσκονται κυρίως, όσοι κολακεύουν ανόητα. (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)
Ο κόλακας είναι άνθρωπος διεφθαρμένος, χαμερπής και ασήμαντος. Χαϊδεύει τους ασθενείς χαρακτήρες με λόγια απατηλά, με σκοπό να τους κατακυριέψει. Είναι πονηρότερος και από την αλεπού και πιο φρικιαστικός από τα κοράκια, διότι με πονηριά και απάτη, διαφθείρει και καταστρέφει τις ψυχές των ανοήτων. Είναι πανούργος και χρησιμοποιεί πολλούς τρόπους… (Άγιος Νεκτάριος)
Η κολακεία είναι αποκρουστική κακία, καλυμμένη με το προσωπείο της φιλίας. Είναι το ψεύτικο χάδι, που εκδηλώνεται σαν φιλία, μόνο στα λόγια και ως προθυμία και βιασύνη για πράγματα ανάξια λόγου. Η κολακεία είναι κακία διεφθαρμένης ψυχής. Ψυχής άρρωστης, που τίποτα το υγιές δεν υπάρχει σ’ αυτήν. Είναι δόλια, δίχως ιερό και όσιο, ασεβής ανειλικρινής και απατηλή. Η κολακεία διαφθείρει τις ψυχές που την δέχονται. (Άγιος Νεκτάριος)
Όπως το χταπόδι προσαρμόζει το χρώμα του, στο χρώμα του περιβάλλοντος, έτσι και ο κόλακας προσαρμόζει την σκέψη του, προς τις γνώμες των ανθρώπων γύρω του. (Μέγας Βασίλειος)
Ο κόλακας όσο έχει την μπουκιά στο στόμα του, κολακεύει, θαυμάζει, ευλογεί. Μόλις όμως σηκωθεί από το τραπέζι και φύγει, εκσφενδονίζει τις βλαστήμιες σαν τις πέτρες, για εκείνον που πριν λίγο, χάριν του στομαχιού και της κοιλιάς, προσκυνούσε σαν «θεό». Ο κόλακας αρπάζει ό,τι ανήκει στον άλλο. Ενώ ευλογεί το πρωί με μεγαλοστομίες τον φίλο του, το βράδυ τον καταριέται και με ωφέλιμα και καλά λόγια, μπορεί να του πάρει, τρόπον τινά και τα ρούχα του. (Μέγας Βασίλειος)
