Ι.Μ.Βεροίας: Την Κυριακή 17 Νοεμβρίου το πρωί ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο Λόγο στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου στην Ξεχασμένη Ημαθίας.
Στο τέλος της θείας Λειτουργίας ο Πρόεδρος της Κοινότητας κ. Σουλιώτης προσφώνησε τον Σεβασμιώτατο και ο π. Δημήτριος Καλόγερος του δώρισε ένα τόμο με ιερά κειμήλια από την Ιερουσαλήμ.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«Τι ποιήσω ότι ουκ έχω που συνάξω τους καρπούς μου;»
Έναν πλούσιο άνθρωπο μας παρουσίασε ο Χριστός στη σημερινή ευαγγελική παραβολή. Έναν πλούσιο άρχοντα, στου οποίου τα πλούτη ήλθαν να προστεθούν και νέα, ακόμη περισσότερα, καθώς «ευφόρησε η χώρα» του, όπως γράφει χαρακτηριστικά ο ιερός ευαγγελιστής Λουκάς.
Και όπως ήταν αναμενόμενο, ο πλούσιος δεν ήταν δυνατόν να αδιαφορήσει για τους νέους καρπούς, που δεν χωρούσαν στις παλαιές αποθήκες του. Γι’ αυτό και σχεδιάζει να κτίσει νέες, και να τους αποθηκεύσει εκεί, ώστε να εξασφαλίσει μία άνετη και πλούσια ζωή, χωρίς φροντίδες και χωρίς μέριμνες.
Το σχέδιό του φαίνεται λογικό και συνετό, δυστυχώς όμως ο πλούσιος της παραβολής δεν λαμβάνει υπόψη του μία σημαντική παράμετρο. Δεν λαμβάνει υπόψη του ότι όλα οι καρποί και τα πλούτη που του απέφεραν είναι υλικά αγαθά, είναι υλικά πράγματα.
Και ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη μόνο από τα υλικά, γιατί δεν είναι και ο ίδιος μόνο υλικός, δεν έχει μόνο σώμα αλλά έχει και ψυχή. Επομένως, έχει ανάγκη εκτός από τα υλικά αγαθά και τα πνευματικά, έχει ανάγκη εκτός από τον υλικό πλούτο και τον πλούτο της ψυχής.
Και ποιος είναι ο πλούτος της ψυχής, τον οποίο είχε ανάγκη και ο πλούσιος της σημερινής παραβολής αλλά χρειαζόμεθα απαραιτήτως όλοι οι άνθρωποι;
Είναι πρωτίστως ο πλούτος των καλών έργων, τα οποία μας ζητά ο Χριστός και στα οποία έχουμε χρέος ως πιστά μέλη της Εκκλησίας να προϊστάμεθα, σύμφωνα με την προτροπή και του πρωτοκορυφαίου αποστόλου Παύλου. Είναι η αγάπη προς τους αδελφούς μας για την οποία μας μίλησε ο Χριστός και την προηγούμενη Κυριακή με την παραβολή του Καλού Σαμαρείτου.
Είναι όλα αυτά που μπορούμε να προσφέρουμε καθημερινά στους ανθρώπους γύρω μας και που δεν χρειάζεται να είναι χρήματα ή άλλα πράγματα που ενδεχομένως δεν διαθέτουμε, αλλά μπορεί να είναι η καλή μας διάθεση, ο χρόνος μας ή το καλό παράδειγμά μας.
Είναι ακόμη ο πλούτος των αρετών, τον οποίο οφείλουμε να αγωνιζόμεθα και να προσπαθούμε να αποκτήσουμε με τη βοήθεια και τη χάρη του Θεού, με τα μέσα που μας συστήνει και μας προσφέρει η Αγία μας Εκκλησία, και κυρίως τα ιερά μυστήρια, η νηστεία, η προσευχή, και βεβαίως και ο αγώνας μας να κόψουμε τα ελαττώματα και τα πάθη μας και να ακολουθήσουμε στη ζωή μας τις εντολές του Χριστού.
Και ο πιο σπουδαίος πλούτος, τον οποίο πρέπει να αναζητούμε και να επιθυμούμε να αποκτήσουμε είναι ο «πολύτιμος μαργαρίτης». Είναι ο ίδιος ο Χριστός και η βασιλεία των ουρανών, όπως μας διδάσκει ο Κύριός μας, τον οποίο πρέπει να αναζητούμε σε όλη μας τη ζωή και να επιδιώκουμε να ενωθούμε μαζί του με την εν Χριστώ ζωή και κοινωνώντας το Σώμα του και το Αίμα του στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας.
Αυτός ο πνευματικός πλούτος, αυτοί οι πνευματικοί θησαυροί δεν φαίνεται όμως δυστυχώς να ενδιαφέρουν και να απασχολούν τον πλούσιο της σημερινής ευαγγελικής παραβολής. Γι’ αυτό και, παρότι έχει σχεδιάσει τι θα κάνει τον επιπλέον πλούτο του και έχει τακτοποιήσει τις εκκρεμείς υποθέσεις του σχετικά με αυτόν, ακούει τον Θεό να τον χαρακτηρίζει άφρονα, ανόητο δηλαδή και χωρίς φρόνηση. Για ποιόν λόγο; Γιατί ενώ είχε φροντίσει τα πάντα, δεν είχε υπολογίσει ότι όλα τα υλικά και ανθρώπινα είναι προσωρινά και μάταια και δεν συνοδεύουν κανένα μας στην άλλη ζωή.
Και το χειρότερο ήταν ότι όλη η μέριμνά του για τον υλικό πλούτο δεν του είχε αφήσει το περιθώριο να ασχοληθεί με τον πνευματικό πλούτο, με τον πλούτο της ψυχής. Γι’ αυτό και όχι μόνο έχασε όσα με κόπο είχε συγκεντρώσει εδώ στη γη, αλλά και όσα σε άλλη περίπτωση θα ετοίμαζε ο Θεός γι᾽ αυτόν στον ουρανό.
Ακούοντας σήμερα την παραβολή του άφρονος πλουσίου, ας προβληματισθούμε. Κι ας μην πούμε ότι εμείς δεν είμαστε πλούσιοι και κατά συνέπεια δεν μας αφορά, γιατί όλοι ενδιαφερόμαστε και συγκεντρώνουμε όσα περισσότερα υλικά αγαθά μπορούμε. Δεν αρκεί όμως να περιορίσουμε τη μέριμνά μας γι’ αυτά. Θα πρέπει οπωσδήποτε να ενδιαφερθούμε και για την απόκτηση του πνευματικού πλούτου που προανέφερα, τον οποίο δεν χρειάζεται να μεριμνούμε που θα τον αποθηκεύσουμε, γιατί θησαυρίζεται στον ουρανό και δεν κινδυνεύει ούτε από κλέφτες ούτε από ληστές. Και ακόμη μας συνοδεύει και μετά θάνατον και μας εξασφαλίζει και τα ουράνια αγαθά, «α ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν αυτόν».
Ας αποφύγουμε το παράδειγμα του άφρονος πλουσίου και ας αγωνισθούμε με όλες μας τις δυνάμεις να αποκτήσουμε τον πνευματικό πλούτο, για να αποφύγουμε την κατάκριση του άφρονος και να αξιωθούμε των ουρανίων και αιωνίων αγαθών.
