Μαρωνείας Παντελεήμων: «Πρώτα ο Θεός». Ο αγώνας μας, ως χριστιανών, έγκειται στο να ελκύσουμε με τον τρόπο της ζωής μας τη θεία ευλογία.
Κουρασμένος ο Πέτρος, μαζί με τον αδελφό του Ανδρέα, έραβαν τα δίχτυά τους στην όχθη της λίμνης της Γεννησαρέτ. Η προηγούμενη βραδιά, εκτός από εξαντλητική, ήταν συνάμα και απογοητευτική παρόλη την κοπιώδη προσπάθεια, οι έμπειροι ψαράδες δεν έπιασαν τίποτα. Κι ενώ η κούραση και η θλίψη ήταν πρόδηλες, έρχεται ο γνωστός τους από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο Διδάσκαλος και ζητά μια χάρη. Ήταν τόσος πολύς ο κόσμος που τον ακολουθούσε, ώστε ο μόνος τρόπος να καταφέρει να τους μιλήσει ήταν να καθίσουν όλοι στην αμφιθεατρική πλαγιά του λόφου που κατέληγε στη λίμνη και Εκείνος μέσα από κάποιο πλοιάριο να τους απευθύνει λόγους σε μικρή απόσταση από την ακτή. Κι απ’ όλα τα πλοιάρια ο Διδάσκαλος διάλεξε αυτό του Πέτρου.
Χωρίς αντίρρηση, παρ’ όλη την κούραση και τη στενοχώρια του, ο Πέτρος ξανοίγεται λίγο και εξυπηρετεί τον Χριστό. Κι όταν Εκείνος τελειώνει την διδασκαλία, ο Πέτρος ακούει τον Διδάσκαλο να του δίνει μία απροσδόκητη εντολή μέρα μεσημέρι: «Επανάγαγε εις το βάθος και χαλάσατε τα δίκτυα υμών εις άγραν». Που ακούστηκε επαγγελματικό ψάρεμα μές στο καταμεσήμερο; Τη στιγμή μάλιστα που η προηγούμενη βραδιά αποδείχθηκε τόσο άκαρπη και το μάζεμα των διχτυών είχε μόλις τελειώσει ώστε να είναι έτοιμα για τη νέα νυκτερινή εξόρμηση.
Κι όμως, ο Πέτρος, αν και κατάκοπος και απογοητευμένος, αν και έμπειρος ψαράς, υπάκουσε με πολύ σεβασμό τον Διδάσκαλο, εκφράζοντας μόνο μία μικρή επιφύλαξη για το αποτέλεσμα αυτής της ενέργειας. Κι εκεί είναι που διαψεύδεται πανηγυρικά. Τα δίχτυα του, που πρίν τα είχαν σκίσει οι βράχοι και τα ξύλα του βυθού της λίμνης, τώρα του τα σκίζει το υπερβολικό βάρος των ψαριών που πέρα από κάθε προσδοκία είχαν εγκλωβισθεί σ’ αυτά. Πέρα και πάνω από κάθε λογική αρχή της αλιευτικής τέχνης, της οικονομικής επιστήμης, των φυσικών όρων, συμβαίνει αυτό που με κανένα τρόπο δεν αναμενόταν. Γιατί; Εξ’ αιτίας της ευλογίας και της υπακοής.
Πολλές φορές οι άνθρωποι με απόλυτη επιστημονικότατα και άψογη λογική σχεδίασαν πλάνα, κατάρτισαν προγράμματα, επιχείρησαν την υλοποίηση μεγάλων οραμάτων. Και πάμπολλες φορές απροσδόκητα απέτυχαν, σε σημείο που να προέλθει το παροιμιώδες «Ο Θεός βλέπει τα προγράμματα των ανθρώπων και γελάει». Γι’ αυτό και οι άνθρωποι παλαιότερα, με ό,τι κι αν καταπιάνονταν, συνήθιζαν να λένε και το πίστευαν: «Πρώτα ο Θεός». Ο αγώνας μας, ως χριστιανών, έγκειται στο να ελκύσουμε με τον τρόπο της ζωής μας τη θεία ευλογία.
