Δεν ξέρω γιατί οι πρόσφατοι πανηγυρισμοί για την διεθνή νίκη μιας από τις κορυφαίες ποδοσφαιρικές ομάδες της χώρας μας, με γύρισαν πίσω αρκετά χρόνια, σε μια άλλη εποχή.
Αρχές της δεκαετίας του 70, εγώ στην αρχή της εφηβείας μου και << ο πατέρας εξορία>>, όπως το τραγούδι του αξέχαστου και αείμνηστου Μίκη Θεοδωράκη. Όπως και πρόσφατα, έτσι και τότε, άκουσα ξαφνικά κόρνες αυτοκινήτων να χτυπούν ρυθμικά ένα βράδυ και μια ιαχή από χιλιάδες ανθρώπινα στόματα να γεμίζει τον βραδινό αέρα. Ε-ε-έρχεται.
Ήταν η επιστροφή του <<εξόριστου>> εις Παρισίου-ς, Κ. Καραμανλή και η αμετάκλητη επιστροφή του ταλαίπωρου Ελληνικού λαού στην Προεδρεύομένη Δημοκρατία, που θα αποδεικνυόταν στη συνέχεια και αυτή ταλαίπωρη, το ίδιο και χειρότερα. Αλλά επειδή δεν γνωρίζει κανείς το μέλλον και η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, ο κάθε άνθρωπος γιορτάζει τουλάχιστον το παρόν. Για το συγκεκριμένο γεγονός πάντως, ο Νίκος Ψαρουδάκης είχε επισημάνει πολύ σωστά τότε, ότι οι πανηγυρισμοί του κόσμου, δεν αφορούσαν τόσο την επιστροφή του Κ. Καραμανλή, όσο την απαλλαγή του Ελληνικού λαού από την χούντα των συνταγματαρχών.
Βέβαια προϊόντος του χρόνου, το φαινόμενο των πανηγυρισμών επαναλήφθηκε αρκετές φορές, κατά τα χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, παράλληλα με τις αθλητικές εκάστοτε νίκες, ώσπου κάποια στιγμή αναπόφευκτα, με την παλιά γενιά των πολιτικών εκλιπούσα και την νεότερη τραγικά κατώτερη των περιστάσεων, το φαινόμενο των μαζικών πανηγυρισμών περιορίστηκε μόνο στα αθλητικά γεγονότα. Στις μέρες μας του εικοστού πρώτου αιώνα ο κόσμος έχει γυρίσει την πλάτη στην πολιτική αρένα, πλήρως απογοητευμένος από την ολιστική
προδοσία των σύγχρονων πολιτικών-μαριονετών που καταχράστηκαν κάθε τελευταία ικμάδα ελπίδας, που είχε απομείνει στους ψηφοφόρους. Έτσι, στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, με ποσοστό αποχής πάνω από 50 τοις εκατό του εκλογικού σώματος, μπορούμε πλέον με υπερηφάνεια να λέμε ότι κατορθώσαμε το ακατόρθωτο, δηλ. με κυβέρνηση την αποχή καταφέραμε να μην υπάρχει ακυβερνησία και να καταφέρνουμε ακόμα να επιβιώνουμε!!! Αυτό κι αν είναι κατόρθωμα! Μέχρι πότε όμως;
Αγαπητοί κύριοι και κυρίες της Κυβέρνησης και της πολιτικής σκηνής γενικότερα. Ο κόσμος ακόμα σας ανέχεται, αλλά εν τω μεταξύ <<φορτώνει>>. Αλλά δεν φορτώνει θυμό και αγανάκτηση μόνο ο πολίτης, όπου Γης, αλλά και κάποιος άλλος που η μακροθυμία Του εξαντλείται και όπως λέει και η Γραφή, είναι φοβερό το << εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος>>. Το μαρτυρεί η Ιστορία, με τον αποδεδειγμένο Κατακλυσμό και την τύχη της Πεντάπολης των Σοδόμων, νυν Ερυθρά θάλασσα.
Αλλά για να ξαναγυρίσουμε στο θέμα μας, οι λαϊκοί πανηγυρισμοί στη χώρα μας, ασχέτως αιτίας, δεν είναι κάτι ελάσσονος σημασίας, αντίθετα κρύβουν κάτι άλλο βαθύτερο κατά τη γνώμη μου, κάτι αγνό και ηρωικό. Όπως και το ατομικό, έτσι και το συλλογικό υποσυνείδητο δεν αλλάζει, δεν διαγράφεται, όσο κι αν οι σκοτεινές δυνάμεις << του αιώνος τούτου του απατεώνος>> προσπαθούν, με τη συνδρομή της τεχνολογίας, να το αλλοιώσουν δημιουργώντας τον μετα-άνθρωπο, δηλ. την ένωση του ανθρώπινου εγκεφάλου με τους υπολογιστές. Όμως όπως πολύ εύστοχα έχει δηλώσει και ο διάσημος ρόκερ Μίκ Τζάγκερ <> δηλ. δεν μπορείς να ξεφύγεις από τις Ρίζες σου, έτσι και ο Ελληνικός λαός δεν μπορεί να ξεγράψει από το ασυνείδητό του τις εποχές που << με το χαμόγελο στα χείλη, πάνε οι φαντάροι μας μπροστά >>, πολέμησε με το μεγαλείο
της ψυχής τον Φασισμό και το διαχρονικό σκότος παλιότερα, από την αρχαιότητα. Ο κόσμος και η νεολαία ειδικότερα, σύντομα θα χορτάσει τα υλιστικά ξυλοκέρατα και θα αναζητήσει την αληθινή πνευματική τροφή, την τροφή που αν την γευτείς μία φορά σε χορταίνει αιώνια και την αληθινή Δημοκρατία που μόνο Εκείνος μπορεί να προσφέρει. Η λύση σε όλα τα προβλήματά μας δεν βρίσκεται στα πέρατα του Σύμπαντος, είναι δίπλα μας. Έχει έλθει πριν δύο<< ημέρες>>, καθότι χίλια χρόνια αντιστοιχούν σε μία ημέρα για τον άχρονο Δημιουργό και σύμφωνα με το Λόγο Του, θα παραμένει μαζί μας << έως της συντελείας του αιώνος >>, δηλ. μέχρι την εκπλήρωση του σχεδίου του Θεού για τον κόσμο. Το μόνο που απομένει σε μας, είναι να ζητήσουμε << χείρα βοηθείας >>, γιατί με την αποστασία μας από Αυτόν, έχουμε αρχίσει να βουλιάζουμε στα νερά της σύγχρονης Βαβυλώνας, όπως κάποτε βούλιαξε και ο Απόστολος Πέτρος στα νερά της λίμνης Τιβεριάδας.
Δόξα στη Θεία Οικονομία σου Κύριε, δόξα στη μακροθυμία Σου, δόξα στην δικαιοσύνη Σου.
