Ι.Μ.Βεροίας: Την Κυριακή των Βαΐων ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο Λόγο στον Ιερό Ναό Αγίων Αναργύρων Βεροίας.
Στο τέλος της θείας Λειτουργίας χοροστάτησε στην Ιερά Λιτάνευση της Εικόνος της Βαϊφόρου και στη τελετή ευλογήσεως των Βαΐων, κατά το τυπικό της Σιωνίτιδος Εκκλησίας. Τέλος, σύμφωνα με την παράδοση, βγήκε αναμνηστική φωτογραφία με τους ιερείς και τους ιερόπαιδες της Ενορίας.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου:
«Μη φοβού, θύγατερ Σιών· ιδού ο βασιλεύς σου έρχεται, καθήμενος επί πώλον όνου».
Ο θεόπνευστος λόγος του προφήτου Ζαχαρίου, έξι αιώνες πρίν από την έλευση του Χριστού, επιβεβαιώνεται σήμερα, καθώς ο Κύριός μας εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα «επί πώλον όνου», καθισμένος επάνω σε ένα ταπεινό γαϊδουράκι, και επευφημείται από τα πλήθη των Ιουδαίων που είχαν συγκεντρωθεί για να δούν αυτόν που είχε αναστήσει ένα τετραήμερο νεκρό, τον φίλο του Λάζαρο.
Ενώ όμως το πλήθος τον υποδέχεται με τα βαΐα των φοινίκων, ενώ τον επευφημούν ως βασιλέα των Ιουδαίων, ενώ στρώνουν τα ιμάτιά τους για να περάσει, δεν κατανοούν το νόημα της παρουσίας του Κυρίου. Δεν κατανοούν ποιος είναι αυτός τον οποίο ζητωκραυγάζουν και υποδέχονται ως βασιλέα.
Αλλά το ίδιο συμβαίνει και με τους μαθητές του Χριστού. Παρότι ο Ιησούς τους είχε μιλήσει για το πάθος, το οποίο επρόκειτο να υπομείνει, ενώ είχε προσπαθήσει να τους εξηγήσει την αποστολή του στον κόσμο, οι μαθητές του δυσκολευόταν να κατανοήσουν όσα έβλεπαν. Αδυνατούσαν να συνειδητοποιήσουν ότι ο διδάσκαλός του ήταν αυτός, για τον οποίο είχαν ομιλήσει όλοι οι προφήτες του Ισραήλ, για την έλευσή του στον κόσμο, προκειμένου να σώσει τους ανθρώπους από την αμαρτία.
Τι και εάν διάβαζαν τα ιερά κείμενα; Τι και εάν ανέμεναν και αυτοί, όπως και όλοι οι Ιουδαίοι, τον Μεσσία να έλθει; Τι και εάν ο Χριστός τους είχε δώσει επανειλημμένα δείγματα της Θεότητός του; Δεν μπορούσαν να καταλάβουν τη σημασία όλων όσων έβλεπαν και άκουαν.
Το ομολογεί ο ιερός ευαγγελιστής Ιωάννης στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, λέγοντας: «Ταύτα δε ουκ έγνωσαν οι μαθηταί αυτού το πρώτον, αλλ᾽ότε εδοξάσθη ο Ιησούς, τότε εμνήσθησαν ότι ταύτα ην επ᾽ αυτώ γεγραμμένα». Όλα αυτά δεν τα καταλάβαιναν στην αρχή, όταν συνέβαιναν, οι μαθητές, αλλά όταν δοξάσθηκε ο Ιησούς, μετά δηλαδή την ανάστασή του, τότε θυμήθηκαν ότι όλες οι προφητείες ήταν γραμμένες γι᾽ αυτόν.
Και το ίδιο θα ομολογήσει και ο ιερός ευαγγελιστής Λουκάς, περιγράφοντας την εμφάνιση του Χριστού στους δύο μαθητές που βάδιζαν προς τους Εμμαούς, αλλά και την επίπληξή του, γιατί δεν κατανοούσαν τον λόγο των προφητών.
Και εάν οι μαθητές είναι φυσικό να δυσκολευόταν να συσχετίσουν τις προφητείες με τον Ιησού, γιατί δεν είχαν ακόμη τον φωτισμό και τη χάρη του Θεού, η οποία «διήνοιξεν αυτών τους οφθαλμούς», εμείς έχουμε αυτό το προνόμιο. Γιατί όχι μόνο έχουμε λάβει με το άγιο βάπτισμα και τα άλλα μυστήρια στα οποία μετέχουμε τη χάρη του Θεού, αλλά και γιατί έχουμε την πίστη και τη μαρτυρία εκατομμυρίων αγίων, πατέρων, μαρτύρων και ομολογητών, οι οποίοι με τη ζωή, με τον λόγο, με το μαρτύριο και με την ομολογία τους μας επιβεβαιώνουν την αλήθεια για τον Χριστό. Μάς βεβαιώνουν ότι αυτός είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο σωτήρας και λυτρωτής του κόσμου αλλά και του κάθε ανθρώπου προσωπικά. Μάς βεβαιώνουν ότι ο Χριστός είναι αυτός τον οποίο πρέπει να πιστεύουμε και να ακολουθούμε, διότι κανείς άλλος δεν μπορεί να μας σώσει και να μας ελευθερώσει από τα δεσμά της αμαρτίας. Είναι αυτός που μπορεί να αναστήσει και εμάς, όπως ανέστησε τον φίλο του Λάζαρο, «πεπτωκότας τη αμαρτία», αλλά κυρίως να μας αναστήσει στην αιώνια ζωή της βασιλείας του Θεού, την οποία μας εξασφάλισε με τη σταυρική θυσία και την ανάστασή του.
Και μπορεί όντως να μας αναστήσει ο Χριστός υπό μία όμως προϋπόθεση. Να μην ακολουθήσουμε το πλήθος των Ιουδαίων που σήμερα τον επευφημεί κατά την είσοδό του στα Ιεροσόλυμα. Να μην περιορισθούμε να τον θαυμάζουμε και να θέλουμε να τον πλησιάσουμε από περιέργεια η και από συνήθεια, όπως έκαναν όσοι ήθελαν σήμερα να συναντήσουν, για να δούν ποιος ήταν αυτός που ανέστησε τον Λάζαρο. Διότι όλοι αυτοί, σε λίγες ημέρες όχι μόνο τον εγκατέλειψαν αλλά και απαιτούσαν την σταύρωσή του.
Άς ακολουθήσουμε τον Χριστό όχι μόνο σήμερα, αλλά και στις ημέρες του Πάθους του που θα ακολουθήσουν και όλες τις ημέρες της ζωής μας, με τη συναίσθηση ότι ο Κύριός μας υπέμεινε τα πάντα από αγάπη για μας. Τα υπέμεινε για τη δική μας σωτηρία, για να δείξει και σε μας την οδό της ταπεινώσεως και της θυσίας, της νεκρώσεως του εαυτού μας και των παθών μας, την οδό της μετανοίας και της εκζητήσεως του ελέους του.
Και αν ακολουθήσουμε αυτή την οδό, μέσα από τον προσωπικό μας αγώνα αλλά και μέσα από τις ευκαιρίες που μας προσφέρει η Εκκλησία μας, τότε δεν θα παραμείνουμε μέσα στο πλήθος, αλλά θα αξιωθούμε να γίνουμε συνοδοιπόροι του Κυρίου μας, όχι μόνο στο Πάθος, όχι μόνο μέχρι τον Γολγοθά, αλλά και μέχρι την Ανάστασή του.
