Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ – Το Σάββατο 27 Απριλίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου, Ελένης και Ελευθερίου Διαβατού επί τη εορτή της Εγέρσεως του Αγίου και Δικαίου Φίλου του Χριστού Λαζάρου.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Παντελεήμων κηρύττοντας τον θείο λόγο ευχήθηκε στον εορτάζοντα προιστάμενο του Ιερού Ναού Πρωτοπρ. Λάζαρο Μουρατίδη για την ονομαστική του εορτή, αναφέροντας μεταξύ άλλων: «Ο πιστεύων εις εμέ καν αποθανη ζησεται, και πας ο πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα».
Ο Χριστός βαδίζει προς την Ιερουσαλήμ, βαδίζει προς το Παθος του και προς την ολοκληρωση της επιγείου ζωής και αποστολής του.
Ο Χριστός «επείγεται προς το παθος», όπως θα ακούσουμε τις επόμενες ημέρες, αλλά ένα θλιβερό γεγονός οδηγεί τα βήματά του στη Βηθανία. Και το γεγονός αυτό είναι ο θάνατος του φίλου του Λαζάρου.
Ο Χριστός, ως Κύριος της ζωής και του θανάτου, αν και γνωρίζει ότι ο Λάζαρος δεν απέθανε αλλά καθεύδει, όπως λέγει, σπεύδει στη Βηθανία για να παρηγορήσει τις αδελφές του νεκρού. Σπεύδει όμως ταυτόχρονα και για να τις διδάξει και μέσω αυτών και όλο τον κόσμο την αλήθεια σχετικά με τον θάνατο.
«Ο πιστεύων εις εμέ καν αποθανη ζησεται, και πας ο πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα». Όποιος πιστεύει σε μένα και αν πεθάνει θα ζήσει και ο καθένας που πιστεύει σε μένα δεν θα πεθάνει στον αιώνα.
Δυσνόητα και ακατάληπτα τα λόγια του Ιησού. Ποιος μπορούσε να κατανοήσει το νόημά τους; Ποιος μπορούσε να καταλαβει τι σήμαιναν εκείνη τη χρονική στιγμη; Ασφαλώς κανείς· και πολύ περισσοτερο οι αδελφες του Λαζάρου, που ακούν τα λόγια του και τα προσλαμβάνουν ως μία μελλοντικη προοπτική. Αδυνατούν να εννοήσουν ότι η ανάσταση είναι κάτι που μπορεί να συμβεί άμεσα, γιατί δεν είχαν δεί ακόμη ούτε την ανάσταση του αδελφού τους ούτε πολύ περισσοτερο την ανάσταση του ίδιου του Χριστού.
Γι’ αυτό και όταν ο Χριστός ρωτά τη Μάρθα αν πιστεύει σ’ αυτά που της λέει, η Μάρθα απαντα καταφατικά αλλά αόριστα: «ναί Κύριε, πιστεύω ότι εσύ είσαι ο Υιός του Θεού που ήρθε στον κόσμο», γιατί δεν μπορεί να κατανοήσει ακόμη τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στην πιστη και στη ζωή.
Αν όμως αυτό ήταν φυσικό και δικαιολογημένο για την αδελφη του Λαζάρου που δεν είχε εμπειρία της αναστάσεως, για μας, που έχουμε αυτή την εμπειρία μέσα από τη ζωή του Χριστού και τη ζωή των αγίων, μέσα από τα ιερά κείμενα της Καινής Διαθήκης και την ιστορία της Εκκλησίας μας, για μας πίστη και ζωή, Χριστος και ανάσταση είναι εννοιες ταυτόσημες. Και όσο και αν η αδυναμία του ανθρωπίνου νού μας εμποδιζει να το κατανοήσουμε, θα πρέπει να το προσεγγίζουμε με την πίστη μας στον Χριστό.
Για τον Χριστό, τον μονογενή Υιό και Λόγο του Θεού, δεν υπάρχει θανατος, γιατι ο θανατος είναι συνέπεια της αμαρτίας και δεν μπορεί να σχετίζεται με τον αναμαρτητο Θεό.
Αν ο Χριστος πέθανε, ήταν γιατι με την ανθρώπινη φύση που ανέλαβε με την ενσάρκωσή του ανέλαβε και ολες τις ιδιότητές της. Ο Χριστός πέθανε για να αναστηθεί. Πέθανε για να χαρίσει όχι μόνο στους ζώντες αλλά και στους κεκοιμημένους τη δυνατότητα της αιώνιας ζωης. Γιατί ο Χριστός δεν έχει καμία σχεση με τον θάνατο. Θανατος είναι η απομάκρυνση από τον Χριστό. Ο Χριστός είναι η ζωή, η μόνη ζωή, η αληθινη ζωή. Όποιος πιστεύει, λοιπόν, στον Χριστο ταυτίζεται με τον Χριστό, άρα ταυτίζεται με τη ζωή και κατά συνέπεια νικά τον θάνατο με τη βοήθεια του Χριστού και ζει την αιώνια ζωή. Όποιος αντίθετα δεν πιστεύει στον Χριστό, παραμενει δεσμιος του θανάτου· γιατί αν δεν πιστεύεις στη ζωή, αν δεν πιστεύεις πως υπάρχει ζωή, τότε δεν έχεις τι να ζήσεις, δεν έχεις τι άλλο να περιμένεις και ο θανατος είναι οριστικος και αιώνιος.
Η ανάσταση του Λαζάρου είναι, όπως λέγει και το απολυτίκιο της εορτής, το προανάκρουσμα και της δικής μας αναστάσεως και της δικης μας μετοχης στην ανάσταση και τη ζωή του Χριστού. Δεν είναι, άλλωστε, συμπτωματική η επιλογή του Χριστού να αναστήσει τον Λαζαρο λίγες ημέρες πριν από τη δική του ανάσταση. Τον ανασταίνει, και μάλιστα τετραήμερο, για να μας δείξει πως η ανάσταση δεν είναι κάτι που επιφύλαξε μόνο στον εαυτο του, αλλά είναι κάτι που εξασφάλισε για μας, για όλους όσους πίστευσαν και θα πιστεύσουν σ’ αυτον. Και ο Λαζαρος ήταν ένας από αυτους που πίστευσαν στον Χριστο. Γι’ αυτό και ήταν φίλος του Χριστού. Και ο Χριστός μας διαβεβαίωσε ότι οι φίλοι του θα είναι μαζί του, θα είναι μέτοχοι της ζωής του, μέτοχοι της αναστάσεώς του.
Για μας που πιστεύουμε στον Χριστο ο θάνατος είναι μια παροδική αλλαγή της ζωής μας, που αλλάζει περιεχόμενο και γινεται από επίγεια ουράνια και από προσωρινή αιώνια.
Γι’ αυτό και για μας που πιστεύουμε ο θάνατος δεν είναι παρα το προανάκρουσμα της αιωνιας ζωής, στην οποία μας περιμένει ο Χριστος, που έγινε για χάρη «πρωτοτοκος των νεκρων», και στην οποία θα συναντήσουμε, μαζί με τους δικαιους και τους αγίους, και όλα τα προσφιλη μας πρόσωπα που έζησαν με πίστη στον Χριστό, για να εορτάζουμε τον ατελεύτητο θρίαμβο της ανάστασεως του σωτήρος και λυτρωτού μας Χριστού αιωνιως, εάν βέβαια με τη ζωή μας γινουμε φίλοι του Χριστού, εάν και εφόσον τον αγαπούμε και ζούμε συμφωνα με τις εντολές του, ώστε να μένουμε, όπως λέει ο ίδιος, μέσα στην αγάπη του, όπως συνέβη και με τον φίλο του Λάζαρο, τον οποίο τιμούμε σήμερα και ευχόμεθα να ευλογεί, να αγιάζει και να χαριτώνει και όλους εκείνους οι οποίοι φέρουν το όνομά του.
