Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ – Την Τρίτη 2 Απριλίου το απόγευμα στον Ιερό Ναό του Αγίου Λουκά του Ιατρού στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά Βεροίας τελέστηκε η Ακολουθία του Μεγάλου Αποδείπνου μετά του Παρακλητικού Κανόνος του Αγίου Λουκά του Ιατρού και τέθηκε σε προσκύνηση τεμάχιο του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, με την ευκαιρία της πρόσφατης εορτής του.
Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων ανέγνωσε τη σχετική ευχή και κήρυξε τον θείο λόγο, αναφέροντας μεταξύ άλλων: «Φώτισον τους οφθαλμούς μου μήποτε υπνώσω εις θάνατον».
Tον στίχο αυτό από τους ψαλμούς του Δαβίδ επαναλαμβάνουμε καθημερινά στην Ακολουθία του Μεγάλου Αποδείπνου. Και ζητούμε και εμείς από τον Θεό, όπως και εκείνος, να φωτίσει τους οφθαλμούς μας, ώστε να μην υπνώσουμε ποτέ εις θάνατον, να μην περιπεσουμε δηλαδή σε ύπνο που θα μας οδηγήσει στον θάνατο.
Ο ψαλμωδός Δαβίδ δεν αναφέρεται εδώ στον φυσικό θάνατο, στον θάνατο που οριοθετεί την επίγεια ζωή μας και σημαίνει το τέλος της, ούτε βέβαια αναφέρεται στον φυσικο ύπνο, τον οποίο μας χάρισε η πάνσοφη πρόνοια του Θεού «εις ανάπαυσιν της σαρκός». Αναφέρεται στον πνευματικό ύπνο, αυτόν που φέρνει τον άνθρωπο σε μία κατάσταση η οποία δεν του επιτρεπει να αντιλαμβανεται ούτε τι συμβαίνει στην ψυχή του ούτε και τι συμβαίνει γύρω του.
Είναι η κατάσταση εκείνη της νωθρότητος και της αδιαφορίας στην οποία οδηγεί τον άνθρωπο ο διάβολος, όταν αφήνει τη ραθυμία να κυριαρχεί στην ψυχή του, όταν δεν θέλει να πιέσει τον εαυτό του για να ακολουθήσει τις εντολές του Θεού, αλλά προτιμά να ακολουθεί το δικό του θέλημα, όταν υποκύπτει χωρίς αντίσταση στους πειρασμούς και τις προκλήσεις της αμαρτίας, όταν αντιμετωπίζει τα πάντα από την υλική και εφήμερη πλευρά τους, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που μπορεί να έχουν στην πνευματική του ζωή και την ψυχή του.
Πνευματικός ύπνος είναι ακόμη η κατάσταση κατά την οποία η ψυχή του ανθρώπου έχει εξοικειωθεί τόσο πολύ με την αμαρτία, ώστε δεν μπορεί πλέον να την διακρίνει και νομίζει ότι είναι κάτι το φυσιολογικό, με συνέπεια να μην είναι σε θέση να αναστρέψει αυτή την κατασταση, να μετανοήσει και να διορθωθεί.
Αυτό δεν συμβαίνει μόνο με τις μεγάλες και σοβαρές αμαρτίες. Συμβαίνει συχνά και με αυτές που θεωρούμε μικρές και ασήμαντες. Συμβαίνει με τις καθημερινές μικρες παρεκκλίσεις από τον νόμο του Θεού, που κάνουμε όλοι μας και μας έχουν γίνει συνήθεια. Συμβαίνει με όλα αυτά, για τα οποία λέμε, δικαιολογώντας τον εαυτό μας, «δεν είναι τίποτε». Συμβαίνει με όλες τις επιθυμίες μας, στις οποίες ενδίδουμε για να ικανοποιήσουμε τον εγωισμο, τη φιλαυτία, τη γαστριμαργία ή την οκνηρία μας, χωρίς να δίδουμε σημασία στις βλαπτικές για την ψυχή μας συνέπειές τους.
Όλα αυτά αμβλύνουν προοδευτικα την πνευματική μας όραση, αμβλύνουν τους πνευματικούς οφθαλμούς μας και συσκοτίζουν την ψυχή μας, ώστε να μην μπορούμε να διακρίνουμε τα σφαλματα μας, τις πτώσεις μας, τις αμαρτίες μας, τα πάθη μας, και να μην μετανοούμε γι᾽ αυτά.
Γι᾽ αυτό και σε αρκετές περιπτώσεις, αν και επιχειρούμε να εξετάσουμε την ψυχή μας και τη ζωή μας, δεν βρίσκουμε κάτι μεμπτό, δεν θεωρούμε ότι υπάρχει κάτι για το οποίο χρειάζεται να μετανοήσουμε και να εξομολογηθούμε. Έτσι όλα αυτά παραμένουν στην ψυχή μας και την σκοτίζουν και την νεκρωνουν προοδευτικά, γιατί κάνουν τις ζωτικές της λειτουργίες να ατονούν και να εκπίπτουν.
Και όπως ο φυσικός θάνατος είναι αποτέλεσμα της εκπτώσεως των ζωτικών λειτουργιών του σωματος μας και της νεκρώσεως των οργάνων του, το ίδιο ισχύει και με τον ψυχικό και πνευματικό θάνατο, ο οποίος επέρχεται από την αδιαφορία μας και από την εμμονή μας στην αμαρτία, στην οποία μας οδηγεί η συσκότιση των πνευματικων μας οφθαλμών, αλλά και η κακία του πονηρού που επιδιώκει με ποικίλους τρόπους να μας αποκοιμίσει.
Έχοντας συναίσθηση αυτού του μεγάλου κινδύνου ο μέγας θεολόγος και πατήρ της Εκκλησίας μας, τον οποίο τιμήσαμε την περασμένη Κυριακη, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμας, ο ασκητής της Βεροίας, του οποίου έχουμε απόψε την ευλογία να προσκυνούμε τμημα του ιερού του λειψάνου, μαζί με το ιερό λείψανο του αγίου Λουκά, παρακαλούσε διαρκώς την Υπεραγία Θεοτόκο να του φωτίσει το σκότος της ψυχής. «Φώτισόν μου το σκότος, φώτισόν μου το σκότος», της έλεγε. Την παρακαλούσε, προκειμενου να αποδιώξει από την ψυχή του κάθε τι αμαρτωλο και εμπαθες, ώστε να μπορεί να διακρίνει το αγαθό, να μπορεί να αποφεύγει τις παγίδες του πονηρού και να βλέπει τον Θεό.
Ας διδαχθούμε, λοιπόν, και εμείς από το παράδειγμα του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και ας συνειδητοποιήσουμε τον κίνδυνο που διατρέχουμε από τον ψυχικό ύπνο. Ας γρηγορούμε πνευματικά, όπως συνέστησε ο Κύριος μας στους μαθητές του, και ας παρακαλούμε τον Θεό, μαζί με τον ψαλμωδό Δαβίδ και τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, να φωτίζει τους οφθαλμούς μας «μήποτε υπνώσωμεν εις θάνατον», για να μην πεί ποτέ ο εχθρός της ψυχής μας «ίσχυσα προς αυτον». Αλλά με τη χάρη και τη βοήθεια του Θεού και τις πρεσβείες των αγίων μας να αξιωθούμε να διέλθουμε εν μετανοία το σταδιο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστης και όλη μας τη ζωή, για να αξιωθούμε και της αιωνίου ζωής κοντά στον Θεό μαζί με τους αγίους μας, και τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά και τον άγιο Λουκά και όλους τους αγίους.
ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
