μέρισμα εγκαρδιότηταςστους αγαπητούς μαθητές και μαθήτριες και τους εκλεκτούς καθηγητές
ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Στην εποχή μας διακυβεύεται η ισορροπία των ανθρώπων. Οι άλλοι γίνονται αντικείμενα ζήλιας, εκμετάλλευσης, βίας, κέρδους, ευτελισμού, ανυποληψίας… Όλα σχεδόν τα ισοπέδωσε ο μετανεωτερισμός…Η μόνη ελπίδα είναι η ζωντανή σχέση με τον αληθινό Θεό, αναφέρει στο μήνυμα του προς την μαθητιώσα νεολαία ο Σεβ. Μητροπολίτης Γουμενίσσης κ.κ. Δημήτριος.
Αναλυτικά το μήνυμα του:
Καλή χρονιά, σε όλους. Αισιοδοξία ανθρωπιάς. Αμοιβαία στους περισσότερους (αν όχι σε όλους) μια προσληπτότητα συμμαθητών και εκπαιδευτικών με ανάλογη διάθεση εγκαρδίωσης. Πιο πολύ κι από τις πολύτιμες γνώσεις, μας χρειάζεται μια σωστή κι αρτιωμένη κοινωνικοποίηση, με το δικό σας άνοιγμα μεταξύ σας.
Οι δικές σας καρδιές ξεκλειδώνουν πιο εύκολα, όσο περνούν τα χρόνια οι δικές μας κλειδαριές “σκουριάζουν”. Μη χάνετε την ευκαιρία να είστε ανοικτοί, ποτέ όμως ευχείρωτοι. Μη γίνετε “εργαλεία” κανενός. Ούτε να βλέπετε τον άλλο σαν εργαλείο. Αυτό είναι απανθρωπιά, η χειρότερη αμορφωσιά.
Αν δεν κατεβείς στα μέτρα του άλλου, δεν τον μαθαίνεις, δεν σε μαθαίνει. Και το λιγότερο, δεν μπορείς να δουλεψεις μαζί του σε βάσεις δεδομένων, όπως είναι η παιδεία και η γνώση.
Ο Χριστός κι η Παναγία μας, που το πέτυχαν αυτό με μια τελειότητα συγκατάβασης και το συνεχίζουν με τον καθένα μας, να είναι καθημερινά μαζί σας. Από την πρώτη-πρώτη μέρα μέχρι την τελευταία τούτης της χρονιάς.
Ας τους αναζητήσουμε συνεργούς στην εκπαιδευτική και τη (δι)μοφωτική διαδικασία.
Πρώτα με μια προσευχή πόνου για τόσα στερημένα παιδιά ανά τον κόσμο, και στις πυρίκαυστες και στις πλημμυροπαθείς περιοχές μας. Κι έπειτα με μια προσευχή αλληλέγγυας έγνοιας για τους συμμαθητές μας και
τους δασκάλους της ζωής μας.
Όλοι οι λεβέντες της ιστορίας μας έτσι πρόκοψαν κι έτσι έστησαν τη ζωή και τη ζήση τους. Γιατί είχαν την τόλμη να αφήνουν στην άκρη την ιδιοτέλεια και έτσι μάθαιναν τον άλλο, το διπλανό, τον αναγκεμένο, με την έγνοια της ανθρωπιάς και την έγνοια της πίστης.
***
Στην εποχή μας διακυβεύεται η ισορροπία των ανθρώπων. Οι άλλοι γίνονται αντικείμενα ζήλιας, εκμετάλλευσης, βίας, κέρδους, ευτελισμού, ανυποληψίας. Όχι γιατί είναι φτιαγμένοι με ευτελέστερο υλικό από μας, αλλά γιατί ο ατομισμός μας εθίζει να… παραμορφώνουμε τις εικόνες τους μέσα μας με ηλεκτρονικά παιχνίδια.
Όλα σχεδόν τα ισοπέδωσε ο μετανεωτερισμός. Το προσωπικό κέρδος, η ατομική προτεραιότητα, οι ιδιοτελείς επιτυχίες και απολαύσεις μαράζωσαν την πληθωριστική μας ζωή. Παλιότερα συναντούσαμε πιο δίπλα μας απολογισμούς αγάπης και ανθρωπιάς. Σήμερα έχουμε παντού ισολογισμούς ιδιοτέλειας. Κι ας φαινόμαστε πιο
ανοιχτοί κι εκσυγχρονισμένοι, πιο επικοινωνιακοί.
Με τα κινητά μας κατά κανόνα δανείζουμε ατομισμό και μόνο ατομισμό. Αυτή η εξέλιξη έχει ελπίδα αναστροφής; Ή μήπως διαβρώνει το σημερινό και τον αυριανό ζωτικό μας χώρο και διαπολιτισμό; Η εκπαιδευτική διαδικασία, η σχολική τάξη, η επικοινωνία του διαλείμματος πόσο πιο ανθρώπινους μας κάνει; Πόσο πιο επιθετικούς μας αποδεικνύει; Με αδυσώπητα τα ορμέμφυτά μας;
Κι όμως, σήμερα, οι άλλοτε άπιαστες ευκαιρίες μόρφωσης και επιμόρφωσης είναι απτές. Τα δεδομένα και οι δυνατότητες συμμετοχής στις πολλαπλασιασμένες γνώσεις μεγαλύτερες. Τα δικτυωμένα εργαλεία εκπαίδευσης μάλλον διαθέσιμα το ίδιο σε όλους, μέσα κι από τη λεγόμενη ηλεκτρονική παιδεία. Η παιδεία γίνεται όλο και περισσότερο πολυδύναμη και διευρυμένη.
Και η ανθρωπιά;
Πόσο μοιραζόμαστε ένα πηγαίο χαμόγελό μας με το συμμαθητή μας ή το μαθητή μας, μια αίσθηση σιγουριάς και μια ανάσα καλοσύνης; Εδώ κυρίως ξανοίγεται “πεδίον δράσης λαμπρό” για εκπαιδευτικούς και μαθητεύοντες. Αυτό που έχω, πουλάω. Και τι έχω; Τι έχουμε;
***
Η μόνη ελπίδα είναι η ζωντανή σχέση με τον αληθινό Θεό. Γιατί τότε και μόνον τότε ο άνθρωπος, με τη χάρη του Θεού, μπορεί να δεί το διπλανο του και τον παραπέρα ως συνάνθρωπο και αδελφό. Μπορεί να συμμετάσχει στη λίγη έκρηξη χαράς και στην περισσή απόθλιψη λύπης.
Ένας σπουδαίος κοινωνικός διαμορφωτής έλεγε ότι ο μεταπτωτικός άνθρωπος, αν δεν προσέχει, έστω κι αν διαθέτει λογικότητα, με σκοτισμένη τη λογική και ξεχαρβαλωμένες κρίσεις μεταβολίζει την κακότητα σε κοινωνική δεοντολογία. Και δεν υπάρχει λύση;
Πόσο όμορφα κι απλά το είπε ο 94χρονος Μητροπολίτης Καρυστίας και Σκύρου στους μαθητές του γυμνασίου της Κύμης: «Να κρατάτε το Χριστό από το χέρι. Είναι σταθερός φίλος και δεν θα σας προδώσει ποτέ. Ακόμα κι αν εσείς τον ξεχάσετε, Εκείνος θα σας περιμένει. Αν τον ρωτήσετε θα σας πεί πως να χαίρεστε τις χαρές σας και πως να ξεπερνάτε τις δυσκολίες σας. Καλή σχολική χρονιά με υγεία, αγάπη αληθινή, υπομονή και δημιουργικότητα!»
† Ο Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος
