Μητρόπολη Μαρωνείας: Η Μητρόπολη Μαρωνείας για το Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής Η’ Ματθαίου.
Ο χορτασμός του πεινασμένου λαού στην Παλαιστίνη αποτελούσε σημάδι μεσσιανικό: Αυτός που δίνει τροφή στα πλήθη και μάλιστα με τρόπο υπερφυσικό δεν μπορεί παρά να είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας. Γι’ αυτό και τη στιγμή του συγκλονιστικού πειρασμού μετά τη βάπτιση λέγει ο σατανάς στον Χριστό: «»Αν είσαι Υιός του Θεού, πες να γίνουν αυτές οι πέτρες ψωμιά», για να λάβει την απάντηση: «Ο άνθρωπος δε ζει μόνο με το ψωμί, αλλά με κάθε λόγο που βγαίνει από το στόμα του Θεού».
Ωστόσο, όταν ο ίδιος έκρινε πως ήλθε η κατάλληλη στιγμή, έκανε το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων και χόρτασε πέντε χιλιάδες λαού.
Στο θαύμα αυτό, για το όποιο κάνει λόγο η σημερινή περικοπή, είδε η Εκκλησία μας ένα ουσιαστικότερο περιεχόμενο, αναγνώρισε την προτύπωση του «άρτου της ζωής», της πραγματικής τροφής που όποιος την τρώγει ζει αιώνια, χωρίς να φοβάται την πείνα και τον θάνατο. Και ο άρτος αυτός είναι ο ίδιος ο Υιός του Θεού που προσφέρεται να θανατωθεί στο σταυρό για να ζήσει ο κόσμος.
Ο ευαγγελιστής Ιωάννης ευθύς μετά τη διήγηση του θαύματος, παραθέτει μία ομιλία του Χριστού περί θείας Ευχαριστίας, στην οποία λέγει μεταξύ άλλων τα εξής: «Αυτός που τρώει τη σάρκα μου και πίνει το αίμα μου έχει ζωή παντοτινή, κι εγώ θα τον αναστήσω την έσχατη ημέρα».
Πολύ σοφά οι Πατέρες της Εκκλησίας χαρακτήρισαν το σώμα και το αίμα του Χριστού που προσφέρεται στον άνθρωπο με το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας σαν «φάρμακο αθανασίας», γιατί η τροφή αυτή δεν χορταίνει τις υλικές ανθρώπινες ανάγκες, αλλά την πείνα και την δίψα της αιωνιότητας.
Ο λαός βλέπει στον πολλαπλασιασμό των άρτων την ικανοποίηση των υλικών αναγκών του και σπεύδει να αρπάξει τον ισχυρό προστάτη του και να τον ανακηρύξει βασιλιά. Ο Χριστός όμως ξεφεύγει απ’ ανάμεσά τους και πηγαίνει στο όρος να προσευχηθεί. Δεν πρέπει να μείνουν στα εξωτερικά φαινόμενα μόνο.
Το μήνυμα της περικοπής μπορεί να συνοψιστεί στα εξής: Ο Χριστός δεν εκπροσωπεί απλώς μία ωραία και υψηλή διδασκαλία που εξυψώνει ηθικά τους ανθρώπους, αλλ’ είναι και μυστήριο- το μυστήριο του άρτου και του οίνου, που αποτελεί πηγή ζωής και φάρμακο αθανασίας.
«Εάν τις φάγη εκ τούτου του άρτου, ζήσεται εις τον αιώνα».
