ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ. Συμεών κατά την υποδοχήν και δοξολογίαν εις την Ιεράν Μονήν Κοιμήσεως Θεοτόκου Οσίου Αγάθωνος της Α.Θ.Π., του Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και Οικουμενικού Πατριάρχου Κυρίου Κυρίου ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ.
ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΣΥΜΕΩΝ: “Η αγωνία του Πατριάρχου είναι διαρκής και έντονος διά την ενόριον πορείαν σας. Οι κίνδυνοι και οι πειρασμοί είναι πολλοί.
Ο μοναχός ευκόλως δύναται να παρασυρθή και να θεωρήσει τον εαυτόν του τεταγμένον εις την επιτήρησιν του Κυριακού Σώματος και να περιβληθή μερίμνας και ευθύνας αντιθέτους προς την εις Χριστόν αφιέρωσίν του.
Βεβαίως, και το ενδιαφέρον των μοναχών διά την Εκκλησίαν είναι εποφειλόμενον και ουσιώδες, αλλά εκδηλούται διαφόρως.
Η καρδιακή προσευχή, η τήρησις των μοναχικών υποτυπώσεων, η καθαρότης των λογισμών, η ακατάπαυστος λατρεία του Θεού, η καύσις της καρδίας του υπέρ πάσης της κτίσεως, ο έμπειρος και συνεπής λόγος, είναι αι κύριαι εκδηλώσεις του ενδιαφέροντος και της αγάπης του μοναχού διά την Εκκλησίαν του Χριστού.
Δεν είναι έργον του μοναχού η παράλληλος δράσις του προς την εκασταχού τοπικήν Εκκλησίαν.
Ο μοναχός διδάσκει, φωτίζει και αγιάζει τον περίγυρόν του με την συνεπή του ζωήν, με τους αγώνας, την μετάνοιαν, τα δάκρυα, την άσκησιν, την ησυχίαν, την αφάνειαν, την ακατάπαυστον προσευχήν”
(Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, Άγιον Όρος, 28-5-2022)
Παναγιώτατε Πάτερ και Δέσποτα
Εις αυτήν την Υμετέραν Πατρικήν και Πατριαρχικήν αγωνίαν, εκ της ιεράς ταύτης της του Οσίου Αγάθωνος ιστορικής μάνδρας, ως επίσκοπος, κηδεμών, προστάτης και πνευματικός πατήρ των τε ενταύθα ενασκουμένων πατέρων, άμα δε και ετέρων πολυαρίθμων αφιερωμένων ανδρών και γυναικών εις τα είκοσι πέντε εν συνόλω επανδρωμένα μοναστικά καθιδρύματα της καθ᾽ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως της Φθιώτιδος, διαβεβαιούμεν Υμίν, τον στοργικόν πατέρα απάντων των της Ορθοδοξίας μοναζόντων και μοναζουσών, ότι ο φθιωτικός μοναχισμός στοιχείται εκ παραδόσεως εις τον Υμέτερον Πατριαρχικόν υπογραμμόν, όστις τυγχάνει η αυθεντική διδαχή της παραδόσεως των οσίων της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας.
Υμείς ως ο Καθηγούμενος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας και της Ορθοδοξίας απάσης, Παναγιώτατε Πάτερ και Δέσποτα, διδάσκετε έργω και λόγω τον γνήσιον και αυθεντικόν μοναχισμόν, τον μοναχισμόν της Εκκλησίας και ουχί των αρρωστημένων ατομικοτήτων, τον μοναχισμόν της κοινότητας και ουχί της ιδιωτείας, τον μοναχισμόν των εν μετανοία αγωνιζομένων και ούχί των εν αυταρκεία και ναρκισσισμώ αναιδώς περπερευομένων.
Το Υμέτερον ευλαβικόν προσκύνημα εις την Ιεράν Μονήν ταύτην, Παναγιώτατε, εκτός του ότι φανεροί την υψοποιόν ταπείνωσιν και κένωσιν του Πατριάρχου του Γένους, όστις κατέρχεται «από θρόνου υψηλού» προς τα πτωχά και ταπεινά του τέκνα, αποτελεί εν ταυτώ και από μέρους Υμών εκδήλωσιν πατρικής και πατριαρχικής ευαρεσκείας διά το αληθώς παραδοσιακόν και εκκλησιολογικώς ορθόν και υποδειγματικόν ήθος της μοναστικής οικογενείας της τοπικής εν Φθία Εκκλησίας.
Αυτό το ήθος χαρακτηρίζει τους μοναχούς και τας μοναχάς ημών διά τους οποίους καυχώμαι εν Κυρίω.
Η βιοτή των εμπνέεται από το ήθος των μεγάλων Φθιωτών Οσίων, του Οσίου Αθανασίου του εξ Υπάτης, εκ των Νέων Πατρών, του Μετεωρίτου και του συνασκητού του, Οσίου Αγάθωνος του Κτίτορος, των Οσίων Νικήτα του Θεόπτου, Γρηγορίου του Μυροβλύτου και των συνασκητών αυτών Θεοδώρου του πρεσβυτέρου και Δανιήλ, του Οσίου Δαυίδ του εκ Κυπαρισσίου Ταλαντίου, του εν Ευβοία, του Οσίου Σεραφείμ του εκ Ζελίου Λοκρίδος, του εν Δομβώ και του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Βησσαρίωνος, του εκ Πεταλιδίου Μεσσηνίας, του Αγαθωνίτου, του ελεήμονος και πνευματικού.
Διά δε της υφ᾽Υμών αναγραφής του Οσίου Βησσαρίωνος εις το Αγιολόγιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας, προ ενός έτους, καταγράψατε και περιγράψατε διά μίαν εισέτιν φοράν τα γνωρίσματα του υγιούς μοναχισμού, τούτ᾽έστι του μοναχισμού των Αγίων, εν οις και ο Όσιος Βησσαρίων, ο Πατήρ πάντων ημών των αμαρτωλών.
Είμεθα Εκκλησία αμαρτωλών, Παναγιώτατε, και ουχί αυτοδεδικαιωμένων. Είμεθα Εκκλησία μετανοούντων και εκζητούντων το Θείον Έλεος και την άπειρον του Κυρίου ευσπλαχνίαν και ουχί Εκκλησία των δήθεν καθαρών και τελείων.
Αύτη η Εκκλησία σήμερον, τα τέκνα τα πνευματικά του Οσίου Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτου, άπαντες ανεξαιρέτως κλίνομεν ευβαβικώς ενώπιον Υμών το γόνυ του σώματος και της καρδίας, κατασπαζόμενοι ευγνωμόνως τους πόδας Υμών, “τους ευαγγελιζομένους την ειρήνην, τους ευαγγελιζομένους τα αγαθά” (Ρωμ. 10,15) και δηλούμεν ευθαρσώς, δημοσίως και παρρησία εις Υμάς, Παναγιώτατε Πάτερ και Δέσποτα, και πάση τη Εκκλησία, ως ετόνισε και λίαν προσφάτως εις δημοσίας τοποθετήσεις του και ο Μακαριώτατος πνευματικός ημών Πατήρ και ευεργέτης, ο Αρχιεπίσκοπός ημών, ο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κύριος κύριος Ιερώνυμος, ότι η Εκκλησία της Ελλάδος εις τα μείζονα της Ορθοδοξίας ζητήματα στοιχείται μετά της τροφού του Γένους Μητρός Εκκλησίας, ούτω και ημείς οι μικροί και ταπεινοί, σήμερον, εκ των υψωμάτων της Οίτης, το αυτό φρονούμεν και διατρανώνομεν πάση τη οικουμένη:
Λάλει, Κύριε μοι Κύριε Βαρθολομαίε, και οι δούλοι Σου ακούουσιν.
Μεθ᾽ Υμών εσμέν και ουχί καθ᾽ Υμών, σοφέ της Εκκλησίας πηδαλιούχε.
Εν τη Υμετέρα υπακοή.
Ναί, Παναγιώτατε Πάτερ και Δέσποτα!
Ναί, του Θεού συνεργούντος, τιμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα!
Αμήν.
){kind=link}