Προσευχή: Πριν λάβουμε την απάντηση στο ερώτημα «το χασμουρητό στην προσευχή από τι προέρχεται» ας δούμε σε λίγες γραμμές τι είναι το ξεμάτιασμα, ποιοι ματιάζονται και φυσικά αν είναι σατανική ενέργεια ή όχι. Υπάρχει η βασκανία και αν ναι τι λέει η εκκλησία;
Το χασμουρητό στην προσευχή από τι προέρχεται; – Ξεμάτιασμα – Σατανική ενέργεια – Ποιοι ματιάζονται
Ο φθονερός (άνθρωπος), όταν βλέπει κάτι το καλό στον άλλο, υποφέρει. Το ίδιο παθαίνει και ο πανούργος διάβολος. Διάβολος και φθονερός φθονούν το καλό του άλλου.
Έχουν μεταξύ τους το κοινό αυτό σημείο. Κι ο διάβολος το «εκμεταλλεύεται». Περνά μέσα απ’ αυτό, (φθόνο) την κακία του σ’ ανθρώπους.
Ο φθόνος ενός φθονερού ανθρώπου είναι αγωγός, απ’ όπου διοχετεύεται στις ανθρώπινες ψυχές το δηλητήριο (βασκανία) του διαβόλου. «Η βασκανία είναι μία δαιμονική ενέργεια, που γίνεται μέσω των φθονερών ανθρώπων», «…απέλασον πάσαν διαβολικήν ενέργειαν, πάσαν σατανικήν έφοδον»… (Δες Ευχή εις βασκανίαν).
Κι αυτό σημαίνει:
Βασκανία δεν είναι ένας λ.χ. συνηθισμένος πονοκέφαλος, ή μια συνηθισμένη ζάλη κλπ., αλλά είναι κάτι το ασυνήθιστο! Κάτι το φοβερό, το ανυπόφορο, το …σατανικό!! Είχε κάποιος, (διηγούνται αυτόπτες μάρτυρες) ένα ωραίο άλογο. Το είδε κάποιος (φθονερός) και είπε: «Τι ωραίο άλογο». Και το άλογο δεν άντεξε το «μάτι». Έσκασε, ψόφησε ακαριαία!
Ποιοι έχουν «μάτι»;
Κακό «μάτι» έχει εκείνος, που έχει μέσα του κακία! «απέλασον πάσαν φαρμακείαν των φθοροποιών και φθονερών ανθρώπων» (Δες Ευχή εις βασκανίαν).
Ποιους πιάνει το «μάτι»;
Εφόσον η βασκανία είναι χτύπημα του σατανά στον άνθρωπο, είναι λογικό να «χτυπιόνται» από τη βασκανία, όσοι δεν είναι εφοδιασμένοι με όπλα, που πολεμούν και συντρίβουν το διάβολο (Νηστεία, Προσευχή, Εξομολόγηση, Θ. Κοινωνία).
Περισσότερα για «Ξεμάτιασμα – Σατανική ενέργεια – Ποιοι ματιάζονται» διάβασε εδώ
Τώρα ας γυρίσουμε στο βασικό μας ερώτημα. Το χασμουρητό στην προσευχή από τι προέρχεται; Σε αυτό θα μας απαντήσει ο Άγιος Νήφων:
Το χασμουρητό στην προσευχή είναι από τους δαίμονες!
Διηγείται ο Άγιος Νήφων:
– Γνώρισα έναν άνθρωπο συνετό, που όταν κατάλαβε ότι το χασμουρητό στην προσευχή είναι από τους δαίμονες, πήρε απόφαση να μη χασμουρηθεί ποτέ πια.
Μόλις το αντιλήφθηκαν τα πονηρά δαιμόνια, σήκωσαν άγριο πόλεμο εναντίον του. Όμως κι αυτός αμυνόταν μ’ εξυπνάδα και δεν έσκυβε το κεφάλι στο θέλημά τους.
Ε, τι να σου πω! Ήταν να γελάς με τους δαίμονες… Άλλος πήγαινε κι άλλος ερχόταν, πασχίζοντας με μύριους τρόπους να κάνουν τον άνθρωπο να χασμουρηθεί. Φούσκωναν, ξεφούσκωναν, ιδρωκοπούσαν, αλλά τίποτα!
Πώς να μη γελάσεις, αλήθεια, με την αδυναμία τους; Κάθε μέρα άλλαζαν βάρδια ίσαμε τριάντα δαίμονες! Και κανείς τους δεν μπόρεσε να τον νικήσει.
Σημειώνει ο βιογράφος του:
Αυτά ο δίκαιος τα παρουσίαζε σαν κατορθώματα κάποιου άλλου. Εγώ όμως υποψιάζομαι πως αφορούσαν τον ίδιο, γιατί από τότε που γύρισε στο δρόμο του Θεού, κανείς δεν τον είδε να χασμουρηθεί ποτέ, αν και πολεμήθηκε σκληρά από τα πνεύματα της πονηρίας.
