Ι.Μ. ΚΕΡΚΥΡΑΣ: Στό αναστάσιμο μήνυμά του πρός τόν κλήρο καί τόν λαό ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών καί Διαποντίων Νήσω κ. Νεκτάριος τονίζει τά εξής:
«Τό μυστήριο τής Αναστάσεως, τό οποίο ζούμε στήν Εκκλησία μας, είναι αυτό πού δίνει νόημα στήν ανθρώπινη υπόστασή μας. Επειδή αναστήθηκε ο Χριστός, ελπίζουμε. Επειδή αναστήθηκε ο Χριστός δέν φοβόμαστε. Επειδή αναστήθηκε ο Χριστός δέν νικιόμαστε από τήν φθορά τής αμαρτίας, από τά πάθη καί τά σφάλματα, πού μάς κάνουν νά αποτυγχάνουμε νά συναντήσουμε αληθινά τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο. Διότι εγκαθιστούν ανάμεσα στόν ουρανό καί τήν γή, αλλά καί μεταξύ τού καθενός μας καί τού συνανθρώπου μας, ένα τείχος, τό οποίο μοιάζει ακατανίκητο. Είναι αυτό τού υπερήφανου νού, πού νομίζει ότι μπορεί νά τά ανακαλύψει καί νά τά μάθει όλα. Πού πιστεύει ότι θά ζεί γιά πάντα, καθώς θά βρίσκει τά μέσα μέ τά οποία ο χρόνος δέν θά μάς υποτάσσει. Πού θεωρεί ότι τό πρώτιστο τής ζωής είναι νά είμαστε καλά, νά περνάμε καλά, νά απολαμβάνουμε τά αγαθά τού κόσμου, νά έχουμε δύναμη καί εξουσία ώστε οι άλλοι νά υπάρχουν μόνο γιά μάς.
«Έσχατος εχθρός τού ανθρώπου ο θάνατος» (ΑΚορ. 15, 26), μάς λέγει ο απόστολος Παύλος. Καί αυτή είναι η μόνη αδιάψευστη αλήθεια. Νικηθήκαμε από τόν παλαιό άνθρωπο, ο οποίος δέν έκανε καλή χρήση τής ελευθερίας πού τού δώρισε ο Θεός καί άφησε τήν αμαρτία νά αμαυρώσει τό αρχαίον κάλλος. Απατηθήκαμε από τόν φθόνο τού διαβόλου, ο οποίος δέν αντέχει νά βλέπει τήν κορωνίδα τών δημιουργημάτων τού Θεού πού είναι ο άνθρωπος, νά πορεύεται σέ κοινωνία αγάπης μέ τόν Θεό καί μέ τόν συνάνθρωπο. Υποταχθήκαμε στά έργα μας τά κοσμικά, τά οποία γεμίζουν τόν χρόνο μας καί μάς κάνουν νά πορευόμαστε μέ τήν ψευδαίσθηση ότι είμαστε άτρωτοι, ανίκητοι, αθάνατοι. Ο θάνατος όμως παραμονεύει. Άλλοτε ως λύπη, άλλοτε ως ασθένεια, άλλοτε ως μοναξιά, άλλοτε ως τό φαινομενικό τέλος. Θέλουμε όμως νά καταργηθεί. Ζητούμε ελπίδα. Καί στρεφόμαστε σ Αυτόν πού είναι η ανάσταση καί η ζωή, τόν Κύριό μας.
Στήν υμνογραφία τής Εκκλησίας μας βρίσκουμε αυτά τά εξαίσια λόγια: «χθές συνεθαπτόμην σοι Χριστέ, συνεγείρομαι σήμερον αναστάντι σοι . συνεσταυρούμην σοι χθές . αυτός με συνδόξασον, Σωτήρ, εν τή βασιλεία σου» (Κανόνας τού Όρθρου τής Κυριακής τού Πάσχα). Είναι μία εξομολόγηση αυτά τά λόγια: Όπως Εσύ εισήλθες στόν τάφο χθές, έτσι κι εγώ έθαψα τόν παλαιό μου εαυτό μαζί Σου. Όπως Εσύ αναστήθηκες σήμερα, κι εγώ ανασταίνομαι μαζί Σου διά τής πίστεως καί τής αγάπης. Όπως Εσύ σταυρώθηκες χθές γιά νά μάς δείξεις τήν οδό, ότι χωρίς θυσία, χωρίς κόπο, χωρίς υπομονή η ζωή δέν αλλάζει, έτσι κι εγώ σταυρώθηκα μαζί Σου γιά νά Σέ ακολουθήσω σ αυτήν τήν αληθινή οδό. Εσύ ο ίδιος λοιπόν, Σωτήρα μου, δόξασέ με μαζί Σου στήν βασιλεία Σου!
Θέλουμε νά είμαστε ελεύθεροι σήμερα, αλλά δέν είμαστε. Μάς υπόσχεται ο κόσμος ότι θά έχουμε ευτυχία άν αντιμετωπίσουμε τά προβλήματα πού ενέσκηψαν διά τής ασθενείας. Ότι θά επιστρέψουμε σέ μία κανονικότητα, στήν οποία θά μπορούμε νά χαρούμε τήν ζωή μας καί νά προχωρήσουμε ο καθένας σέ ό,τι επιθυμεί. Οι χριστιανοί όμως είμαστε ελεύθεροι! Έχοντας τήν ανάσταση ως πυρήνα τής ζωής μας, γνωρίζουμε ότι στήν συνάντηση μέ τόν Χριστό στήν Εκκλησία ελευθερωνόμαστε από κάθε δεσμό. Κανονικότητά μας είναι η αγάπη. Είναι η μετάνοια καί ο αγώνας νά μήν αφήσουμε τά πάθη καί τά λάθη νά μάς κυβερνούνε. Είναι νά πιστεύουμε πώς κανένας φόβος, καμία θλίψη δέν μπορεί νά μάς χωρίσει από τήν αγάπη τού Χριστού. Καί αυτό τό ήθος, τό οποίο αποτελεί τήν συνέχεια στούς αιώνες τής εμπειρίας τής Υπεραγίας Θεοτόκου, τών Αποστόλων, τών Μυροφόρων γυναικών, τών αψευδών μαρτύρων τής Αναστάσεως, είναι καί η δική μας ζωή!
Άς έχουμε θάρρος, αδελφοί! Άς έχουμε πίστη! Καί άς ξεκινούμε από τήν αρχή τόν αγώνα μας στήν Εκκλησία, κρατώντας τήν ελπίδα τής Αναστάσεως, νά αναστηθούμε κι εμείς μέ τόν Χριστό, γνωρίζοντας ότι Αυτός είναι η αλήθεια καί τό νόημα τής ζωής μας! Άς αναφωνήσουμε λοιπόν καί πάλι μέ ελπίδα, ανυψώνοντας τίς λαμπάδες καί τά αναστάσιμα κεριά ψηλά πρός τόν ουρανό καί ο ένας πρός τόν άλλο: Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη, αδελφοί!»
