Τού Καθηγ. τής Ι. Μ. Σταυροβουνίου Αρχιμανδρίτου Αθανασίου
ΠΑΠΙΣΜΟΣ: Στό πιό πάνω ερώτημα απαντά ως εξής ο πνευματικός λέων τής Ορθοδοξίας, ο Άγιος Μάρκος Εφέσου, ο Ευγενικός: «(Οι Λατίνοι- παπικοί) ου μόνον εισί σχισματικοί, αλλά καί αιρετικοί. Ημείς δέ ουδέ δι άλλό τι εσχίσθημεν αυτών, ει μή ότι εισίν αιρετικοί» (Πηδάλιον, Ζάκυνθος, 18643, σ. 55, υποσημ.).
Η Αληθινή Εκκλησία είναι Μία, Αγία, Καθολική καί Αποστολική.
Εκκλησία είναι αυτή, πού ίδρυσε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός καί ευηγγελίσθησαν οι Ευαγγελισταί, εξήγγειλαν οι Απόστολοι, εμαρτύρησαν οι Μάρτυρες, ωμολόγησαν οι Ομολογηταί. Εκκλησία είναι αυτή, τήν οποίαν εβίωσαν καί εκήρυξαν μέ λόγους, μέ έργα, μέ τήν ζωήν καί μέ τόν θάνατόν τους, αλλά καί μέ κάθε ένθεον τρόπον, όλοι οι απ αιώνος Άγιοι: ιερείς, λαϊκοί, ιεραπόστολοι, όσιοι, επιφανείς, αφανείς, άνδρες, γυναίκες, πιστοί κάθε ηλικίας καί μορφώσεως. Αυτήν τήν Εκκλησίαν υπερυμνούν καί δοξολογούν άπαντα τά τάγματα τών αγίων Αγγέλων, Αρχαγγέλων καί πασών τών Επουρανίων Δυνάμεων, τών Ασωμάτων!
Αφού αυτή, η Μία Εκκλησία, είναι καί η Μόνη Εκκλησία, δηλαδή η Ορθοδοξία, επομένως άλλη «εκκλησία», ούτε υπάρχει, ούτε είναι ποτέ δυνατόν νά υπάρξη!
Συνεπώς: Ο λεγόμενος «παπισμός» ούτε είναι Εκκλησία, ούτε είναι δυνατόν νά θεωρήται καί νά ονομάζεται Εκκλησία. Όπως ακριβώς δέν είναι δυνατόν νά θεωρήται σάν Εκκλησία, ούτε οιονδήποτε από τά αναρίθμητα προτεσταντικά καθιδρύματα, ούτε οιαδήποτε από τίς μονοφυσιτικές, αντιχαλκηδόνιες κ.ά. αυτοχαρακτηριζόμενες ωσάν τάχα «εκκλησίες»
Μέσα εις τήν Ιστορία αναρίθμητο πλήθος εκ τών Ορθοδόξων Χριστιανών, είτε μεμονωμένως, είτε ομαδικώς,είτε εκ τών λαϊκών, είτε εκ τών ιερωμένων κ.λπ. είναι πιθανόν, ως άτομα ή ως ομάδες νά έσφαλαν, νά σφάλλουν καί θά συμβαίνη ενίοτε νά σφάλλουν, είτε εν γνώσει, είτε εν αγνοία. Κάποιοι από αυτούς ασφαλώς μετανοούν, επιστρέφουν καί σώζονται. Κάποιοι άλλοι όμως εμμένουν στήν πλάνη τους, αποστατούν μονίμως καί χάνονται.
Άνθρωποι, είτε μεμονωμένως, είτε ομαδικώς, είτε ως οργάνωσις κ.ά., μέσα εις τήν πορείαν τής Ιστορίας, είναι δυνατόν νά πλανώνται, νά συμπαρασύρουν καί ετέρους εις τήν όποιαν πλάνην τους, άλλοι προσωρινώς, άλλοι όμως μονίμως καί αμετανοήτως, εκπίπτοντες από τό σώμα τής Εκκλησίας. Ουδέποτε όμως η Εκκλησία ως Όλον, ως η Μία Αγία Αποστολική καί Καθολική Εκκλησία τήν Οποίαν ίδρυσεν ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, εξέπεσεν τής Αληθείας! Ουδέποτε η Μία Εκκλησία έσφαλε ή είναι ποτέ δυνατόν νά σφάλλη ή νά σφάλλη ως ΟΛΟΝ, ως Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ!
Η Εκκλησία είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Χριστός «παρατεινόμενος εις τούς αιώνας». Όπως διευκρινίζει καί ο εν αγίοις ημών όσιος μέγας Πατήρ τής Εκκλησίας μας, Ιουστίνος Πόποβιτς· «Επειδή όλος ο Χριστός είναι εν τή Εκκλησία καί όλη η Εκκλησία είναι εν Αυτώ, διά τούτο ακριβώς Αύτη είναι Ένδοξος, Αγία καί Άμωμος. Η Εκκλησία είναι όλη Αυτός, ο Θεάνθρωπος Χριστός παρατεινόμενος εις όλους τούς αιώνας καί εις όλην τήν αιωνιότητα. Διά τούτο η Εκκλησία δέν έχει σπίλον ή ρυτίδα ή τι τών τοιούτων» (Άνθρωπος καί θεάνθρωπος, εκδόσεις «Αστήρ», Ζ/ έκδοσις, σελ. 181-182).
Πώς λοιπόν μπορεί νά ισχυρίζεται αυτή η παπική οργάνωσι ότι τάχα είναι η ίδια «Εκκλησία»;
Πώς είναι δυνατόν νά εκλαμβάνεται σάν Εκκλησία, όταν η ίδια, αυτούσια, αυτή καθ εαυτήν, (καί όχι απλώς μεμονωμένα άτομα ή ομάδες ατόμων ή τοπικές εκκλησίες, πού υπάγονται σ αυτήν), αλλά ολόκληρη αυτή, συμφωνούσα καθ ολοκληρίαν, προεξάρχοντος τού θεοποιημένου αρχηγού της, τού Πάπα, εξετέλεσε φρικιαστικώτατα εγκλήματα μέσα εις τήν Ιστορίαν;;;
Άς αναφέρουμε ελάχιστα ενδεικτικά παραδείγματα εκ τών όντως αναριθμήτων:
Τά φρικτά εγκλήματα τών λεγομένων Σταυροφοριών από τό 1095 μέχρι τό 1270, μέ πρόσχημα τήν απελευθέρωσι (δήθεν) τών «Αγίων Τόπων», δέν τά διέπραξαν μεμονωμένες τοπικές «εκκλησίες» ή «ομάδες τού παπισμού», αλλά τά οργάνωσε αυτός ούτος ο ίδιος, ο καθ εαυτόν τάχα καί «αλάθητος» παπικός θρόνος, δηλαδή σύσσωμος η λεγομένη «παπική εκκλησία» σέ αγαστή συνεργασία μέ ποικίλους κατά καιρούς δυτικούς απνευμάτιστους κοσμικούς ηγεμόνας! Δηλαδή αποκαλύπτεται, γυμνή τή κεφαλή, η φρικιαστική αίρεσι τού παποκαισαρισμού εις όλον της τό μεγαλείον!
Τό εφιαλτικώτατο σύνολο κακουργημάτων τής παγκοσμίου Ιστορίας, πού ακούει εις τό όνομα «Ιερά Εξέτασις», δέν τό διέπραξαν μεμονωμένα άτομα ή ομάδες ή κράτη ή έστω λεγόμενες τοπικές εκκλησίες, αλλά ουσιαστικώς τό διέπραξε αυτός ούτος ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ο καί αυτοπροσδιοριζόμενος καί αυτοκαλούμενος αλάθητος Παπικός Θρόνος!
Μέ τήν εωσφορικήν έπαρσιν τού παποκαισαρικού αλαθήτου καί πρωτείου ο πάπας Γρηγόριος Θ΄ τό 1231 συνέστησε τήν απαισίου μνήμης «Ιεράν Εξέτασι», η οποία, βαθμιαίως, επευλόγησε τήν χρήσι φρικιαστικωτάτων βασανιστικών μεθόδων γιά απόσπασι «ομολογιών», συνήθως από εντελώς αθώους καί ανυποψιάστους ανθρώπους, πού ωδηγούντο τελικώς εις τόν φρικτότατον διά τής πυράς θάνατον, σάν τάχα αιρετικοί!
Τάς αποτροπαίους καί σατανικάς αυτάς μεθόδους βασανισμού καί θανατώσεως, πρώτος τίς ενέκρινε, (ως «αλάθητος» βεβαίως), ο πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ τό 1252. Ως πρώτος επίσημος Μέγας Ιεροεξεταστής ενεκρίθηκε καί επευλογήθηκε από τόν («εξίσου, βεβαίως, αλάθητον»), πάπα Σίξτο Δ΄ (1483) ο δομινικανός Τομάς δε Τορκεμάδα, πού κατήντησε νά αναγνωρίζεται ως τό φρικτό σύμβολο τού ιεροεξεταστή, πού χρησιμοποιούσε τά ανομολόγητα βασανιστήρια γιά τόν κατεξευτελισμό τών αντιφρονούντων καί συναφώς καί τήν εν συνεχεία κατάσχεσι τών περιουσιών τους. Κατά τήν διάρκεια τής κυριαρχίας του ωδήγησε πλήθος αθώων ανθρώπων, μέ τό πρόσχημα τού εξαφανισμού τών μαγισσών, στή φωτιά, όπου κατεκαίοντο ζωντανοί!
Τό 1542 συνεστάθη από τόν «αλάθητο» πάπα Παύλο Γ΄ η «Ιερά Εξέτασι τής Ρώμης», πού διευθυνόταν από συμβούλιο έξι καρδιναλίων. Ο πάπας Πίος Ε΄ (1566), δομινικανός καί έχων τόν τίτλον τού Μεγάλου Ιεροεξεταστού ο ίδιος, πήρε μέρος προσωπικά σέ πολλές σκοτεινές «δραστηριότητες» τής «Ιεράς Εξετάσεως». Ένα από τά τραγικά θύματα τής εξευτελιστικά ανίερης Ιεράς Εξετάσεως ήταν καί ο γνωστός ιταλός επιστήμονας, φυσικός, αστρονόμος καί μαθηματικός Τζορντάνο Μπρούνο. Η Ιερά Εξέτασι τής Ρώμης , μέ επικεφαλής τόν τότε Πάπα, κατεδίκασαν τόν μεγάλον φυσικόν επιστήμονα σέ θάνατο. Φιμωμένον τόν έστησαν ζωντανόν μέσα εις τήν φωτιά, μέχρι νά κατακαή, τήν 8ην Φεβρουαρίου 1600.
Ιδού λοιπόν ο «παπισμός», όχι ως πράξις μεμονωμένων προσώπων, πού έσφαλαν ή ως πράξεις, μεμονωμένων τάχα ανευθύνων ομάδων, αλλά ως εν πλήρει καί εν επιγνώσει απολύτω συμπνοία καί συμφωνία αποτροπαίων ενεργειών συμπάσης τής Διοικήσεως αυτής, τής τάχα τε καί «εκκλησίας»!!!
Είναι δυνατόν, οποιαδήποτε «εκκλησία» ή ομάδα ή οργάνωσι ή ο,τιδήποτε ανάλογο, σφάλλει κατά τήν πλέον απάνθρωπον καί ανίερον τρόπον ως ΟΛΟΝ (καί ουχί, επαναλαμβάνομεν, αυθαιρέτως, ως μεμονωμένα άτομα ή ομάδες), είναι ποτέ δυνατόν, αυτό τό σατανικό συνονθύλευμα νά θεωρηθή ότι δήθεν απαρτίζει «Εκκλησίαν»;
Άπαγε τοιαύτης καί τοσαύτης βλασφημίας!!!
Σημειωτέον ωσαύτως ότι καί ο περίφημος μαθηματικός, φυσικός καί αστρονόμος Γαλιλαίος Γαλιλέι (1564-1640), προκειμένου νά αποτρέψη παρομοίαν, όπως καί ο προαναφερθείς Τζορντάνο Μπρούνο, κατάληξίν του, δηλαδή τήν φρικτήν καί απάνθρωπον απανθράκωσίν του, εξηναγκάσθη νά αποκηρύξη επιστημονικά του συμπεράσματα (π.χ. ότι «η γή κινείται»), ώστε νά ικανοποιηθούν αι «αλάθητοι» δοξασίαι τού εωσφορικώς επηρμένου παπικού θρόνου!
Οι ουρανομήκεις άγιοι τής μαρτυρικής ιδιαιτέρας μας πατρίδος Κύπρου, οι Δεκατρείς Οσιομάρτυρες τής μονής Καντάρας, παρά τά αλλεπάλληλα φρικτά καί μακροχρόνια μαρτύρια, πού υπέστησαν από τούς εκπροσώπους τού Πάπα εις τό τότε φραγκοκρατούμενο νησί μας, αρνήθηκαν κάθε ανίερον έκπτωσι εις τά τής Ορθοδόξου Πίστεώς των! Διά τούτον τόν λόγον, ρίχτηκαν τελικά καί κατακάηκαν, σάν δήθεν αιρετικοί, σέ αναμμένην πυράν, τήν 19ην Μαΐου τού έτους 1231. Από τότε όμως λάμπουν αενάως περίλαμπροι εις τήν πάμφωτον Βασιλείαν τού Παμβασιλέως Χριστού!
Επομένως, ο «παπισμός», ευρισκόμενος εις τόν απολύτως καί εκ διαμέτρου αντίποδα τής εννοίας τής Μιάς Εκκλησίας, κατ’ ουδένα τρόπον δέν είναι δυνατόν νά συνιστά ο ίδιος εκκλησία, αλλά συνιστά Αντιεκκλησία, κατά τό αντίστοιχο διαμετρικώς αντιθετικό σχήμα: Χριστός Αντίχριστος! Τουτέστιν, άς μάς επιτραπή νά τό ειπούμεν ξεκάθαρα! Ο παπισμός συνιστά Αντιεκκλησίαν, υπό αμφοτέρας τάς εννοίας: Αφ’ ενός μέν ως πολεμώσα τήν όντως Εκκλησίαν, δηλαδή τήν Ορθοδοξίαν, αφ’ ετέρου δέ ως ούσα πιθηκισμός, ανίερος μιμητισμός, κακέκτυπος καί νόθα εκδοχή, αυτού πού είναι η όντως Εκκλησία, δηλαδή η Ορθοδοξία!
Δέν υπάρχει άγιος τής Εκκλησίας μας, πού, αναφερόμενος στόν παπισμό, νά μή τόν κατωνόμασεν ως αίρεσι! Υπάρχει ευρυτάτη συμφωνία εις τά έργα τών αγίων Πατέρων (consensus Patrum) τής Εκκλησίας! Από τόν Μέγαν Φώτιον, τόν άγιον Γρηγόριον τόν Παλαμά, τόν άγιον Μάρκον Εφέσου, τόν Ευγενικόν, έως τόν άγιον Κοσμάν τόν Αιτωλόν, τόν άγιον Νικόδημον τόν Αγιορείτην, τόν άγιον Νεκτάριον τόν Πενταπόλεως κ.ά, αλλά καί σύσσωμος η πανστρατιά τών αγίων Γερόντων τού 20ου αιώνος, μέ προεξάρχοντας πνευματικούς ουρανομήκεις στύλους, τούς αγίους Παΐσιον Αγιορείτην, Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην, Ιάκωβον τόν επικαλούμενον Μέ συγχωρείτε (Τσαλίκην), Γαβριήλ Διονυσιάτην, Φιλόθεον Ζερβάκον, Επιφάνιον Θεοδωρόπουλον, κ.λπ. καταδικάζουν αναφανδόν, απεριφράστως καί αδιαμφισβητήτως τούς παπικούς ως αιρετικούς!
Καταλήγομεν καί πάλιν μέ τόν λόγον τού αγίου Μάρκου, επισκόπου Εφέσου τού Ευγενικού· «Τούς αποστραφήκαμε (τούς Λατίνους) ως αιρετικούς καί γι αυτό χωριστήκαμε από αυτούς Είναι αιρετικοί, καί ως αιρετικούς τούς απεκόψαμε».
Είναι ηλίου φαεινότερον ότι ο «παπισμός» δέν έχει υπό ουδεμίαν απολύτως έννοιαν τίς πανάγιες εκείνες καί απαραίτητες προϋποθέσεις, πού θά ηδύναντο νά τόν καθιστούσαν καθ’ οιονδήποτε τρόπον «εκκλησία». Απεναντίας! Ισχύει τό όλως αντίθετον!
Όσοι από τούς μέχρι τώρα Ορθοδόξους Χριστιανούς στοχάζονται νά εγκαταλείψουν τήν Μίαν Εκκλησίαν καί προσβλέπουν εις τήν προσφυγήν καί υποδούλωσίν των εις τάς αγκάλας τού Πάπα, τί θά διαπράξουν άραγε εάν πραγματοποιήσουν τήν τοιαύτην ανίερον επιθυμίαν των; Θά τολμήσουν άραγε νά απαρνηθούν μεγίστους Φωστήρας τής Εκκλησίας μας (π.χ. Μέγα Φώτιον, Γρηγόριον Παλαμάν, Μάρκον Εφέσου, κ.λπ.) καί νά ανυμνολογούν εις τό εξής σάν αγίους φρικτούς τύπους, ωσάν τόν απαισίας μνήμης Α. Στέπινατς (τό οποίον ο παπισμός τόν θεωρεί άγιον);;;
Άς διερωτηθούν καί άς απαντήσουν εις τά αμείλικτα αυτά ερωτήματα τής ορθοδόξου συνειδήσεως, τήν οποίαν, θέλομεν νά πιστεύομεν, εν πάση καλή προαιρέσει, ό,τι όντως συνεχίζουν νά διαθέτουν!
Ορθόδοξος Τύπος
