Κριτική από: Χάρης Σαρρής
Μια μουσική βαθιά ριζωμένη στην παράδοση της Αθωνικής Πολιτείας γίνεται πηγή έμπνευσης για ένα σύγχρονο δημιουργό. O Stephan Micus, με το δίσκο του “Athos”, μας μεταφέρει τις εντυπώσεις του από το πρώτο τριήμερο ταξίδι του στο Άγιο Όρος, το 1988.
Γοητευμένος τόσο από τις λατρευτικές μουσικές όσο και από τη σιωπή και την επιβλητικότητα του τοπίου, επιχειρεί να παρουσιάσει ένα “μουσικό ημερολόγιο” από αυτό το ταξίδι. Γι’ αυτό και η μορφή που θέλησε να δώσει στο έργο του ακολουθεί τη λογική των ημερολογιακών σημειώσεων. Έτσι λοιπόν, μετά το πρώτο κομμάτι, το οποίο περιγράφει το ταξίδι, ακολουθούν έξι, ένα για κάθε μέρα και νύχτα που ο Micus πέρασε στο Όρος.
Τα κομμάτια που είναι αφιερωμένα στις νύχτες αναπαράγουν τη μαγεία των ψαλμωδιών, με μόνο μέσο τη φωνή. Οι μελωδίες αποδίδονται από δύο-τρεις φωνές, ενώ υπάρχει πολυπληθής ομάδα ισοκρατών, όπως και στις βυζαντινές χορωδίες. Τα κείμενα προέρχονται από βυζαντινούς ψαλμούς, γραμμένους πριν από μια περίπου χιλιετία. Τα κομμάτια που είναι αφιερωμένα στις μέρες πραγματεύονται, με τους ήχους διαφόρων παραδοσιακών φλάουτων, τη μαγεία της φύσης και του τοπίου στο Άγιο Όρος, εκεί όπου ο “πολιτισμός” δεν έχει (ακόμη…) επισκιάσει την αρμονική σχέση των μοναχών με τη φύση…
Ο δίσκος τελειώνει μ’ ένα κομμάτι αφιερωμένο στο δρόμο της επιστροφής, όπου τα όργανα πλέκονται με τις φωνές. O Micus παίζει όλα τα όργανα που ακούγονται και κάνει και όλα τα φωνητικά. Οι μελωδίες του, ιδιαίτερα εκφραστικές και εύπλαστες συνάμα όμως και λιτές, μας μεταφέρουν την αίσθηση του χώρου αυτού και της μουσικής του. Στο δίσκο η αδρότητα των φωνών εναλλάσσεται με τους ήχους του φλάουτου σακουχάτσι και του νέι. Ένας ιδιαίτερα γοητευτικός δίσκος από τον Stephan Micus, που μας λέει τι είδε κατά την πρώτη του “βουτιά” στον ωκεανό της μακραίωνης παράδοσης του Αγίου Όρους…
{youtube}blxJSiTS-lQ{/youtube}
){kind=link}