Η χώρα που βάσισε κατά κύριο μέρος την ανάπτυξή της στη διαγραφή χρεών που της έγινε από τα προπολεμικά και μεταπολεμικά χρέη της (αιματοκύλισε την Ευρώπη 2 φορές μη το ξεχνάμε) είναι η ίδια χώρα που προασπίζεται τη λιτότητα επί 3 χρόνια στην Ευρωζώνη.
Είναι η ίδια χώρα-δια μέσου του Υπουργού Οικονομικών της-που διαλαλεί ότι δεν δέχεται περαιτέρω απομείωση του ελληνικού χρέους καθώς θεωρεί επαρκή την απομείωση που “τίναξε” στον αέρα ασφαλιστικά ταμεία και Έλληνες μικροομολογιούχους, ενώ εξασφάλισε ξένους πιστωτές (δια του Αγγλικού Δικαίου και ελληνικές Τράπεζες (δια της ανακεφαλαιοποιήσεως)…
Εκείνη λοιπόν η χώρα που βάσισε το οικονομικό της θαύμα, ακριβώς πάνω σε ότι αρνείται σήμερα για τον Ευρωπαϊκό Νότο είναι τουλάχιστον άξια απομόνωσης και εξοβελισμού από την Ευρωπαϊκή Ένωση…
Ας πάνε λοιπόν οι ηγέτες του Νότου αν έχουν κότσια και ας πούνε στη Γερμανία ότι η μόνη λύση είναι αυτό που έκανε και η ίδια τόσα χρόνια…Δεν είναι ούτε δύσκολο, ούτε αδύνατο να συμβεί. Μείωση των χρεών των χωρών του Νότου και ρήτρα πραγματικής ανάπτυξης…
Να ανθίσουν Βιομηχανίες παντού. Εκεί ναι θα θέλαμε τη τεχνογνωσία τους. Να μας πούνε πως να το κάνουμε. Αλλά εμείς ως αφεντικά και εμείς ως εργάτες. Όχι τα καραγκιοζιλίκια περί δήθεν ξένων επενδύσεων και ξεπουλήματος της χώρας που επιχειρείται με τη συνενοχή των εγχώριων συγκυβερνούντων.
Για την ιστορία αν η Γερμανία δεν απομείωνε το προπολεμικό(χρέος από Α Παγκόσμιο Πόλεμο) και μεταπολεμικό(χρέος από Β Παγκόσμιο Πολεμο) στο -μόλις-4% των εξαγωγών της περίπου 200 εκ.Μάρκα (ποσό μηδαμινό για το χρέος που είχε συσσωρευτεί κυρίως λόγω των αποζημιώσεων) θα ήταν μια κατ’ εξακολούθηση χρεοκοπημένη χώρα…
Δε μπορεί λοιπόν να αρνείται αυτό που της δόθηκε απλόχερα τόσο καιρό…
