π. Ραφαήλ Ευαγγέλου
Ακόμη ηχούν στα αυτιά μου τα εθνεγερτικά και φλογισμένα κηρύγματα υπέρ της ¨ελληνικοτάτης Μακεδονίας¨ του μακαριστού Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κυρού Παντελεήμονος Χρυσοφάκη.
Τον θυμάμαι να δακρύζει για την Ελλάδα, για την Μακεδονία, να ψάλλει πάντοτε τον εθνικό μας ύμνο και να τονίζει την ελληνικότητα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και της αγίας γης των Μακεδόνων. Πόση αγάπη έτρεφε αυτός ο ιεράρχης για την πατρίδα, για την Μακεδονία. Τόσο εκείνος, όσο και οι ιερείς του, στους οποίους το είχε μεταδώσει, σε κάθε απόλυση των Μυστηρίων και ιερών Ακολουθιών επικαλούνταν τις πρεσβείες ¨των αγίων ενδόξων Ισαποστόλων, φωτιστών των Σλαύων, Κυρίλλου και Μεθοδίου, των Ελλήνων Θεσσαλονικέων¨. Και τώρα που έγινα κληρικός τους μνημονεύω κατ’αυτόν τον τρόπο. Πόσους αγώνες έκανε να κτίσει τον περικαλλέστατο Ναό τους στην παραλία και πόσο πόλεμο με ύβρεις και μηνύσεις και λάσπη δέχτηκε…
Θυμάμαι το συλλαλητήριο που διοργάνωσε η Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, όταν ήμουν φοιτητής στη συμπρωτεύουσα. Ήταν, νομίζω, το τελευταίο, που έκλεινε τον κύκλο των συλλαλητηρίων σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα και Πειραιά. Πολιτικοί, ακαδημαϊκοί, κληρικοί όλων των βαθμίδων, Αγιορείτες πατέρες, όλο το πλήρωμα του λαού. Όλοι παρόντες, για την Μακεδονία μας, για την Ελλάδα μας. Γιατί, τι είναι η Ελλάδα δίχως Μακεδονία; ανάπηρη, λειψή, άρρωστη. Επικεφαλής όλων και κύριος ομιλητής ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ Β’ (αιωνία του η μνήμη, την ευχή του να έχουμε!). Ένας άλλος Παπαφλέσσας, ένας σύγχρονος Γερμανός Καραβαγγέλης! Η θωριά του αγέρωχη, η φωνή του δυνατή, μα η καρδιά του αγνή και άδολη. Πατριώτης με τα όλα του, ένας γνήσιος εκκλησιαστικός άνδρας, Ορθοδοξότατος και Έλληνας.
Και τότε, όπως και σήμερα, κατηγορήθηκαν οι συμμετέχοντες στα συλλαλητήρια ως πατριδοκάπηλοι, εθνικιστές, ακραίοι, σκοταδιστές, μη ρεαλιστές και πολλά άλλα κοσμιτικά επίθετα. Δυστυχώς ζούμε στην εποχή που οι λέξεις και οι πράξεις και οι έννοιες έχουν χάσει το πραγματικό τους νόημα. Ο σύγχρονος άνθρωπος, υλιστής και φίλαυτος όσο ποτέ άλλοτε, αδυνατεί να ανέβει σε ύψη πνευματικά αναζητώντας την πραγμάτωση του προορισμού του, που είναι να κοιτά ψηλά(άνθρωπος=άνω θρώσκω) καλλιεργώντας ανώτερα ιδανικά και αξίες. Έχει προδώσει και ξεπουλήσει τα πάντα, αξιοπρέπεια, καθήκον, φιλότιμο, οικογένεια, πατρίδα, ηθική και τόσα άλλα. Έχει χαθεί το μέτρο και στα αυτονόητα ακόμη.
Τι να περιμένει, όμως, κανείς από μια κοινωνία, από μια πολιτεία που πολεμά και χλευάζει καθετί ιερό, ηθικό, τίμιο, άγιο και δίκαιο ενώ ταυτόχρονα υπερασπίζεται και προωθεί και προβάλλει με κάθε μέσο (ακόμη και με νόμους) την ανηθικότητα, την αδικία, τη μετριότητα…Από μια κοινωνία που διαμαρτύρεται έντονα(και καλώς πράττει) για την οικονομική της αφαίμαξη, αλλά σφυρίζει αδιάφορα ή ψιθυρίζει για την κατάργηση(ουσιαστικά) του μαθήματος των θρησκευτικών, την αλλαγή φύλου, το σύμφωνο συμβίωσης, την κατάργηση συμβόλων, την προσβολή της πίστης και της ιστορίας μας, την προσπάθεια αποχριστιανοποίησης της χώρας μας…
Είναι κακό να αγαπάμε την πατρίδα μας; Είναι εθνικισμός να δηλώνουμε φανερά ότι δεν επιθυμούμε να χάσουμε ούτε μέτρο από τα άγια και αιματοβαμμένα χώματα της γης που μας γέννησε και μας ανάστησε και μας θρέφει ακόμη; Γι’αυτά τα χώματα δεν πολέμησαν τόσοι και τόσοι γνωστοί και άγνωστοι πρόγονοί μας; Είναι ακρότητα να υπερασπιζόμαστε τα σύνορά μας, τη στιγμή που ακόμα και τα παιδιά στη χώρα των Σκοπίων θεωρούν ότι το κράτος τους φτάνει λίγο έξω από τη Λάρισα;
(να, τι διδάσκονται στα σχολειά τους, όταν τα ελληνόπουλα έχουν, εσκεμμένα από κάποιους, πλήρη μεσάνυχτα από την ιστορία του τόπου τους,την ένδοξη και μακρά.)
Έπαψε η φιλοπατρία να είναι αρετή;το ίδιο και η φιλοθεϊα και η φιλανθρωπία; «Είς οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης».Ένας είναι ο καλύτερος οιωνός, ν’ αγωνιζόμαστε για την πατρίδα. (Ιλιάδα, Μ 243). Αυτό μας λέει ο Όμηρος, αυτό διαλαλεί η ιστορία μας, αυτό βροντοφωνάζουν ο Μιλτιάδης από το Μαραθώνα, ο Λεωνίδας από τις Θερμοπύλες, ο Θεμιστοκλής από τη Σαλαμίνα, ο Παλαιολόγος από την Βασιλεύουσα Πόλη, ο Παύλος Μελάς από τη Μακεδονία μας, ο Μεταξάς και οι φαντάροι μας το 1940 και τόσοι άλλοι που είπαν αυτό το ηχηρό ¨ΟΧΙ¨ και το αλησμόνητο ¨μολών λαβέ¨.
Σκέφτομαι, σαν μελετώ το βιβλίο ¨ΚΡΙΤΕΣ¨της Π.Διαθήκης, στο πλαίσιο των εσπερινών κηρυγμάτων της φετινής χρονιάς στην Ιερά μας Μητρόπολη…Σκέφτομαι τους Ισραηλίτες που ταλαιπωρούνταν από τα γειτονικά τους έθνη, που επέτρεπε ο Δίκαιος Θεός να περνούν συμφορές και να υποδουλώνονται σε αλλόφυλους λαούς…Σκέφτομαι ότι η αιτία όλων αυτών των δοκιμασιών τους ήταν η αποστασία τους από το Θεό, το κατρακύλισμά τους στην ειδωλολατρία, το γεγονός ότι προσκύνησαν θεούς αλλότριους και ψεύτικους…Σκέφτομαι και κάνω παραλληλισμό με τη δικά μας κατάσταση. Γύρω μας οι γείτονες κάτι θέλουν και ζητούν, ο καθένας για λογαριασμό του : οι Τούρκοι τα νησιά και τη Θράκη μας, οι Βούλγαροι να βγουν στο Αιγαίο, οι Σκοπιανοί τη Μακεδονία και οι Αλβανοί την Ήπειρο…
Μήπως επιτρέπει έτσι ο Χριστός μας, διότι εγκαταλείψαμε κι εμείς την οδόν του Κυρίου και ακολουθήσαμε νέα ήθη και έθιμα;Μήπως, επειδή φύγαμε μακριά από το Ευαγγέλιο και τις άγιες εντολές του Χριστού και συνταχθήκαμε με το σατανά; Μήπως πρέπει να ξεκινήσουμε ως λαός τον επανευαγγελισμό μας, τη μετάνοιά μας και να επιστρέψουμε στις ελληνορθόδοξες ρίζες μας;Μήπως πρέπει να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους και να κάνουμε ένα ¨restart¨ στον τρόπο σκέψης και ζωής;Μήπως ήρθε η ώρα να συνδεθούμε ξανά με τη γνήσια παράδοσή μας;Μήπως είναι ώρα να πάρουμε το κομβοσχοίνι στο χέρι και να κλίνουμε τα γόνατα μπροστά στην Μάνα Παναγιά;Μήπως πρέπει να κλάψουμε και να θρηνήσουμε ¨επί τον ποταμό Βαβυλώνος¨;Μήπως ήρθε η Μεγάλη Ώρα της Ορθοδοξίας; Ας το προσέξουμε αυτό, αδερφοί μου χριστιανοί, αδερφοί μου Έλληνες.
){kind=link}